اسلام د بهرنیو چارو په اړه خپل ځانګړی نظر لري. خلافت د نورو دولتونو سره اړیکې د «ملي ګټو» د ساتلو په بنسټ نه، بلکې د لارډ پالمرسټن د قاعدې له مخې نه، بلکې ځکه کوي چې د اسلام یوازینۍ ګټه دا ده چې انسان د نورو انسانانو له غلامۍ خلاص کړي، او انسانان هغه حقیقي هدف ته بیرته راوګرځوي چې د دوی د پیدا کولو لپاره ټاکل شوی و، یعنی د خپل پیدا کوونکي الله (ج) عبادت. نو د بهرنۍ پالیسۍ موخه د دعوت او جهاد په واسطه د اسلام خپرول دي.

Islam has its own unique view about foreign policy. The Khilafah’s dealings with other states is not on the basis of securing ‘national interests’ as per Lord Palmerston’s dictum. Rather its sole interest is to free man from the slavery to other men, and return human beings to the true purpose for their creation - the worship of our Creator, Allah (swt). So the objective of the foreign policy is to spread Islam by invitation (da‘wah) and Jihad.

دې ته ورته، هغه څه چې موږ د رسنیو له لارې د اسلامي دولت د چلند په اړه اوريو، د هغو څه سره به په بشپړ ډول توپیر ولري چې موږ د اوسنیو مسلمانو واکمنیو په اړه اوریږو.

Thus, what we would hear on the media about the dealings of the Islamic State would be completely at variance with that of what we hear of the existing Muslim regimes.