د اسلام په اقتصادي نظام کې حکومت یو مهم رول لوبوي۔

The government plays an important role in the Economic System of Islam.

اسلام د هر فرد د خوراک، جامې، استوګنې، زده کړې، روغتیا او امنیت مسؤولیت د دولت پر غاړه ږدي. همدارنګه د دولت دنده ده چې د دې بنیادي اړتیاوو تر څنګ هغو وګړو ته، چې وسایل لري، دا امکان برابر کړي چې په خپله د ښایست او اسانتیا اړین شیان هم ترلاسه کړي. دولت دا هدف د عامه ملکیت د مدیریت له لارې، د نورو عوایدو د کارولو له لارې او د داسې ښه اقتصادي چاپیریال په برابرولو له لارې ترلاسه کوي چې خلک د اقتصادي فعالیت کې د ګډون له امله خپلې اړتیاوې پوره کړي.

Islam makes it the responsibility of the State to provide food, clothing, shelter, education, health and security to every individual. It is also the responsibility of the State to enable citizens with the means to get luxurious needs in addition to these basic needs by themselves. The State achieves this through the management of public property, through the use of income from other sources and through provision of a good economic environment so that people satisfy their needs due to their involvement in economic activity.

د یوه هیواد ثابته اقتصادي پالیسي، لکه د اسلامي نړۍ پالیسي، د کائنات، انسان او ژوند په اړه له عمومي تصور څخه سرچینه اخلي، یعنې د اسلامي عقیدې او هغه څه څخه چې له عقیدې څخه د احکامو او مفاهیمو په توګه اخیستل کیږي. ځکه چې اسلامي احکام ثابت دي او د انسانیت د هوساینې د پاره حل وړاندې کوي، نو د اسلامي نړۍ د پاره دا بې اغیزې وي چې یوه غیر ثابته اقتصادي پالیسي جوړه او پلان کړي، یا داسې پالیسي چې له اسلام سره بیګانه وي. د دې په اساس، د هغې اقتصادي پالیسي بنسټ باید د اسلامي عقیدې پر بنسټ ولاړ وي، یعنې د اسلامي دولت اقتصادي پالیسي باید یوازې د شریعت له هغو احکامو پر بنسټ ولاړه وي چې له قرآن کریم او سنت څخه اخیستل شوي دي، او هغه څه چې دغه دوو سرچینو د صحابه‌وو اجماع (د صحابه‌ؤ اتفاق) او الهي قیاس ته لارښوونه کړې ده.

The fixed economic policy of a country, like the Islamic world, emanates from the general concept about the universe, man and life, i.e. the Islamic ‘aqeedah and whatever is derived from the ‘aqeedah in terms of rules and concepts. Since the Islamic rules are fixed and since they provide a solution for the case of welfare for mankind, it would be ineffective for the Muslim world to design and plan a non-fixed economic policy, nor a policy alien to Islam. Its economic policy must be based on the Islamic ‘aqeedah, i.e. the economic policy of the Islamic State should be based upon nothing but Shari‘ah laws derived from the Holy Qur’an and the Sunnah, and whatever these two sources have guided to in Ijma‘ of the Sahabah (consensus of the Companions) and Divine Qiyas (analogy).

اسلامي اقتصادي پالیسي د فرد د بنسټیزو اړتیاوو د پوره کولو هدف لري، ترڅو هغه د خپل ژوند کچه ښه کړي او د فردي خوشحالۍ او بریالیتوب ته ورسیږي. دا اقتصادي پالیسي فرد ته د خوشحالۍ د ترلاسه کولو لپاره د کار وسیلې برابروي، او په دې ترڅ کې د افرادو ترمنځ د اړیکو په ټاکونکي عامل کې تل د شریعت له خوا ټاکل شوي لوړ ارزښتونه ساتي.

The Islamic economic policy aims at dealing with the essential needs of the individual, enabling him to improve his lifestyle and achieve prosperity as an individual. The economic policy provides the individual with the means to work towards achieving prosperity, by maintaining always the high values (laid down by the Shari‘ah) as the dominant factor in the relationships between individuals.

لهذا، فإن السياسة الاقتصادية التي يجب أن تتبناها الدولة الإسلامية ليست بهدف زيادة الناتج القومي الإجمالي فحسب، ولا بهدف إيجاد ما يسمى "العدالة الاجتماعية" أو الاشتراكية الحكومية. بل يجب أن تكون السياسة هي ضمان التوزيع الصحيح للموارد بين جميع أفراد الأمة، وبذلك يُضمن توفير الحاجات الأساسية لجميع الناس، ويُتاح لكل فرد أن يُشبع حاجاته الكمالية قدر الإمكان، ضمن الحدود التي وضعتها الشريعة.

Therefore, the economic policy that should be adopted by the Islamic State is not with the aim of just increasing the GNP (Gross National Product), nor creating what is called ‘Social Justice’, or state Socialism. The policy should be to ensure the correct distribution of resources, amongst all members of the Ummah, guaranteeing thereby the basic needs for all people, and allowing every individual to satisfy his luxurious needs as much as possible, within the boundaries of the Shari‘ah.