د مسلمانانو نن ورځ حالت د دوی د درنې تېرې سره سخت توپیر لري. زموږ لپاره دا ډیره مهمه ده چې پوه شو چې دا حالت څنګه او ولې رامنځ ته شو. په حقیقت کې دا زموږ د بیا راژوندي کېدو کلي دی. د همدې لپاره ضروري ده چې د اسلام تاریخ په دقت سره مطالعه کړو، د محمد ﷺ د دولت له وخته او هغې اسلامي تمدن او نفوذ د دورې څخه چې له هغه وروسته راغله، تر نن ورځې پورې، ترڅو زموږ د کمزورۍ اصلي عاملونه وپېژنو.

The situation of Muslims today lies in stark contrast with their glorious past. It is important for us to understand how and why such a state of affairs has arisen. Indeed this is a key to our revival. To this end, it becomes necessary to study carefully the history of Islam, from the time of the Prophet’s (saw) State and the period of Islamic civilisation and influence that followed it, until today, in order that we may identify the main factors of our weakness.

د دې مطالعې پایله ښيي چې اصلي عامل د مسلمانانو د ذهنونو کې د خپل دین په پوهیدو کې تدریجي فکري کمزوري ده.

The result of such a study shows that the main factor is a gradual intellectual decline in the minds of the Muslims with regards to their understanding of their deen.

په دې حالت کې د اسلام دښمنانو د اسلامي دولت په وړاندې خپل جنګ کې هغه فرصت ترلاسه کړ چې دوی ته برابر شوی و، او خپل ټول امکانات یې وکارول ترڅو دا دولت ماتې کړي، ځانته تابع کړي او د ټولو سرچینو کنټرول یې په لاس کې واخلي. په دې برخه کې به د کافرانو د اسلام پر دې برید تاریخي شالید او هغه حیلې او فریبکاري چارې چې دوی کارولې، لنډ په لنډه بیان کړو.

In this background, the enemies of Islam were able to exploit the oppportunity presented to them in their battle against the Islamic State, and utilised all the means at their disposal to overcome it and subjugate it and all its resources to their control. In this section, we will outline some of the history behind this attack of the kuffar against Islam, and the devious means and machinations they employed.

اسلام کی بے پناہ طاقت اور اثر و رسوخ، عسکری، ثقافتی اور مذہبی طور پر، اپنے آغاز ہی سے، ایسی چیز ہے جسے مغرب نے کبھی پوری طرح نہیں سمجھا؛ یہ سوال کہ اتنے کم عرصے میں اسلام دنیا کے اتنے وسیع علاقوں کو کیسے فتح کر سکا، دہائیوں سے مغربی ذہن کو پریشان کرتا رہا ہے۔ ۶۳۲ عیسوی سے آگے، آٹھویں اور نویں صدیوں میں، فارس، شام، مصر، ترکی اور شمالی افریقہ مسلمان لشکروں کے زیرِ نگیں آ گئے۔ اسلام کی حکمرانی مشرق میں ہندوستان، انڈونیشیا اور چین تک جا پہنچی۔ مسیحی مغرب کے لیے خلافت ایک مستقل خطرہ اور دھمکی کی حیثیت رکھتی تھی، اور پندرہویں صدی تک یورپی مفکرین پر یہ واضح ہو گیا کہ اسلام کے بارے میں کچھ نہ کچھ کرنا ہوگا۔

The enormous power and influence of Islam, militarily, culturally, and religiously since its beginning is something that the West has never fully understood; the question of how, in so short a time, Islam could conquer such vast areas of the world has troubled the Western mind for decades. From 632 CE onwards Persia, Syria, Egypt, Turkey and North Africa fell to the Muslim armies, in the 8th and 9th centuries. Islam ruled as far east as India, Indonesia and China. To the Christian West the Khilafah represented a constant danger and threat and by the 15th century it became apparent to European thinkers that something would have to be done about Islam.

یورپي مفکرانو د اسلام او د هغه د پيروانو د ګواښ د مخنيوي لپاره دا وپيژندل چې لومړی بايد اسلام پوه شي. ډېر ژر دوی ته دا څرګنده شوه چې د مسلمانانو ځواک په دولت کې د دوی په تنظيم کې دی، کوم چې دوی متحد کوي، ساتي يې او د نړۍ د ځان ته تسلط لپاره يې هڅې همغږۍ کوي. دوی دې پايلې ته ورسېدل چې اسلامي دولت بايد برلاسی، ونيول شي او په پای کې په لږ بريد کوونکې بڼه بيا جوړ شي. د دې تيرې دريځې لپاره، په لويدېځوال او مسلمان دواړو ته، دا توجيه وړاندې شوه چې اسلام د عيسويت يوه ګمراه بڼه ده، چې يوه ځل لوی سيمه يې وحشيت ته وغورځوله او اړينه ده چې د لويديځ د ترقي د روزنيزو اغيزو له لارې بيا ژوندی شي.

To overcome the threat of Islam and its adherents the European thinkers recognised that it first needed to be understood. It soon became clear to them that the strength of the Muslims lay in their organisation as a state, which unified them, protected them and co-ordinated their efforts to dominate the world. They concluded that the Islamic State must be invaded, possessed and finally re-created in a less offensive form. The justification that was provided for this aggressive stance, to both the Westerner and the Muslim, was that Islam was a misguided version of Christianity which had caused a once great region to fall into barbarism and which needed to be revived through the civilising influences of the modern West.

پہلے مغرب نے اسلام کو عسکری طور پر شکست دینے کی کوشش کی، خلافت کی مسلم فوج کے خلاف ایک وسیع عسکری مہم شروع کی گئی جو صلیبی جنگوں کے نام سے مشہور ہے، لیکن قرونِ وسطیٰ کے مغربی باشندے کو جلد ہی یہ واضح ہو گیا کہ اسلام کو عسکری طور پر شکست دینے کی کوئی امید بے فائدہ ہے۔ مسلمان اللہ کی راہ میں لڑ رہے تھے؛ وہ اسلام کے لیے لڑ رہے تھے، اور اسلام کو ایک نظریے کے طور پر سمجھنے کی وجہ سے وہ محض تلوار کی طاقت سے شکست نہیں کھا سکتے تھے۔ ہر مسلمان جانتا تھا کہ کفار کے ساتھ جنگ کے دو ہی نتائج ہو سکتے ہیں: فتح یا شہادت اور جنت۔ اس لیے موت کا خوف ان پر اثر انداز نہیں ہوتا تھا، اور وہ اسلام کی خاطر خوشی سے اپنی جانیں قربان کرنے کو تیار رہتے تھے۔ جب یہ بات کفار کی فوجوں پر واضح ہو گئی، جو اس کے مقابلے میں ایسے مقصد کے لیے خود کو قربان کرنے پر اتنے آمادہ نہ تھے جس کی ان کے نزدیک زیادہ تر کوئی حقیقی اہمیت نہ تھی، تو انہوں نے مسلمانوں کے خلاف ایک فکری مہم چلا کر انہیں شکست دینے کی سازش کی، جس میں اسلام کے بنیادی تصورات پر حملہ کیا گیا اور ان کی جگہ غلط نظریات رائج کیے گئے۔

Initially, the West attempted to defeat Islam militarily, with the launching of a vast military campaign against the Muslim army of the Khilafah known as the Crusades, yet for the medieval Westerner it soon became clear that any hope of defeating Islam militarily was fruitless. The Muslims were fighting in the way of Allah; they were fighting for Islam and with their understanding of Islam as an ideology they simply could not be defeated by the power of the sword. Every Muslim knew that there could only be two results of a battle with the kuffar : victory or martyrdom and paradise. Fear of death therefore had no sway on them, and they would gladly give up their lives for the sake of Islam. As this became obvious to the armies of the kuffar, who in comparison were not so willing to sacrifice themselves for a cause which by and large had no real meaning for them, they conspired to defeat the Muslims through the waging of an intellectual campaign against them by attacking the key Islamic concepts and implanting false ideas in their place.

دا پلان د ډیر ویجاړونکي اغیزمنتیا سره عملي شو، چې په مستقیم ډول د مسلمانانو عقیدو او عملي کړنو ته برید وشو، د دې هدف سره چې د مسلمانانو په ذهنونو کې د اسلامي ژوند طرز او د هغه د بدلیدونکې نړۍ کې د تل لپاره په پلی کیدو د توان په اړه شک پیدا کړي. سربیره پردې، په دوامداره ډول دا ټینګار کیده چې هر هغه څوک چې په اسلام د دې په توګه باور لري، باید شاته پاتې، ټیټ اخلاقه او د خپلو لویدیځو همکارانو په پرتله ټیټ وي.

This plan was carried out with devastating efficiency, directly attacking the Muslim beliefs and practices with the aim of casting doubt into the minds of the Muslims about the Islamic way of life and its ability to be implemented for all time in a rapidly changing world. Furthermore it was constantly emphasised that anyone who did believe in Islam as such must be backward, degenerate and inferior to their Western counterparts.

په ټوله امت کې، د ترکي او عربي خبرې کوونکو سیمو، برصغیر او جنوب ختيځ آسیا تر ټولو برخو پورې، دا حمله په ټولو جبهو کې پیل شوه؛ او دا حمله په ډیرو موضوعاتو کې راغله. خلافت داسې ښودل شو چې ظالم او دیکټېټوري حکومت دی؛ جهاد د ټولو خلکو پر وړاندې تیری وښودل شو؛ تعدد ازواج د بې تمدنۍ یا وحشت، یا د ښځو پر وړاندې توهین په توګه وښودل شو؛ طلاق د خیانت په توګه وښودل شو؛ د الهي قضا او قدر باور د غیر عقلي تقدیر پرستۍ په توګه رد شو؛ قرآن کریم یوازې یو ښکلی شاعرانه لیکنه وښودل شو چې یوازې ځینې اخلاقي ارزښتونه ترویج کوي، نه دا چې د انسانانو لپاره د احکامو او قوانینو بنسټ وي؛ محمد ﷺ د یو هوښیار او حیلې باز سړي په توګه وښودل شو چې خلک یې غولولي وو، نه د یو پیغمبر په توګه؛ او متقي مسلمان د ډېر عاجزي لرونکی، بې وزله سړی وښودل شو چې د دنیوي چارو سره اړیکه نه لري او د جومات اوسیدونکی دی.

The attack was waged on all fronts throughout the Ummah; in the Turkish and Arab speaking lands, through the sub-continent and South East Asia; and it came on many matters. The Khilafah was portrayed as despotic and a dictatorship; Jihad an aggression against all people; polygamy was portrayed as uncivilised or savage, or an affront against women; divorce was a betrayal; belief in divine fate and destiny was dismissed as irrational fatalism; the Qur’an was a brilliant piece of poetic writing merely promoting certain moral values, not a basis of rules and laws for mankind; Muhammad (saw) was portrayed as a devious genius who had fooled the people, not a prophet; the pious Muslim was a man of great humbleness, poor and not involved with worldly matters, and the inhabitant of the mosque.

اسې نظریات ډېر وخت د کفارو له خوا د اسلامي عالمانو او پوهانو د ځان ته راکښولو له لارې وزن ترلاسه کوي؛ د دې یوه بېلگه هغه کار دی چې ناپلیون په اتمه پېړۍ کې مصر ته د یرغل پر مهال وکړ۔ ناپلیون د عالمانو له لارې یو ځانګړی، نرم او انتخابي جګړه د اسلام پر خلاف پیل کړه۔ کله چې ناپلیون ته ښکاره شو چې د هغه ځواک د مصریانو پر مخ د ځان تحمیلولو لپاره ډېر کوچنی دی، هغه هڅه وکړه چې ځايي امامان، قاضیان، مفتیان او علما د قرآن داسې تفسیر وکړي چې د «لوی اردو» (Grande Armée) په ګټه وي، او په دې سیمه کې د خپلو موخو په اړه یې دوی ته غلط معلومات ورکړل۔ دا کار د الازهر د عالمانو د ستاینې او نرمولو سره یوځای کامیاب شو، او ډېر ژر د قاهرې خلکو داسې ښکارېدل چې د یرغلګرو په وړاندې خپل بې باورۍ له لاسه ورکړې ده۔ ناپلیون وروسته خپل مرستیال ته سخت لارښوونې وکړې چې هغه له ځانه وروسته تل د مستشرقینو او هغو ځانګړو اسلامي مشرانو له لارې مصر اداره کړي چې د ځان سره یې ګټلی شي؛ نور هر ډول ستراتیژي یې ډېرې ګرانې او احمقانه ښودلې۔ دغه پالیسۍ تر نن ورځې پورې دوام لري، لکه د مسلمانو هېوادونو «دولتي عالمان» چې په دوامداره توګه د لویدیځ د خوښې سره سم داسې څه نومول شوي «اسلامي» حکمونه صادروي، او په دې ډول د لویدیځ هدفونه پلي کوي چې اسلام یوازې د مسلمانانو د ژوند په شا خوا کې وساتي۔

Such ideas were all too often given weight by the winning over of scholars and learned men of Islam by the kuffar; one such example being that of Napoleon when he invaded Egypt in the late eighteenth century. Through his use of the scholars Napoleon was able to wage a uniquely benign and selective campaign against Islam. When it became obvious to Napoleon that his force was too small to impose itself on the Egyptians he tried to make the local imams, qadis, muftis and ulema interpret the Qur’an in favour of the ‘Grande Armée,’ by deceiveing them about his intentions in the area. This along with the flattering and cajoling of the scholars of al-Azhar worked, and soon the population of Cairo seemed to have lost its distrust of the occupiers. Napoleon later gave his deputy strict instructions after he left always to administer Egypt through the Orientalists and religious Islamic leaders whom they could win over; any other strategies were seen as too expensive and foolish. Such policies continue to this very day with the likes of ‘government scholars’ in the Muslim countries, who consistently produce so-called ‘Islamic’ judgements in accordance with the wishes of the West, thereby facilitating the West’s objectives of keeping Islam only in the backgrounds of Muslim’s lives.

په دې موخه چې د مسلمانانو د عقیدې او د اسلام د پوهې دا کمزورتیا زیاته شي، د اروپا دولتونو، چې برتانیه په کې مشري کوله، داسې غورځنګونه جوړ کړل چې د مسلمانو په نړۍ کې کار وکړي او اسلام ړنګ او مسلمانان ویشلي کړي. د دې موخې لپاره یوه پیچلې کړنلاره لومړی د مشنري ډلو په بڼه جوړه شوه، لکه د مسیحي پوهې د خپرولو ټولنه (۱۶۹۸)، د بهرنیو سیمو ته د انجیل د خپرولو ټولنه (۱۷۰۱)، د کلیسا د مشنري ټولنه (۱۷۹۹)، د برتانیې او بهرنۍ انجیل ټولنه (۱۸۰۴) او نورې.

To encourage this weakening of the Muslims’ belief and understanding of Islam, the European states, with Britain playing a leading role, worked to establish movements within the Muslim world which could work to bring down Islam and divide Muslims. A complex apparatus for tending this purpose was established initially in the form of missionaries such as the Society for Promoting Christian Knowledge (1698), the Society for the Propagation of the Gospel in Foreign Parts (1701), the Church Missionary Society (1799), the British and Foreign Bible Society (1804) and so on.

دې سربیره به د سوداګریزو ټولنو، علمي ټولنو، جغرافیايي سپړنې فنډونو، ژباړې فنډونو، همدارنګه د بهرنیو ښوونځیو، کنسلي دفترونو، فابریکو او ځینې وختونه حتی د اروپايي لوی ټولنو دځای نیولو زیاتوالی هم راتلونکی و. دا ټول لوېدیځوالو ته په دې سیمو کې ډېر ګټې ورکولې، کوم چې وروسته د دې ګټو د ساتلو اړتیا له امله د دې ځمکو کې د دوی فزیکي شتون ته قانوني بڼه ورکوله. په همدې حال کې دا ډول ادارې د داسې کسانو لپاره پناه ځای وې، لکه محمد علي په قاهره کې او ابراهیم پاشا په شام کې، چې د لوېدیځ د هدف لپاره په خدمت کې شامل شول.

In addition there was to be an influx of trading societies, learned societies, geographical exploration funds, translation funds, as well as the implantation of foreign schools, consular offices, factories and sometimes even large European communities. All gave the West increasing interests in the area which would eventually gain legitimacy for their more physical presence in these lands, due to the need to protect such interests. In the meantime such institutions were havens for men like Muhammad ‘Ali in Cairo and Ibrahim Pasha in Syria who were recruited to the Western cause.

په یوه بل سطح کې، د لویدیځ د برترۍ او د مسلمانانو د ټیټوالي د نظر تل تکراربدل ډیرو مسلمانانو ته داسې تشویق ورکړ چې اروپا ته سفر وکړي، د کافرانو په محضر کې کېنستي او د هغوی څخه زده کړه وکړي، او بیا خپلو هېوادونو ته وګرځي ترڅو خپلو هم وطنانو ته وښيي چې څنګه "متمدن" او "عصري" کېږي، که څه هم دا د لویدیځ د نظریاتو غوره کول وو، پدې کې د هغوی د ځینو نظریاتو منل هم شامل وو لکه ډیموکراسي، سکولرېزم، ازاد اختلاط، آزادي او نور، چې ټول د اسلامي نظر سره ټکر لري.

On another level the constant pushing of the idea of Western superiority and Muslim inferiority encouraged many Muslims to make a pilgrimage to Europe to sit at the feet of and be educated by the kuffar, then return to their homelands in order to teach their fellows how to become ‘civilised’ and ‘modern’, even though it meant adopting the ideology of the West, including its acceptance of ideas like democracy, secularism, free mixing, freedom etc., which all contradict the Islamic viewpoint.

دې نظریاتو د مسلمانانو په ذهنیت باندې ډېر ژور اغېز وکړ، چې د امت ډېری کسان د غیر اسلامي ژوند طریقو په مینه کې ښکېل شول. تر نن ورځې پورې هم دا رجحان د امت پر ځینو برخو کې ښکاره دی.

These ideas had a dramatic affect on the Muslim mindset, causing many in the Ummah to be enchanted by non-Islamic ways of life. Even today this attitude is manifest in some sections of the Ummah.

ۀغ ټوله په دې لړ کې د مسلمانانو ترمنځ د اختلاف د ایجاد او د دوی د اسلام څخه د لرې کولو لپاره له عصبیت (ملي او وطني تعصب) د کرلو څخه ډېر بریالي کار بل هېڅ نه دی. همدا د ملي او وطني احساساتو وو چې مسلمانان یو له بل څخه په سختۍ سره جلا کړل او په پای کې د خلافت د ړنګېدو سبب شول. داسې افکار او احساسات د اسلامي دولت د تدریجي نیولو او په جلا جلا دولتونو د ویشلو له لاري پیاوړي شول، هرې یوې ته خپل ځانګړي ملي ګټې او موخې وې، او په دې ډول د مسلمانانو ترمنځ اختلاف زیات شو، تر دې چې نن شپږو پنځوس (55) بیلابیل دولتونه شتون لري، او موږ ځانونه پاکستاني، اردني او مصري بولو، نه مسلمانان. دا ډول تصورات نن هم د امت په ډېرو کې پاتې دي او د یوه ناروغۍ په څېر ژوندي دي چې یوازې باید له ځانه لرې وساتل شي. محمد ﷺ فرمایلي دي: «هغه له موږ نه نه دی چې عصبیت ته بلنه ورکوي، هغه له موږ نه نه دی چې د عصبیت لپاره جنګېږي، او هغه له موږ نه نه دی چې د عصبیت لپاره مري.» [ابو داود] د مسلمانانو د پوهې پر وړاندې د داسې یرغل له لارې چې اسلام یې بد بڼه ورکړه او فاسدې او غلطې نظریې یې راوستې، مسلمانان په بریالیتوب سره کمزورې شوې، نو د پخوانیو استعماري ځواکونو، انګلستان، فرانسې او روسیې، په دې توطئه وکړه چې مسلمانانو ته وروستی ضربه ورکړي، یعنې اسلامي دولت ړنګ کړي، د هغې سیمې وویشي، خلیفه او هغه نظام چې هغه استازیتوب کاوه له منځه یوسي، مصنوعي دولتونه جوړ کړي، او د امت پراخ منابع د وړو وړو د لویدیځ طرفدار کورنیو په لاس کې ورکړي.

However nothing has been more successful in the work to bring Muslim against Muslim and distancing them from Islam than the implantation of assabiyah (nationalism). It was such feelings of nationalism and patriotism that so devastatingly severed the Muslims from each other and eventually led to the destruction of the Khilafah. Such ideas and feelings were encouraged through the gradual occupation and division of the Islamic State into separate states, each with their own individual national interests and objectives thereby increasing the disunity amongst the Muslims, until today when we have at least 55 different states, and we see ourselves as Pakistani, Jordanian and Egyptian rather than Muslims. Such concepts remain amongst many in the Ummah today, lingering like a disease fit only to be kept at a distance; Muhammad (saw) said, “He is not one of us who calls for assabiyah, and he is not one of us who fights for assabiyah, and he is not one of us who dies for assabiyah.” Abu Daud Having successfully crippled the Muslims by waging such an attack upon their understanding of Islam and the introduction of corrupted and false concepts, the old imperialist powers of Britain, France and Russia went on to conspire to strike the final blow against the Muslims by destroying the Islamic State; to break up its territories, to abolish the Khaleefah and the system he represented, to create artificial states and to place the enormous resources of the Ummah into the hands of tiny pro-Western families.

حقیقت کې، د ۱۸۰۰ کلونو په اوږدو کې کافرانو د خلافت د واحدیت څخه ټوټې ټوټې کولې، هغه داسې چې ځینې سیمې یې ونیولې او په هغو کې ژوند کوونکو خلکو کې یې اختلاف او تفرقه پیدا کوله. په ورته وخت کې دوی په ترکیه کې د اسلامي شریعت د حاکمیت د له منځه وړلو لپاره سخت هڅې وکړې. په ۱۸۵۵ کال کې د برتانیې له خوا فشار راوړل شو او د رشید پاشا په څیر اجنټانو دا فشار عملي کړ، څو داسې نوی قانون اساسي جوړ شي چې په هغه کې اسلام نور د دولت قانون نه وي، بلکې یوازې د دولت "رسمي دین" وي.

In fact, throughout the 1800’s the kuffar chipped away at the unity of the State by taking territories, and inciting division amongst the people that lived within it. At the same time they fought hard to remove all traces of Islamic Law from ruling in Turkey. In 1855 pressure was applied from Britain and carried by agents like Rasheed Pasha for the establishment of a new constitution in which Islam would no longer be the code of the State but simply the ‘official religion’ of the State.

تر دې وخته پورې خلافت د "اروپا ناروغ سړی" په نوم پیژندل شوی و، او اروپایي ځواکونو د دولت د همیشګي له منځه وړلو پلانونه جوړ کړل. ډیری هیوادونو د هغه د سقوط لپاره سازشونه وکړل، لکه څنګه چې په ۱۹۱۵ میلادي کال کې د لندن د روسي سفیر له خوا روسي بهرنیو چارو وزیر ته لیږل شوې دا تلګرام څرګندوي:

By the turn of the century, the Khilafah had become known as the ‘sick man of Europe’, and the European powers laid plans to kill the State off irrevocably. Many countries conspired to bring its downfall, for example as this telegram from the Russian ambassador in London to the Russian Foreign Minister in 1915 details :

اطالوی حکومت د روسی حکومت د دې نظر ملاتړ کوي چې هغه اسلامي حکومت چې په حجاز کې باید جوړ شي، د خلافت څخه بېل شي او د انګلستان د مطلق واک لاندې ورکړل شي. اطالوی حکومت په زړه له کله د خلافت د ترکانو له لاسه اخیستلو او که اړتیا وي نو د هغې د لغوه کولو ملاتړ کوي۔ د لويدیځ د دلالانو، لکه مصطفی کمال، چې د ذلت پلار دی، په مرسته په ترکیه کې اسلام د مسلمانو په ځمکو کې د ژوند له ټولو چارو څخه په منظم ډول لرې شو؛ خلافت ورانه شو؛ عربي ژبه د سیمه ییزو ژبو او لهجو په ځای کېښودل شوه؛ جوماتونه وتړل شول او حجاب (د ښځو اسلامي جامې) منع شو؛ هغه یو وخت نړیوال لوی ځواک خلافت، چې د الله (ج) دین پلې کوله، یوازې د اروپا د پیرامون یو کمزوری هیواد ته ورسېده۔ او په دې ټول وخت کې د مسلمانو ډېره لوی برخه په چوپتیا سره دا خیانت ګوته، او دا د هغو ملي او سیکولر ډلو بریا ښيي چې د مسلمانانو د عقیدې او هغه دندو په پوهه کې چې د الله (ج) په ایمان پورې تړلي دي، خرابي راولې وه۔

“The Italian government supports the Russian government’s opinion of the necessity of separating the Islamic government, which is to be established in Hijaz, from the Khilafah, and to put it under the absolute control of Britain. The Italian government wholeheartedly supports wresting the Khilafah from the Turks and abolishing it if necessary.” With the help of the Western puppets, like Mustafa Kamal - the father of humiliation - in Turkey, Islam was systematically removed from all of lifes affairs within the Muslim lands - the Khilafah was destroyed; Arabic was replaced with regional languages and dialects, mosques were closed and the hijab (Islamic dress for women) was forbidden; the once global superpower of the Khilafah, implementing the deen of Allah (swt) was reduced to simply a weak country on the periphery of Europe. All the while the majority of the Muslims sat by in silence as they watched this treachery, indicating the success that the nationalist and secular groups enjoyed in warping the understanding of the Muslims of their creed and the duties that belief in Allah (swt) demand.

د مسلمانانو پر دې فکري حملې بریالیتوب داسې حیرانوونکی دی چې د هر نظامي حملې څخه ډیر زورور ثابت شوی دی. نن ډیری مسلمانان د ملي ګرایۍ په ناروغۍ ویشل شوي دي؛ دوی د خپل علم لپاره لویدیځ ته مخه کوي او اسلام یې یوازې د جومات په ساحه پریښی دی. دې بریالیتوب رازیې د کفارو هغه توان دی چې د مسلمانانو په پوهه کې اسلام یو ساده مذهب بڼه ورکړي، نه یو ژوند طریقه، یعنې سکولرېزم. د دې کلیدي لامل د کلاسیک عربي ژبې د پوهې کمزورتیا ده، چې په پایله کې د قرآن کریم او سنت د پوهې کمښت هم راغلی، او له همدې امله د مسلمان د ټولو چارو په اړه د اسلام احکام او قوانین هم نه پیژندل کیږي. پایله دا شوې چې اسلام یوازې د لمونځ د مصلا پورې محدود شوی دی.

The success of this intellectual attack upon the Muslims has been staggering, much more potent than any military attack could have been. Today so many Muslims are divided by the disease of nationalism; they turn to the West for their knowledge and they have left Islam to the realm of the mosque. The secret behind such success has been the ability of the kuffar to re-create the Muslims understanding of Islam as a simple religion and not a way of life, i.e. secularism. The key to this has been the decline in the knowledge of the classical Arabic language which ensured also the lack of understanding of both the Qur’an and the Sunnah, and hence the rules and laws of Islam regarding all affairs of the Muslim. The result has been the relegation of Islam to the prayer mat.

ان دې ډېر زیات ټیټوالي سره سره، کفارو لخوا د اسلام او مسلمانانو په اړه د منفي انځورونو مسلسل بمباري هم وشوه؛ مسلمانان د اوښانو سپاره ترهګر، وحشي شهوت پرستان ښودل شول چې نه بشپړه متمدن وو او نه په حقیقت کې انسانان، او په دې توګه د متمدن لوېدیځ لپاره د توهین سبب وګرځول شول. پای-نتیجه دا شوه چې اسلامي نړۍ نن د لوېدیځو قدرتونو فکري، سیاسي، اقتصادي او کلتوري تابع ده. لوېدیځ قدرتونه د عربي جزیرې نیمه ځمکه «د نړۍ د تاریخ یوه ډېره لويه ستراتیژیکه سرچینه او تر ټولو لوی مادي انعام» ګڼي. متحده ایالات په ځانګړې توګه پوهیږي چې د سیمې د نفتو د رسدونو کنټرول د نړۍ د کنټرول یوه اهرم دی، او نن د ډېرو لږو ایالتونو پرته، د سیمې ډېری رژیمونه مستقیم د امریکا یا بریتانیا په کنټرول کې دي.

Alongside this devastating decline of the Muslims came the constant bombardment by the kuffar of negative images of both Islam and Muslims; Muslims were camel riding terrorists, barbaric lechers who were not completely civilised nor indeed human, and they were thus shown to be an affront to the civilised west. The ultimate result is that the Islamic world is today an intellectual, political, economic and cultural satellite of the Western powers. The Arabian peninsula is considered by the Western powers to constitute “A stupendous source of strategic power and the greatest material prize in the world’s history.” The United States is especially aware that the control of the region’s oil supplies is a lever to control the world, and today with the exception of all but a few states most of the regions regimes are under direct US or British control.

افسوس چې د دې توطیعو او بریدونو اغیزې یوازې تیر زمانې پورې محدودې نه دي، نن امت ناروغ او کمزوری دی، هغه فاسدې افکار چې زموږ د عقیدې او عمل ته د اسلام د پوهې له پامه غورځولو له امله ننوتي دي، د یوه داسې سرطان په څیر دي چې ټول شی خوړي، زموږ کمزورتیا ساتي او کافران د زموږ په دردونو خوشحاله کوي. موږ هیر کړي چې موږ غوره امت یو، موږ د اسلام د دین ځواک او قدرت هیر کړی دی. موږ هیر کړي چې کافر به له موږ څخه هیڅکله راضي نه شي تر دې چې زموږ دین له منځه یوسي. باید په یاد ولرو چې اسلام د ټول کایناتو د پیدا کوونکي یوه ډالۍ ده، کومه چې باید انسانیت ته وقار او عدالت راوړي، نه دا چې سپکاوی.

Unfortunately the effects of these conspiracies and attacks are not a thing of the past, today the Ummah is disease ridden and weak, the corrupt concepts which have filtered into our belief and action through our neglect of understanding Islam are like an all-consuming cancer which keeps us weak and fills the kuffar with delight at our suffering. We have forgotten that we are the best Ummah, we have forgotten the strength and power of Islam as a deen. We have forgotten that the non-believers will never be satisfied with us until they have destroyed our deen. We should remember that Islam is a gift from the Creator of all the universe which should bring dignity and justice to mankind, not humiliation..

نن د امت ټولې ستونزې، که جنګونه وي، قحطي وي، فساد وي یا ظلم، یوازې یوه سبب لري، هغه د اسلامي ژوند طرز نشتوالی دی چې د خلافت په شکل څرګندیږي. د خلافت پرته زموږ ژوند او عزت هیڅ ساتنه نلري، او کفار کولی شي شکنجه، عصمت تلف کول او وژل وکړي، پرته له دې چې د بدلې کېدو ویره ولري. زموږ سرچینې او ځمکې د هغو کسانو لپاره اسانه شکار دي چې غواړي یې وغولوي او استحصال یې کړي. زموږ ذهنونه د دروغو، تحریف او د دین په وړاندې تور تړلو تابع کېږي، او داسې هیڅ د حق غږ نشته چې د واک او قوت په زور دې ته ودریږي. د دې ټولو ستونزو په ليدو سره په ښکاره توګه معلومېږي چې د خلافت بیاځلي کول د مسلمانې امت لپاره حیاتي مسئله ده.

Today, the sole factor behind the many problems faced by the Ummah, whether it is wars, famine, corruption and oppression, is the absence of the Islamic way of life, manifested by the Khilafah. Without the Khilafah, our lives and honour have no protection, and the kuffar can torture, rape and kill, without any fear of retribution. Our resources and lands are easy prey for all who want to steal and exploit them. Our minds are subjected to lies, distortion and slander of the deen, with no voice of truth that can stand up in the face of this with authority and force. With all of these problems we can see clearly that the re-establishment of the Khilafah the vital issue for the Muslim Ummah.

ہمیں هغه فساد او کفر اغیزه له ځانه لرې کول پکار دي چې زموږ په نادانۍ کې موږ ته رسیدلې ده، او بیا یو ځل اسلام ته راګرځیدل پکار دي، دا دین په ټولو زړونو او ذهنونو کې محکم کرل پکار دي، د دې لپاره چې موږ خپل ځانونه د هغه قوانینو او نظامونو په اړه زده کړه ورکړو چې په ټولیز ډول بشپړ دي او د الله (ج) یوه نعمت دي.

We must shake off the influence of corruption and disbelief which our ignorance has caused us to fall into and turn once again to Islam, planting it firmly in all our hearts and minds, by educating ourselves as to its laws and systems which are perfect in their entirety, a blessing from Allah (swt).