الله (سبحانه و تعالى) په سورت آل عمران کې امر کوي:

Allah (swt) commands in surah al-Imran:

تاسو کې باید داسې یوه ډله (امت) وي چې خلکو ته د خیر طرف ته بلنه ورکوي، نیکۍ (معروف) ته امر کوي او بدۍ (منکر) څخه منع کوي. دغه خلک ځانونه بریالي کوونکي دي۔ [TMQ 3:104]

“There should be from among you an Ummah (band(s) of people) inviting to the good (khayr), commanding what is right (ma‘ruf) and forbidding what is wrong (munkar). Those are they who are the successful.” [TMQ 3:104].

د دې آیت کې لفظ «امت» د مسلمانانو د نړیوال ټولنې هغه معنا نه لري چې ډېره ځله کارول کېږي، بلکې دا د یوې سیاسي نهضت معنا لري. امام قرطبي په خپل کتاب «تفسیر احکام القرآن» کې د دې آیت کې «امت» تعریف کړی چې دا یوه ډله، یو ګروپ یا یوه ډلې ده، لکه څنګه چې آیت کې «منکم» (ستاسو څخه) راغلي او دا ډله د ټول امت څخه ده. دا کار د فرض کفایه دی، ځکه باید تل داسې یوه ډله یا ډلې موجودې وي، لکه څنګه چې آیت وايي: «هم هم المفلحون»، او دا د یوې واحدې ډلې په اړه نه ده. د دې ډلې کار باید د هماغه هدف لپاره وي چې د محمد ﷺ صحابه کرامو درلود، په ورته نیت او ورته طریقه سره، یعنې هر اړخیزه اسلام ته رابلنه (دعوت الى الخير)، او د خلکو د چارو پاملرنه کول، چې دا د سیاست معنا ده. امام فیروزآبادي وویل چې د اتباعو د چارو پاملرنه پدې معنا ده چې دوی ته امر بالمعروف او نهي عن المنکر وشي. نو دې ډلې (ډلو) باید په طبیعت کې سیاسي وي.

The word Ummah in this ayah does not refer to the global body of Muslims most commonly used but a political movement. Imam Qurtubi in his book, ‘Tafseer Ahkam al-Qur’an’ defined the word Ummah in this verse as a group or band or party, as the verse states ‘min kum’ (among you) and the group is from amongst the total Ummah. The requirement is a fard of sufficiency as there should always be such a group, or groups as the verse states ‘Those are they who are successful’ and does not refer to the group in the singular. The functioning of the group must be for the same purpose as Muhammad’s (saw) companions with the same intention and with the same approach, i.e. to invite to Islam comprehensively (call to al-khayr), and aiming to look after the affairs of the people, which is the meaning of politics. Imam Fairuz al- Abadi said that looking after the affairs of the citizens means ordering and forbidding them (commanding ma‘ruf and forbidding munkar). Therefore the group(s) must be political in nature.