اسلام یو اساسي او ثابت نظریې باندې ولاړ دی، هغه دا چې یو خالق، الله (سبحانه و تعالی) وپیژندل شي او د هغه په وړاندې مکمل تسلیمیدل. دې تسلیمیدو مطلب دا دی چې د ژوند ټول چارې د قضاوت لپاره الله (سبحانه و تعالی) ته راجع شي، که دا لمونځ وي، روژه وي، د کورنۍ سره اړیکې وي یا د غیر مسلمانانو سره، سیاسي او اقتصادي مسایل وي. د ایمان بنسټیز ارکان (په الله، د هغه ملایکو، د هغه رسولانو، د هغه کتابونو، د قیامت د ورځې او د الهي قضا او قدر باندې ایمان) د ټولو مونږ عملونو بنسټ جوړوي. له همدې امله، موږ د لارښوونې لپاره یوازې د الله (سبحانه و تعالی) کتاب او د هغه د رسول ﷺ سنت، چې وحي دي، او له دې دواړو څخه اخیستل شوي سرچینې، یعنې د صحابه کرامو اجماع او قیاس ته رجوع کوو۔ که څه هم هیڅ مسلمان په دین کې د عقیدې پر مسایلو د بشپړ یقین پرته نه داخلیږي، خو احکامو ته غاړه ایښودل او د هغوی پابندي کول فرض دي، پرته له دې چې مومن د هغوی په پوره پوهیدو پوه شي یا نه. الله (سبحانه و تعالی) فرمایي،

Islam is based upon one main fixed idea - the comprehension of one Creator, Allah (swt), and complete submission to Him. This submission means that all reference for lifes affairs must be directed to Allah (swt) for judgement, whether our prayers, fasting, relations with our families or non-Muslims, political and economic matters. The central pillars of faith (belief in Allah, His Angels, His Messengers, His books, the Day of Judgement and Divine fate and destiny) form the basis of all our actions. Therefore we refer only to the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (saw) as revelation (wahi) and the sources derived from these, Ijma‘ (consensus) of the Sahabah and Qiyas, for guidance. Whilst no Muslim enters the deen without full conviction in the articles of belief (‘aqeedah), the adoption of laws and the adherence to them are compulsory regardless of whether the believer fully understands them or not. Allah (swt) says,.

او دوی وایی: موږ واورېدل او اطاعت مو وکړ۔ [TMQ 2:285]

“And they say: We hear and we obey.” [TMQ 2:285].

په حقیقت کې شریعت د ټولو باندې پلې کیږي (مسلمانانو او غیر مسلمانانو) د عقیدې له توپیر پرته.

Indeed the Shari‘ah is applied to all (Muslims and non-Muslims) regardless of belief.

اسلام د عقیدې او عمل، یا د عقیدې او نظام ترمنځ د ډیر ځانګړي اړیکې جوړونکی دین دی۔ انسان باید لومړی سم اساس (عقیده یا نظریه) وټاکي، او بیا خپل نظام یا خپل عمل هغه ته ولاړ کړي، هغه شریعت ته چې په وحي راغلی دی۔ هغه قانون چې په وحي ورکړل شوی دی، هغه دی چې ټول کړنې یې اداره کوي، که شخصي وي که ټولنیزې، که د عبادت رسمي کړنې وي که نړیوال سیاست، او همدارنګه د بیا ژوندي کیدو مسئله هم۔

Islam uniquely bridges the confusion between belief and action or doctrine and systems. The human must determine the correct basis (creed or doctrine) and then base the system or his actions upon that provided by the law. The law provided by wahi (revelation) is that which governs all actions whether personal or societal, whether ritual worships or international politics and of course the issue of revival.

د اسلامي متن تعقیب یوه فکري پروسه ده چې که اسلامي میتودولوژي وکارول شي نو احیاء ته رسیږي. اسلامي میتودولوژي څخه موږ د اجتهاد هغه پروسه مراد لرو چې پکې عالم د اسلامي متن په واقعیت باندې تطبیق کوي، دا کار د مسئلې د تحقیق (تحقیق المناط) له سختې پروسې وروسته کوي، او بیا مسئلې ته د مناسب شرعي دلیل تطبیق کوي. دا د لویدیځ له طریقې بالکل مختلف دی، ځکه هلتہ دوی حل د مسئلې څخه اخلي. مثلاً د نشې په حال موټر چلولو د مخنیوي لپاره قانون راوستل کیږي، پرته له دې چې د مسئلې ماهیت وڅیړل شي او یا دا چې څښل پخپله اصلي ستونزه نه ده.

The following of Islamic text is an intellectual process which leads to revival, provided the Islamic methodology is used. By Islamic methodology we mean the process of ijtihad where the scholar applies the Islamic text to the reality after a rigorous process of verification of the problem (tahkeek al-manat) and then applying the appropriate Shari‘ah evidence to the problem. This is completely different from the West where they derive the solution from the problem, so for example a law is brought to curb drink driving without examining the nature of the problem or whether drinking itself is not the real problem. .

په مسلمانه نړۍ کې نن موږ د فاسدو عالمانو له امله ځوریږو، چې د لویدیځ د خوښولو لپاره یو حل وړاندې کوي، او بیا د هغه د توجیه لپاره نصوص لټول کیږي، لکه څنګه چې هغه وخت وليدل شو کله چې د خلیج جګړې پر مهال د امریکايي ځواکونو د حجاز ته د ننوتلو د جواز لپاره د ځینو په اصطلاح شرعي نظر غوښتنه وشوه. او دا خبره لا ډیر زیانمنه ده، هغه وخت چې د اجتهاد صحیح طریقه نه پلي کیږي او په اصطلاح عالمان، د کلاسیکو اجتهاد پرته، دلیل (شرعي دلیل) وړاندې کوي. دا ډول کار ډیر زیانمن دی، ځکه چې په واضح نصوصو ولاړ حقیقي بیا ژوندی کېدل نا‌ناسته ځنډیږي.

In the Muslim world today we suffer from corrupt scholars that bring a solution to satisfy the West and then text is sought to justify the answer, as we saw when a so-called Shari‘ah opinion was sought to justify the invasion of the US forces into the Hijaz during the Gulf War, or potentially even worse where the correct process of ijtihad is not followed and so called scholars bring daleel (evidence) without following classical ijtihad. This is more damaging because the true revival based upon the clear cut evidences is inevitably delayed.