خلاف عباسي خلافت د نهم پېړۍ په لومړۍ نیمایي کې د دې خلافت ډېری اوسیدونکي عیسویان، یهودیان، زرتشتیان او حتی بت پرستان وو. مسلمانان چې یوه واکمنه اقلیت وو، تقریباً په هر ګام د نورو ژوند او فکر د ګواښ یا جذب سره مخ وو، چې دا فکرونه او ژوند په ځمکې، تاریخ او دودونو کې ژور ریښې درلودې. نو تعجب نه دی چې دوی ډېر وخت ځان محاصر احساسوه یا وسوسې ته تسلیم کیدل: دا وسوسه کیدای شو د ګاونډي کور ته د بلنې، د عادي مینې یا جنسي اړیکې، یا د غیر مسلم مور یا پلار د ښخولو د اړتیا په بڼه راشي. په هرحال، د ورځنیو چلنونو په اړه د تفصیلي لارښوونې اړتیا وه. لارښوونه د قرآن کریم څخه غوښتل کیدای شوه، خو ډېره برخه یې ابهام لرلو یا ناویلې پاتې وه. د پیغمبر ﷺ د ویناوو او کړنو (احادیثو) په اړه روایتونه د دې خلا د ډکولو لپاره زیات شول. مشهور قانوني مفکر امام شافعي (د ۲۰۴ هجري / ۸۲۰ ميلادي کال کې مړ شو) د خپل تاریخي اثر «الرسالة» کې، چې دا وروستۍ ژباړه د عربي ادب د کتابتون لپاره شوې ده، د احادیثو د اعتبار ډېر زیات ملاتړ وکړ.

During the first half of the ninth century, most of the Abbasid Caliphate’s subjects were Christians, Jews, Zoroastrians or even pagans. The ruling minority of Muslims faced, at almost every turn, the threat—or allure—of other ways of life and thought, deeply rooted in landscape, history and custom. No wonder they often felt embattled, or succumbed to temptation: it might come in the form of an invitation to a neighbor’s house, a casual romantic or sexual encounter, or the need to bury a non-Muslim parent. There was, in any event, a need for detailed instruction about everyday deportment. Guidance might be sought in the Qurʾan, but much in it was ambiguous or left unsaid. Traditions about the Prophet’s sayings and doings (hadiths) proliferated to fill the gap. The eminent legal thinker, al-Shāfiʿī (d. 204 H/820AD), strongly advocated the authority of hadiths in his epoch-making Epistle on Legal Theory (recently translated for the Library of Arabic Literature).