[عبید القاری:] احمد بن حنبل کا چچا ایک بار ان کے پاس گیا اور دیکھا کہ انہوں نے ٹھوڑی ہاتھ پر رکھی ہوئی ہے۔ "بھتیجے، تمہیں کیا پریشانی ہے؟ اتنے اداس کیوں ہو؟" 55۔1

[ʿUbayd al-Qāriʾ:] Aḥmad ibn Ḥanbal’s uncle once went to see him and found him with his chin cupped in his hand. “Nephew,” he asked, “what’s troubling you? Why so glum?” 55.1

“اُنکلہ،” احمد جواب ورکړ، “خوشحالي دا ده چې خدای ډاډ ورکړي چې هیڅوک ستا په نوم نه دی اورېدلی.” [ابوحاتم:] زما پلار وویل، “د احمد بن حنبل ته یوازې کتل کافي و ترڅو ولیدل شي چې هغه د زهد ښکاره کولو هڅه نه کوله. ما هغه داسې موږکي (جوتې) اغوستي لیدلي چې د قرآن لوستونکي یې نه اغوندي. د پښو پوزه لویه وه او شاته یې پرتې وه، او تسمه یې ځوړنده وه. دا داسې ښکاریدل لکه چې بازار څخه ورته اخیستل شوي وي. ما هغه ته یوه ازاره (لنګوټ) او یو نیلي رنګ راښکلی (راژ) کالی هم لیدلی.” 55.2

“Uncle,” Aḥmad replied, “happiness is when God makes sure that no one’s ever heard of you.” [Abū Ḥātim:] My father said, “All you had to do was look at Aḥmad ibn Ḥanbal to see that he wasn’t trying to show off how ascetic he was. I saw him wearing sandals that didn’t look like the sandals that the Qurʾan-readers292 wear. The toe-end was big and curled back and the strap hung loose. They looked like something bought for him from the market. I also saw him wearing a breechclout and a striped gown of a skyblue color.”293 55.2

د دې جامو اغوستلو سره احمد غوښتل چې —یا داسې فکر کوم، خو حقیقت یوازې الله ښه پوهیږي— د قرآن لوستونکي په شان ونه ښکاري، په دې امید چې د هغه د تقوې شهرت له لاسه ورکړي۔

By dressing this way Aḥmad was trying to avoid—or so I think, though God alone knows the truth—looking like a Qurʾan-reader, in the hope of losing his reputation for piety.

المروذي: احمد یوم رما ما ته وویل: "عبدالوهاب ته ووایه چې خپله رڼا په یوه ډبرو کې پټه کړي. شهرت زما لپاره له رنځ پرته بل هیڅ نه دی راوړی."۔ 553

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad once said to me, “Tell ʿAbd al-Wahhāb to hide his light under a bushel. Fame has brought me nothing but suffering.” 55.3

ال-خلال: ما اورېدلی چې هغه ويل: "قسم په الله که زه داسې لاره پوهېدلم چې دا ښار پرېږدم، نو زه به یې پرېښودلی وای. بیا به هېڅوک زما یادونه د دوی په وړاندې نه کوي، او دوی به ما هېر کړی وای."294

[Al-Khallāl:] I heard him say, “I swear that if I knew a way to leave this city, I’d leave it. Then no one would mention me to them, and they’d forget about me.”294

[اسحاق:] مې یو ځل احمد بن حنبل وليدل چې د فجر له لمانځه وروسته بيرته خپل کور ته ننوځي. هغه خلکو ته ويل: «زما په شا مه ګرځئ!» 55.4

[Isḥāq:] I once saw Aḥmad ibn Ḥanbal going back inside his house after praying the dawn prayer. He was telling people, “Stop following me around!” 55.4

ابن هارون: زه یاد لرم چې احمد د دې نه خوښېده چې خلک د هغه تعقیب د کوڅې پر لارې کوي۔ 555

[Ibn Hārūn:] I remember that Aḥmad didn’t like it when people followed him down the street. 55.5

[عبداللہ:] کله چې زما پلار جمعې په ورځ کورنه وتلو نو هیچا ته یې اجازه نه ورکوله چې د هغه تعقیب وکړي. ډیرځلې به هغه درېدو او انتظار به یې کاوه تر دې چې هغوي ستړي شي او لاړ شي۔ 55۔6

[ʿAbd Allāh:] When my father went out on Fridays he wouldn’t let anyone follow him. He would often stop and wait until they gave up and went away. 55.6

[اسحاق:] میں نے احمد بن حنبل کو دیکھا چې یوازې روان و، گویا هغه یو بې ارزښته سړی و۔ 55.7

[Isḥāq:] I saw Aḥmad ibn Ḥanbal walking all by himself as if he were a man of no importance. 55.7