[البوشنجی:] په ۲۷ ه‍ کال [۸۴۲ع] کې احمد بن حنبل په بغداد کې څرګنده حدیث ښوونه کوله. دا هغه وخت و چې المعتصم مړ شو. موږ په کوفه کې وو کله چې خبر مو واورېد. زه بغداد ته ستون شوم او هغه سره په هماغه کال د رجب په میاشت کې ورسېدم، لا هم هغه حدیث ښوده. بیا د شعبان د میاشتې دریو ورځو پاتې وو کې هغه په خپله خوښه ودرېد. چارواکو هغه ته امر نه و کړی چې ودرېږي، خو الحسن بن علي بن الجعد، چې په هغه وخت کې په بغداد کې قاضي و، ابن ابي دؤاد ته لیک ولېږه چې احمد په څرګنده حدیث ښيي. کله چې احمد دا خبر واورېد، پرته له دې چې ترې وغوښتل شي، ودرېد.

[Al-Būshanjī:] In ’27 [842], Aḥmad ibn Ḥanbal taught Hadith openly in Baghdad. That was right after al-Muʿtaṣim died. We were in Kufa when we heard the news. I headed back to Baghdad and caught up with him in Rajab of that year, while he was still teaching. Then, with three days left in Shaʿbān, he stopped of his own accord. The authorities hadn’t told him to stop, but al-Ḥasan ibn ʿAlī ibn al-Jaʿd, who was then judge in Baghdad, had written to Ibn Abī Duʾād to tell him that Aḥmad was openly teaching Hadith. When Aḥmad learned of this, he stopped without having to be asked.