[الهندبائی:] زه به د احمد بن حنبل د قبر زیارت کاوم، خو بیا مې پرېښود. یوه وخت وروسته ما په خوب کې یو غږ واورېد چې وایې: "ته د سنت د نمونې (د سنت د بیلگې) زیارت پرېښودی." 941

[Al-Hindibāʾī:] I used to visit Aḥmad ibn Ḥanbal’s grave but then stopped. After some time had passed, I had a dream where a voice said, “You’ve stopped visiting the exemplar of the sunnah.” 94.1

[احمد بن الحسن:] زما پلار د ابو طاهر المیمون څخه روایت کړ چې هغه وویل، "زما زویه، ما د رصافې په جامع کې یو سړی ولید—دا د ۴۶۶ هجري د ربیع الثاني میاشت وه [د ۱۰۷۳ م کال د دسمبر میاشت]—هغه چې کله ما ترې پوښتنه وکړه، راته ویې ویل چې هغه د دې لپاره شپږ سوه فرسخه سفر کړی و چې دلته راشي۔ 94."2

[Aḥmad ibn al-Ḥasan:] My father cited Abū Ṭāhir al-Maymūn as saying, “Son, I met a man in the Ruṣāfah mosque—this was in Rabīʿ II 466 [December 1073]—who told me when I asked him that he had traveled six hundred leagues to be there. 94.2

“‘ولې؟’ “‘یوه جمعې شپه چې د کور په لور وم، ما خوب ولید چې په یوه دښته، یا په یوه لوی بیاباني ځای کې یم. ټول مخلوقات هلته ولاړ وو، د جنت دروازې پرانیستې وې، او فرښتې راښکته کیدې. فرښتې ځینې خاص خلک شنه جامې اغوستې او د دوی سره بیا پورته الوتې. ما وپوښتل چې دا ځانګړي کسان څوک دي.’ “‘هغه کسان چې احمد بن حنبل ته ورغلي.’ “ځکه چې له خوبه راویښ شوم، خپل کارونه مې تنظیم کړل او دلته راغلم. ډیر ځله هغه ته تللی یم، او اوس ان شاءالله کور ته ځم.” [ابوبکر بن ابي رُوَیْح:] د الله رسول ﷺ او احمد بن حنبل ماته په خوب کې څرګند شول۔ 94.3

“‘Why?’ “‘One Friday night back home,’ he said, ‘I dreamed I was in the desert, or in a great wilderness. All the people in creation were standing there, the gates of Heaven were open, and angels were coming down. The angels were dressing certain people in green and flying back up with them. I asked who the special ones were.’ “‘The ones who visited Aḥmad ibn Ḥanbal.’ “As soon as I woke up, I put my affairs in order and came here. I’ve visited him several times and now I’m going home, God willing.” [Abū Bakr ibn Abruwayh:] The Emissary of God and Aḥmad ibn Ḥanbal appeared to me in a dream. 94.3

«اې د خدای رسوله، دا څوک دی؟» ما وپوښتل. «دا احمد بن حنبل دی، د خدای دوست او د هغه د رسول دوست. واورېږه، ابوبکره! خدای هره ورځ د احمد د قبر په لور اوه ويشت زره ځله کتنه کوي او هر هغه څوک چې هلته ويني، بخښي.» زه له خوبه راویښ شوم، غسل مې وکړ او د شکر په توګه د خدای په درناوي دوه رکعته لمونځ وکړ. بیا مې جامې ولرې کړې، هغه مې د بې وسو ته ورکړې او د حج په لور روان شوم. له هغه وروسته مې د احمد قبر ته ورغلم او یوه اونۍ مې هلته تېره کړه.

“Emissary of God,” I asked, “who’s that?” “This is Aḥmad ibn Ḥanbal, God’s ally and the ally of His Emissary. Listen, Abū Bakr! Every day God looks over at Aḥmad’s grave seventy thousand times and forgives anyone he sees there.” I woke up, washed, and prayed two cycles in gratitude to God. Then I took off my clothes, gave them away to the poor, and set off on the pilgrimage. After that I visited Aḥmad’s tomb and spent a week there.

[ابوبکر النجاد:] ما اورېدلي و چې هر هغه محتاج څوک چې د چهارشنبې په ورځ د احمد قبر ته ورځي او هلته دعا کوي، د خدای له لوري پراخه روزي مومي. نو یوځل کله چې زه محتاج وم، د چهارشنبې په ورځ قبر ته ورغلم. زه د بېرته راستنېدو په حال کې وم چې په خپه زړه سره وم، چې یوه زړه ښځه د یو قبرستان څخه ماته آواز وکړ۔ 94.4

[Abū Bakr al-Najjād:] I had heard that anyone in need who visits Aḥmad’s grave on a Wednesday and prays there will receive generous sustenance from God. So once when I was in need, I visited the grave on a Wednesday. I was on my way back in a dismal frame of mind when an old woman called out to me from one of the cemeteries. 94.4

ابوبکر! هغې وویل.

“Abū Bakr!” she said.

“څه دی؟” “ستا مور یوه کڅوړه زما سره پرېږدې وه او ویې ویل چې که ته اړتیا منده ښکاری، نو دا دې ورکړم. ایا تا ته دا په کار ده؟” “هو،” ما وویل، او هغه می واخیسته. په هغې کې وو— د مقدار ذکر نه دی، خدای د هغه ښځه مشر ته ښه ساتنه ورکړي چې دا قصه یې نقل کړې ده! [ابوالحسن العُکبری:] کله چې زه هلک وم، له عُکبرا څخه بغداد ته سفر وکړ او د خرچ کولو لپاره هیڅ پیسې نه درلودې. د ګردې ښار دننه په جومات کې څو ورځې پاتې شوم [«پرته له دې چې ډوډۍ مې نه وه خوړلې»، ممکن هغه دا هم اضافه کړي وي]. د ګړندۍ ورځ مې د احمد د قبر زیارت ته تلم. هلته یو سړی مې وموند چې سلام یې راکړ — زه ښې جامې اغوستې وې۔523— او له ما یې وپوښتل چې ایا وږی یم. کله چې ما هیڅ ونه ویل، هغه ماته ډوډۍ او په اندازه د سرو زرو یوه پیسه راکړه چې د یو څه وخت لپاره ژوند کولی شم. د یو څه وخت لپاره هغه زما حال تر پوښتنې لاندې نیولی و. 94.5

“What is it?” “Your mother left a bag with me and told me that if I saw you looking needy I should give it to you. Do you need it?” “Yes,” I said, and took it. In it was— The amount is missing, may God care for the worthy elder who transmitted the story! [Abū l-Ḥasan al-ʿUkbarī:] When I was a boy I traveled from ʿUkbarā down to Baghdad without any money to spend. I stayed in the mosque inside the Round City for several days [“without eating,” he may have added]. On Wednesday I went to visit Aḥmad’s tomb. There I found a man who greeted me—I was wearing fine clothes523— and asked me if I was hungry. When I said nothing, he gave me some bread and enough gold to live on for a while. For a while he continued to check on me. 94.5