[صالح:] زما پلار هیڅکله نه غوښتل چې د وضو لپاره د اوبو راویستل بل څوک وکړي.

[Ṣāliḥ:] My father would never let anyone else draw the water for his ablutions.

هرکله چې بالٹۍ ډکه راپورته شوه، هغه به ویل: «الحمدلله!» 58.1

Whenever the bucket came up full, he would say, “Praise God!” 58.1

ما ژبه وپوښتل چې دې کار لامل څه و۔

I asked him what the reason was.

«زوی»، هغه ځواب ورکړ، «ایا تا نه دی اوریدلي چې خدای څه وایي؟ {ووایه: څه فکر کوئ، که ستاسو اوبه ځمکې ته ولاړې شي، نو څوک کولی شي تاسو ته روانې اوبه راوړي؟}»298

“Son,” he replied, “haven’t you heard what God says? «Say, ‘Have you considered if your water were to sink into the ground, who could then bring you flowing water?’»”298

[عبد الله:] زما پلار به هره ورځ دری سوه رکعته لمونځ کاوه. کله چې د ده ووهل شو، نو وروسته له هغه نور دومره رکعتونه نه شو کولی، نو یوازې ۱۵۰ رکعته یې کولې. هغه وخت ده شاوخوا اته‌يشت کاله عمر درلود. هره ورځ به یې د قرآن یوه اوومه برخه لوستله، او په یوه اوونۍ کې به یې ټول قرآن ختم کړ؛ همدا رنګه هر اوه شپې به یې د قرآن یوه بشپړه ختمه کوله، سربیره پر هغه لمونځونو چې په ورځ کې یې کړي وو. کله چې د ماښام لمونځ ختمولو، نو لږه خوب به یې کاوه، بیا تر سهاره به یې لمونځ کاوه. [58]2