د هغه د خبرو د لیکلو یا نقلولو څخه د نورو منع کول
His Forbidding Others To Write Down Or Transmit His Words
[حنبل بن اسحاق:] زما په یاد دی چې احمد به له دې نه کرکه کوله چې د هغه نظرونه یا د فقهي مسایلو فیصلې کې څوک ولیکي۔ 29۔1
[Ḥanbal ibn Isḥāq:] I remember that Aḥmad hated to have anyone write down his views or his judgments in matters of law. 29.1
[احمد بن الربیع:] احمد بن حنبل نے ایک بار ہم سے فرمایا، "مجھے خبر ملی ہے کہ اسحاق الکوسج خراسان میں میرے فقہی جوابات پڑھا رہا ہے۔ تم سب گواہ رہو: میں ان سب سے بری ہوں!" 29۔2
[Aḥmad ibn al-Rabīʿ:] Aḥmad ibn Ḥanbal once said to us, “I heard that Isḥāq al- Kawsaj is teaching my answers to legal questions out in Khurasan. Bear witness, all of you: I renounce them all!” 29.2
[المروذی:] یو ځل مې د خراسان یو سړی ولیدی چې احمد ته نږدې شو او یوه کتابچه یې ورکړه. هغه ته یې وکتل، او کله چې ولیدل چې په کې د هغه خپلې څو خبرې شتون لري، نو غصه شو او هغه سند یې پرې وغورځاوه۔ 29۔3
[Al-Marrūdhī:] I once saw a man from Khurasan approach Aḥmad and give him a quire. He looked at it and when he saw that it had some of his own words in it, he grew angry and tossed the document away. 29.3
[احمد البرجي:] احمد بن حنبل یوې ځل وویل: «ځینې وختونه له اسمانه یوه اوږده ټوپۍ راولویږي، نو تا باید خپل سر داسې وخوځوې،» او هغه داسې سر وخوځاوه لکه څوک چې غواړي ټوپۍ پرې نه کیږدي. 29.4
[Aḥmad al-Burjī:] Aḥmad ibn Ḥanbal once said, “Sometimes a tall cap falls from the sky, and you have to move your head like this,” and he shook his head as if to keep a cap from settling on it. 29.4
هغه څه چې مراد یې درلود دا و چې ځینې خلک په مشرۍ اخته کیږي، دا داسې چې مشري په دوی باندې تحمیلېږي. همدارنګه داسې ښکاري چې هغه دا هم مراد کړی و چې ښې خلک کله چې دا حالت پیښ شي، په عاجزۍ سره خپل سرونه ښکته کوي.
What he meant was that certain people have leadership thrust upon them. He also seems to have meant that good people duck their heads modestly when that happens.
احمد د خپلې عاجزۍ له امله هم خلکو ته منع کړې وه چې د هغه خبرې ولیکي، مګر الله تعالیٰ دا فیصله وکړه چې دا خبرې ولیکل شي، ترتیب شي او ټولو ته معلومې شي۔172
Out of modesty, too, did Aḥmad forbid people to write his words down, but God decreed that they be recorded, put in order, and made known to all.172