[صالح:] مردی که همسرش تازه نوزادی به دنیا آورده بود، یک سینی پایه‌دار از حلوای عسل و آجیل به پدرم داد. در عوض، پدرم مقداری شکر به او داد که ارزش زیادی داشت. 43.1

[Ṣāliḥ:] A man whose wife had just had a baby gave my father a footed tray of honey nut pudding. In return my father gave him some sugar worth a good deal of money. 43.1

[صالح:] کسی برای پدرم میوه‌ای به عنوان هدیه فرستاد. در مقابل، پدرم یک لباس کامل برای او فرستاد. 43.2

[Ṣāliḥ:] Someone sent my father some fruit as a gift. In return, my father sent him an entire garment. 43.2

[المروذی:] به یاد دارم که احمد، وقتی مردی مقداری آب زمزم به او هدیه داد، در عوض برایش آرد جو و شکر فرستاد. یک بار به من گفت که پنج درهم برای هدیه دادن به کسی خرج کنم و افزود: «برو فرزندان او را ببین، چون او به سعید هدیه‌ای داده است.» 43.3

[Al-Marrūdhī:] I remember that Aḥmad, when a man made him a gift of some water from Zamzam, reciprocated by sending him barley meal and sugar. Once he told me to spend five dirhams on a gift for someone, saying, “Go see his children, since he gave Saʿīd226 a gift.” 43.3

[اسحاق بن ابراهیم:] یکی از همسایگان احمد، مردی به نام جوین،۲۲۷ مقداری گردو، کشمش و انجیر در یک کاسه به او داد که ارزش همه‌ی آن‌ها سه درهم یا کمتر بود. احمد یک دینار به من داد و گفت: «برو ده درهم شکر و هفت درهم خرما بخر و شب آن را به خانه‌ی او ببر.» ۴۳.4

[Isḥāq ibn Ibrāhīm:] One of Aḥmad’s neighbors, a man named Jūwīn,227 gave him some walnuts, raisins, and figs in a bowl, the lot worth three dirhams or less. Aḥmad gave me a dinar and said, “Go buy ten dirhams’ worth of sugar and seven dirhams’ worth of dates, and drop it off at his place at night.” 43.4

Your message is "I did as he asked." Translation: من همان کاری را کردم که او خواسته بود.

I did as he asked.

[ابراهیم بن هانئ:] مردی از سمرقند با نامه توصیه از عبدالله بن عبدالرحمن آمد، پس احمد بن حنبل پذیرفت که به او درس دهد. روزی آن مرد جامه‌ای به عنوان هدیه به او داد. احمد آن را به پدرم داد و گفت: «این را به بازار ببر و بپرس که ارزشش چقدر است.» 43.5

[Ibrāhīm ibn Hāniʾ:] A man from Samarqand came with a letter of recommendation from ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Raḥmān, so Aḥmad ibn Ḥanbal agreed to teach him. One day the man gave him a garment as a gift. Aḥmad gave it to my father and said, “Take it to the market and find out what it’s worth.” 43.5

پدرم گفت: «آن را به بازار بردم و گفتند ارزشش حدود بیست و چند درهم است. برگشتم و به احمد گفتم. او تا آنکه دو جامه و دو نقاب بخرد—یا یک جامه و یک نقاب—تا در برابر آن به او بدهد، اجازه نداد آن مرد وارد شود. وقتی هدایا را فرستاد، دوباره به آن مرد اجازه داد تا حدیث بشنود.» [حنبل:] احمد دوستی به نام محفوظ داشت که با او برای فراگیری نزد عبدالرزاق سفر کرده بود. میان آن دو محبت واقعی وجود داشت. روزی قاصدی از او ناگهان ظاهر شد و چند سبد خرمای برنی اعلا آورد. من داخل شدم و به احمد خبر دادم. او هدیه را پذیرفت، اما در مقابل، جامه‌ای برای محفوظ فرستاد.

My father said, “I took it to the market and they told me it was worth twenty-some dirhams, and I came back and told Aḥmad. He stopped letting the man in until he could buy two garments and two face veils—or a garment and a face veil—to give him in return. Once he had sent the gifts, he allowed the man in again to hear Hadith.” [Ḥanbal:] Aḥmad had a friend named Maḥfūẓ who had traveled with him to study with ʿAbd al-Razzāq. The two had a real liking for each other. One day, a messenger of his appeared out of nowhere bringing some baskets of premium Barnī dates. I went in and told Aḥmad. He accepted the gift, but he sent Maḥfūẓ a garment in return.

محفوظ به دیدنش آمد و گفت: «احمد، هدیه‌ات مرا ناراحت کرد.» 43.6

Maḥfūẓ came to see him and said, “Aḥmad, your gift distressed me.” 43.6

«و تو هم مرا ناراحت کردی»، او پاسخ داد.

“And yours distressed me too,” he replied.