[البوشنجی:] در سال ۲۲۷ [۸۴۲]، احمد بن حنبل در بغداد آشکارا حدیث درس می‌داد. این درست پس از درگذشت المعتصم بود. ما در کوفه بودیم که این خبر را شنیدیم. به بغداد بازگشتم و در رجب همان سال، هنوز در حال تدریس بود، به او رسیدم. سپس، با سه روز باقی‌مانده از شعبان، او خودسرانه دست از تدریس کشید. مقامات به او نگفته بودند که توقف کند، اما الحسن بن علی بن الجعد که در آن زمان قاضی بغداد بود، به ابن ابی دؤاد نامه نوشته بود تا به او اطلاع دهد که احمد آشکارا حدیث تدریس می‌کند. وقتی احمد از این موضوع آگاه شد، بدون آنکه از او خواسته شود، تدریس را متوقف کرد.

[Al-Būshanjī:] In ’27 [842], Aḥmad ibn Ḥanbal taught Hadith openly in Baghdad. That was right after al-Muʿtaṣim died. We were in Kufa when we heard the news. I headed back to Baghdad and caught up with him in Rajab of that year, while he was still teaching. Then, with three days left in Shaʿbān, he stopped of his own accord. The authorities hadn’t told him to stop, but al-Ḥasan ibn ʿAlī ibn al-Jaʿd, who was then judge in Baghdad, had written to Ibn Abī Duʾād to tell him that Aḥmad was openly teaching Hadith. When Aḥmad learned of this, he stopped without having to be asked.

بر اساس آنچه ما می‌دانیم، او در دوران خلافت المعتصم که هشت سال و هشت روز به طول انجامید، تدریس نکرد. پس از آن نیز تا زمان مرگش هرگز دوباره تدریس نکرد. ۷۱.1