اصرارُه على التمسّك بممارسات المسلمين الأوائل - زندگی ابن حنبل | Quran Course

اصرارُه على التمسّك بممارسات المسلمين الأوائل - زندگی ابن حنبل | Quran Course

در برخورد با مسائل فقهی، احمد، بنا بر تجربه‌ی من، اگر حدیثی از پیامبر ﷺ در آن باره وجود داشت، از آن پیروی می‌کرد و نظرات مخالفی را که به صحابه یا تابعان منسوب بود نادیده می‌گرفت. اگر صحابه میان خود اختلاف داشتند، از میان اقوال ایشان یکی را برمی‌گزید و به نظرات بعدی مراجعه نمی‌کرد. و اگر نه حدیثی از پیامبر ﷺ در میان بود و نه گزارشی از صحابه، به تابعان رجوع می‌کرد. گاه در سلسله‌ی سند یک حدیث نبوی مشکلی وجود داشت، اما تا زمانی که گزارش قوی‌تر و مخالفی در کار نبود، آن را می‌پذیرفت. مانند حدیثی که عمرو بن شعیب و ابراهیم هجری روایت کرده‌اند. و گاه گزارشی را که در سطح صحابی حلقه‌ای از سند آن افتاده بود نقل می‌کرد، به شرط آنکه چیزی با آن در تعارض نباشد. ۲۱.5

In dealing with legal problems, Aḥmad, in my experience, would follow Hadith reports citing the Prophet, if there were any, and ignore divergent opinions attributed to the Companions or members of later generations. If the Companions had disagreed among themselves, he would choose among their opinions; he would not consult later opinions. If there was no Prophetic Hadith and no Companion reports to draw on, he would go to the Successors. Sometimes there would be a problem with the transmission of a Prophetic Hadith, but he would accept the report so long as no stronger contrary report existed. This was the case, for example, with the Hadith narrated by ʿAmr ibn Shuʿayb and Ibrāhīm al-Hajarī. Sometimes he would cite a report with a link missing at the Companion level if there was nothing to contradict it. 21.5

یک روز به احمد گفتم: «برادرت بشر هم بیمار است، و هر وقت از او حالش را می‌پرسم، با ستایش خدا شروع می‌کند.» گفت: «از او بپرس این را از کی گرفته است.» گفتم: «می‌ترسم از او این را بپرسم.» گفت: «به او بگو برادرش ابوعبدالله می‌خواهد بداند.» دفعه بعد که بشر را دیدم، آنچه احمد گفته بود را به او گفتم. پاسخ داد: «احمد بدون فهرست راویان چیزی را نمی‌پذیرد! این ابوعون است که از ابن سیرین نقل می‌کند: اگر پیش از شکایت، خدا را ستایش کنی، آن شکایت نیست. پس به تو می‌گویم که فلان و فلان احساس می‌کنم، تا قدرت خدا بر خودم را بپذیرم.» از خانه بشر بیرون آمدم و نزد احمد رفتم تا آنچه را گفته بود گزارش دهم. از آن پس، هر بار که به دیدن احمد می‌رفتم، می‌گفت: «خدا را ستایش کن» و سپس به من می‌گفت چه چیزی آزارش می‌دهد.

One day I said to Aḥmad, “Your brother Bishr is ill too, and whenever I ask him how he is, he begins by praising God.” “Ask him who he got that from.” “I’m afraid to ask him that.” “Tell him that his brother Abū ʿAbd Allāh wants to know.” The next time I saw Bishr, I told him what Aḥmad had said. He replied, “Aḥmad won’t take anything without a list of transmitters! It’s Abū ʿAwn citing Ibn Sīrīn, ‘If you praise God before complaining, then it’s not a complaint.’ So I’m telling you that I feel such-and-such, to acknowledge God’s power over me.” I left Bishr’s house and went to Aḥmad to report what he had said. After that, every time I went to see Aḥmad he would say, “Praise God” and then tell me what was wrong.