[الهندبائی:] من پیش از این به زیارت قبر احمد بن حنبل می‌رفتم، اما سپس آن را ترک کردم. پس از مدتی خوابی دیدم که در آن صدایی گفت: «تو زیارت پیشوای سنت را ترک کرده‌ای.» ۹۴1

[Al-Hindibāʾī:] I used to visit Aḥmad ibn Ḥanbal’s grave but then stopped. After some time had passed, I had a dream where a voice said, “You’ve stopped visiting the exemplar of the sunnah.” 94.1

[احمد بن الحسن:] پدرم از ابو طاهر المیمون نقل کرد که گفت: «پسرم، در مسجد الرصافه با مردی آشنا شدم — این در ربیع الثانی سال ۴۶۶ [دسامبر ۱۰۷۳] بود — و وقتی از او پرسیدم، گفت که برای رسیدن به آنجا شش‌صد فرسنگ راه پیموده است.» 94.2

[Aḥmad ibn al-Ḥasan:] My father cited Abū Ṭāhir al-Maymūn as saying, “Son, I met a man in the Ruṣāfah mosque—this was in Rabīʿ II 466 [December 1073]—who told me when I asked him that he had traveled six hundred leagues to be there. 94.2

«چرا؟» «او گفت: یک شب جمعه در شهر خودمان خواب دیدم که در صحرا یا بیابانی بزرگ هستم. همه مردمان آفرینش آنجا ایستاده بودند، دروازه‌های بهشت گشوده شده بود و فرشتگان فرود می‌آمدند. فرشتگان برخی افراد را با لباس سبز می‌آراستند و با آنان به آسمان بازمی‌گشتند. پرسیدم: آن‌ها که ویژه‌اند چه کسانی‌اند؟» «گفتند: کسانی که به دیدار احمد بن حنبل رفته‌اند.» «همین که از خواب بیدار شدم، کارهایم را سامان دادم و به اینجا آمدم. چند بار به دیدارش رفته‌ام و اکنون، إن شاء اللّٰه، به خانه بازمی‌گردم.» [ابوبکر بن ابی‌روح:] فرستاده‌ی خدا ﷺ و احمد بن حنبل در خواب بر من ظاهر شدند. ۹۴.3

“‘Why?’ “‘One Friday night back home,’ he said, ‘I dreamed I was in the desert, or in a great wilderness. All the people in creation were standing there, the gates of Heaven were open, and angels were coming down. The angels were dressing certain people in green and flying back up with them. I asked who the special ones were.’ “‘The ones who visited Aḥmad ibn Ḥanbal.’ “As soon as I woke up, I put my affairs in order and came here. I’ve visited him several times and now I’m going home, God willing.” [Abū Bakr ibn Abruwayh:] The Emissary of God and Aḥmad ibn Ḥanbal appeared to me in a dream. 94.3

«ای فرستادهٔ خدا، این کیست؟» پرسیدم. فرمود: «این احمد بن حنبل است، دوست خدا و دوست فرستادهٔ او. گوش کن، ابوبکر! هر روز خدا هفتاد هزار بار به قبر احمد می‌نگرد و هر که را در آنجا ببیند، می‌بخشد.» بیدار شدم، وضو گرفتم و از سر شکرگزاری بر خدا دو رکعت نماز گزاردم. سپس لباس‌های خود را بیرون آوردم و به تهیدستان بخشیدم و به زیارت حج رهسپار شدم. پس از آن به زیارت قبر احمد رفتم و یک هفته در آنجا ماندم.

“Emissary of God,” I asked, “who’s that?” “This is Aḥmad ibn Ḥanbal, God’s ally and the ally of His Emissary. Listen, Abū Bakr! Every day God looks over at Aḥmad’s grave seventy thousand times and forgives anyone he sees there.” I woke up, washed, and prayed two cycles in gratitude to God. Then I took off my clothes, gave them away to the poor, and set off on the pilgrimage. After that I visited Aḥmad’s tomb and spent a week there.

[ابوبکر النجّاد:] شنیده بودم که هرکس نیازمند باشد و در روز چهارشنبه به زیارت قبر احمد برود و در آنجا نماز بگزارد، از جانب خداوند روزی فراوان خواهد یافت. پس یک بار که نیازمند بودم، در روز چهارشنبه به زیارت قبر رفتم. هنگام بازگشت، با حالی گرفته و اندوهگین بودم که پیرزنی از یکی از گورستان‌ها مرا صدا زد. 94.4

[Abū Bakr al-Najjād:] I had heard that anyone in need who visits Aḥmad’s grave on a Wednesday and prays there will receive generous sustenance from God. So once when I was in need, I visited the grave on a Wednesday. I was on my way back in a dismal frame of mind when an old woman called out to me from one of the cemeteries. 94.4

«ابوبکر!» او گفت.

“Abū Bakr!” she said.

«چیست؟» «مادرت کیسه‌ای نزد من گذاشت و گفت اگر دیدی که به چیزی نیازمند شده‌ای، آن را به تو بدهم. آیا به آن نیاز داری؟» گفتم: «بله»، و آن را گرفتم. در آن... [مقدار مفقود است؛ خدا آن بزرگوار پیر راوی این داستان را گرامی دارد!] ابوالحسن العُکبَری: وقتی کودک بودم، از عُکبَرا تا بغداد را بدون هیچ پولی که خرج کنم سفر کردم. چند روزی در مسجد داخل شهر مدوّر ماندم [شاید افزود: «بی‌آنکه غذایی بخورم»]. روز چهارشنبه به زیارت آرامگاه احمد رفتم. آنجا مردی را دیدم که به من سلام کرد - من لباس‌های نیکو پوشیده بودم -۵۲۳ و از من پرسید آیا گرسنه‌ام. چون چیزی نگفتم، مقداری نان و طلای کافی برای زندگی برای مدتی به من داد. مدتی دیگر هم همچنان حال مرا پرسید. ۹۴.5

“What is it?” “Your mother left a bag with me and told me that if I saw you looking needy I should give it to you. Do you need it?” “Yes,” I said, and took it. In it was— The amount is missing, may God care for the worthy elder who transmitted the story! [Abū l-Ḥasan al-ʿUkbarī:] When I was a boy I traveled from ʿUkbarā down to Baghdad without any money to spend. I stayed in the mosque inside the Round City for several days [“without eating,” he may have added]. On Wednesday I went to visit Aḥmad’s tomb. There I found a man who greeted me—I was wearing fine clothes523— and asked me if I was hungry. When I said nothing, he gave me some bread and enough gold to live on for a while. For a while he continued to check on me. 94.5