[المروذی:] احمد فقیران را دوست می‌داشت. هرگز ندیدم که با فقیران آن‌گونه رفتار شود که هنگام نشستن در مجلس او با ایشان رفتار می‌شد. ۵۱1

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad loved the poor. I never saw poor men treated as well as they were when sitting in his company. 51.1

[المروذی:] احمد یک بار از مردی یاد کرد که فقیر و بیمار بود، و به من گفت: «برو و از او بپرس که چه می‌خواهد ما برایش انجام دهیم.» ۵۱.2

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad once mentioned someone who was poor and ill, and told me, “Go and ask him what he wants us to do for him.” 51.2

سپس او مقداری عطر به من داد و گفت: «این را بر او بمال.» [المروذی:] احمد بن حنبل یک بار گفت: «هیچ چیز به اندازهٔ فقر سودمند نیست، هیچ چیز! وقتی اینجا پولی نیست، من شادمان می‌شوم.» ۵۱.3

Then he handed me some scent and said, “Put this on him.” [Al-Marrūdhī:] Aḥmad ibn Ḥanbal once said, “Nothing does as much good as poverty—nothing! When there’s no money here I rejoice.” 51.3

من یک بار از کسی یاد کردم که با وجود زندگی در لباس‌های مندرس، فقر را با صبر و پایداری تحمل می‌کرد.

I once mentioned someone who bore poverty steadfastly despite living in rags.

پس از آن او درباره‌ی وی از من می‌پرسید و می‌گفت: «برو ببین حالش چطور است! ستایش خدای را که هیچ چیز مانند تحمّلِ فقر نیست؛ هیچ چیزی به‌کلّی مانند آن نیست. آیا می‌فهمی یعنی چه؟» یک بار گفت: «برخی از مردم دارایی‌های دنیا را به آن‌ها می‌دهند تا امتحانشان کنند. چه بهتر که دنیا تو را به حال خود واگذارد!» یک بار از الفُضَیل و فتحِ موصلی یاد کردم که در تنگدستی زیستند و بی‌شکایت صبر کردند. گفت: «خدا رحمتشان کند،» و چشمانش پر از اشک شد. «آن‌ها می‌گفتند: هرگاه از نیکوکاران یاد شود، رحمت خدا فرود می‌آید.» روزی گفت: «وقتی در این خانه پولی نیست، خوشحالم.» هنوز سخنش تمام نشده بود که پسر کوچکش آمد و چیزی از او خواست. پاسخ داد: «پدرت حتی یک سکّه هم ندارد، یا هیچ چیز دیگری.»

After that he would ask me about him, saying, “Go and see how he’s doing! God be praised: there’s nothing like bearing poverty—nothing like it at all. Do you understand what it means?” Once he said, “Some people have the things of this world given to them in order to test them. It’s much better when the world leaves you alone!” I once mentioned how al-Fuḍayl and Fatḥ al-Mawṣilī had lived in destitution but bore up without complaint. “God have mercy on them,” he said, as his eyes filled with tears. “They used to say that when the righteous are recalled, God’s grace descends.” One day he said, “When there’s no money here, I’m glad.” No sooner had he said it than his little son came to ask him for something. “Your father doesn’t have a single coin,” he replied, “or anything else.”