«الوراق:» نقد یاران احمد، حمله به خود احمد است. هرکس چنین کند، باید کینه‌ای در دل داشته باشد و سنی نیست. ۹۹.1

[Al-Warrāq:] To criticize Aḥmad’s associates is to attack Aḥmad himself. Anyone who does that must be harboring a grudge of some kind and is no Sunni. 99.1

[الأثرم:] اصحاب احمد بن حنبل گاهی از اموری که از نظر خداوند پیامدی ندارند چشم می‌پوشیدند تا از ایراد گرفتن بر احمد جلوگیری کنند. 99.2

[Al-Athram:] Aḥmad ibn Ḥanbal’s associates sometimes decide to give up matters that have no consequence as far as God is concerned in order to avoid provoking any criticism of Aḥmad. 99.2

ابوالفضل: شنیدم که پس از وفات احمد، کسی به المتوکل گفت که احتمال دارد میان پیروان او و اهل بدعت درگیری ناخوشایندی پیش آید. ۹۹.3

[Abū l-Faḍl:] I heard that after Aḥmad’s death, someone mentioned to al- Mutawakkil that unpleasantness was liable to break out between his partisans and the innovators. 99.3

«مُتوکّل» به خبرچین گفت: «دیگر چیزی درباره‌ی آن‌ها به من نگو.»

“Don’t tell me anything more about them,” al-Mutawakkil told the informant.

«بل كن معهم». أحمد وقومه هم سادة أمة محمد ﷺ. الله يعلم بما يكفي المحنة التي عانى منها أحمد، فقد رفعه إلى الشهرة في حياته وبعد وفاته؛ وأنصاره هم خير ما يمكن أن يتمناه. أظن أن الله سيعطي أحمد الأجر الذي يعطيه للصادقين. [المروذي:] قال ابن سُحت، وكان صهراً لابن حُباب الجوهري: «رأيت في المنام قوماً، ورجلاً بثياب بيض يقول: قد غفر الله لأحمد بن حنبل ولكل من ذب عنه». 99.4

“Instead, take their side. Aḥmad and his people are the lords of Muḥammad’s community. God knows well enough the ordeal Aḥmad suffered, since He raised him to fame during his life and after his death; and his partisans are the best he could wish for. I daresay that God will give Aḥmad the reward He gives to the truth-tellers.” [Al-Marrūdhī:] Ibn Suḥt, who was Ibn Ḥubāb al-Jawharī’s relation by marriage, said, “I dreamed I saw some people, and a man in white saying, ‘God has forgiven Aḥmad ibn Ḥanbal and all who defend him.’” 99.4

ابوالقاسم: از مردی صالح شنیدم که نقل می‌کرد یکی از همنشینانش در خواب ظاهر شد و از او پرسیده شد که خداوند درباره‌اش چگونه حکم کرد.5

[Abū l-Qāsim:] I heard a righteous man relate that one of his fellows appeared in a dream and was asked how God had judged him. 99.5

«او مرا بخشید»، این پاسخ بود.

“He forgave me,” was the reply.

«پس اکثریت اهل بهشت کیانند؟» «پیروان الشافعی.» «و احمد بن حنبل چطور؟» «تو از من پرسیدی که اکثریت چه کسانی هستند، نه اینکه بالاترین مقام از آنِ کیست. الشافعی شمار بیشتری دارد، اما پیروان احمد مقام بالاتری دارند.» [الحِمّانی:] در خواب دیدم که زیر رواقی در خانه‌ام نشسته‌ام که پیامبر ﷺ ظاهر شد. او در درگاه ایستاده بود و دست‌هایش را به چارچوب در تکیه داده بود، اذان گفت و اعلام کرد که نماز آغاز شده است. سپس فرمود: «رستگاران رستگار شدند و هلاک‌شدگان هلاک شدند.» 99.6

“So who are the majority of people in the Garden?” “Followers of al-Shāfiʿī.” “What about Aḥmad ibn Ḥanbal?” “You asked me who the majority were, not who the highest ones were. Al-Shāfiʿī has the greater number, but Aḥmad’s people have the higher rank.” [Al-Ḥimmānī:] I dreamed I was sitting under a portico at home when the Prophet appeared. He stood in the doorway with his hands resting on the jamb, issued the call to prayer, and announced that prayer had begun. Then he said, “The saved are saved and the damned damned.” 99.6

«ای فرستادهٔ خدا، نجات‌یافتگان چه کسانی‌اند؟» پرسیدم. فرمود: «احمد بن حنبل و پیروانش.» [الحربی:] خوابی دیدم که در گروهی بودم و ما را به زور نگه داشته بودند و من از این کار ناراحت بودم. آنگاه صدایی پرسید: «تو کیستی؟» ۹۹.7

“Emissary of God,” I asked, “who are the saved?” “Aḥmad ibn Ḥanbal and his followers.” [Al-Ḥarbī:] I dreamed I was in a group and we were being held against our will and I was unhappy about it. Then a voice asked, “What are you?” 99.7

«گفتم: "پیروان ابن حنبل." گفته شد: "برو، که حنبلی‌ها را نمی‌توان محدود کرد." سپس چنان بود که گویی ندایی گفت: "هیچ پیرو مذهب حنبلی‌ای هرگز به خاطر گناهانش بازخواست نشده است." ابن عقیل - خداوند بر او رحمت آورد! - می‌گفت: ۹۹.»8

I said, “Followers of Ibn Ḥanbal.” “Go, then; Ḥanbalīs aren’t to be confined.” Then it felt as if a voice said, “No adherent of the Ḥanbalī school has ever been held accountable for his sins.” Ibn ʿAqīl—God have mercy on him!—used to say: 99.8

«مشکل مکتب ما خودِ اعضای آن است. اگر یک حنفی یا شافعی در تحصیل خود برجسته شود، به قضاوت یا مقام دیگری منصوب می‌شود و در نتیجهٔ این انتصاب می‌تواند خود را وقف تدریس و تحقیق کند. اما افرادِ احمد، به سبب دینداریِ بسیارِ این گروه، به‌ندرت می‌توانند چیزی را بیاموزند بی‌آنکه تصمیم بگیرند خود را وقف عبادات و ریاضت کنند و از دنیا دست بکشند. در نتیجه، آنان دیگر عالم نمی‌شوند.»

“The problem with our school is our own members. If a Ḥanafī or a Shāfiʿī excels in his studies, he’s appointed to a judgeship or some other position and as a result of his appointment can devote himself to teaching and research. Aḥmad’s people, on the other hand, can hardly study anything without deciding to devote themselves to pious exercises and renounce the world, given how godly the group tends to be. As a result, they stop being scholars.”