پیش‌تر یادآور شدیم که صالح از یک مادر و عبدالله از مادری دیگر بود، و حسن کنیز، برای او حسن و حسین را به دنیا آورد، سپس فرزند سومی به نام حسن، آنگاه محمد، سعید، و زینب که به «ام علی» معروف بود. 64.1

We have already mentioned that Ṣāliḥ was born to one mother and ʿAbd Allāh to another, and that Ḥusn the slave bore him al-Ḥasan and al-Ḥusayn, then a third child also named al-Ḥasan, then Muḥammad, Saʿīd, and Zaynab, who was called Umm ʿAlī. 64.1

[صالح:] پدرم یک بار برای حسن و سعید از من عذرخواهی کرد و گفت: «هر نفسی که خدا را پروردگار خود بشناسد، دیر یا زود باید به دنیا بیاید.»۳۲۵ ۶۴2

[Ṣāliḥ:] My father once started apologizing to me for Ḥasan and Saʿīd, saying, “Every soul that acknowledged God as his Lord has to be born sooner or later.”325 64.2

[عبدالله:] هنگامی که یکی از نوزادان به دنیا آمد، عبدالاعلی یادداشت تبریکی به من داد تا آن را به پدرم برسانم. اما پدرم آن را پرت کرد و گفت: «هیچ عالمی چنین یادداشتی نمی‌نویسد، و هیچ مرد حدیث هم نمی‌نویسد. این همان چیزی است که از یک کاتب انتظار می‌رود!» 64.3

[ʿAbd Allāh:] When one of the babies was born, ʿAbd al-Aʿlā gave me a note of congratulations to deliver to my father. But my father flung it away, saying, “No man of learning would write a note like that, or any Hadith-man either. It’s what you’d expect from a scribe!” 64.3

فُورَان: من از نزدیکان احمد بن حنبل بودم. او با من احساس راحتی می‌کرد و حتی از من قرض می‌گرفت. 644

[Fūrān:] I was a close associate of Aḥmad ibn Ḥanbal. He felt comfortable with me and he would even borrow money from me. 64.4

هرگاه نوزادی در شب برای او متولد می‌شد و من آن موقع حضور نداشتم تا خبرش را بشنوم، او سحرگاهان زود می‌آمد و کنار در من می‌نشست. اما در نمی‌زد، بنابراین من تا زمانی که برای نماز بیرون نمی‌آمدم، نمی‌فهمیدم که او آنجاست. آنگاه او برمی‌خاست و به من می‌پیوست.

Whenever he had a baby born at night when I wasn’t there to hear about it, he would come in the very early morning and sit by my door. But he wouldn’t knock, so I never knew he was there until I came out to pray. Then he would get up and join me.

از او می‌پرسیدم که این‌قدر زود آنجا چه می‌کند، و او می‌گفت: «ما یک نوزاد داشتیم.» سپس می‌رفت و من نماز صبح را می‌خواندم. پس از آن به سوی پل می‌رفتم.326

I’d ask him what he was doing there so early and he’d say, “We had a baby.” Then he’d leave and I’d pray the morning prayer. Afterward I’d go to the bridge326

«یا دروازهٔ کاه» — یا اینکه ۳۲۷ را برای خرید آنچه زنان نیاز داشتند بپردازد و آن را به خانهٔ او تحویل دهند۔

or the Straw Gate327 to buy what the women needed and have it delivered to his house.