[المَرُّوذِي:] روزی با احمد، در حالی که بازویم را گرفته بود، بیرون رفتم. زنی که عودی دسته‌بلند با خود داشت، در فضای باز به ما نزدیک شد. من عود را از او گرفتم، شکستم و شروع کردم به له کردنش. تمام مدت، احمد به زمین خیره مانده بود و هیچ نمی‌گفت. به‌زودی همه از این ماجرا خبردار شدند—همه جز احمد، که گفت: «یادم نمی‌آید هرگز در حضور من عودی را شکسته باشی.» ۵۷.1

[Al-Marrūdhī:] I once went out with Aḥmad leaning on my arm. We were approached by a woman carrying a long-necked lute297 out in the open. I took it from her, broke it, and started stamping on it. The whole time, Aḥmad stood there staring at the ground and saying nothing. Soon everyone knew about the incident—everyone except for Aḥmad, who said, “I have no recollection of you ever breaking a lute in my presence.” 57.1