[المَرُّوذِي:] این را از مردی در طَرسوس شنیدم. 88.1

[Al-Marrūdhī:] I heard this from a man in Tarsus. 88.1

«من اهل یمن هستم و دخترى دارم که جنزده شده بود. چند رقیهگر را آوردم که جن او را بیرون کردند و از او قول گرفتند که دیگر برنگردد. اما یک سال بعد دوباره برگشت.»

“I’m from Yemen, and I have a daughter who was possessed. I brought in some exorcists who drove out her jinni and made it promise not to return. But then a year later it came back.

«آیا قول نداده بودی که برنگردی؟» پرسیدم.

“‘Didn’t you promise not to come back?’ I asked.

«— جن گفت: "چرا، اما مردی به نام احمد بن حنبل در عراق درگذشته و همه جنّیان، جز شیاطین مانند من، برای نماز بر او رفته‌اند. اما من دیگر بازنخواهم گشت." او هرگز بازنگشت.» این داستان به روایت دیگری نیز به ما رسیده است.

“‘I did,’ said the jinni. ‘But a man named Aḥmad ibn Ḥanbal has died in Iraq and all the jinns—except for the demons, like me—have gone to pray over him. But I won’t be back again.’ “He never returned.” This story has also come down to us in another telling.

[ابو محمد اليماني:] هنگامی که در یمن بودم، مردی به من گفت که دخترش توسط یک دیو تسخیر شده است. پس او را نزد یکی از رقیه‌کنندگان یمنی‌مان بردم، که جن او را بیرون راند و از او تعهد گرفت که دیگر بازنگردد. اما حدود شش ماه بعد پدرش نزد من آمد و گفت که دیو بازگشته است. 88.2

[Abū Muḥammad al-Yamānī:] When I was in Yemen, a man told me that his daughter had been possessed by a demon. So I took him to one of our Yemeni exorcists, who drove out her jinni and made it promise not to return. But then about six months later her father came to me and said the demon had returned. 88.2

«به نزد همان رقّاه برگرد»، گفتم.

“Go back to the exorcist,” I said.

پس او بازگشت. رقیه‌گر جن را بیرون کشید و آن را به سخن گفتن واداشت.

So he went back. The exorcist drew out the jinni and got it talking.

«شرم بر تو!» جنگیر گفت. «مگر قول ندادی که او را رها کنی؟» جن گفت: «قول دادم. اما شنیده‌ایم که احمد بن حنبل درگذشته است. همه جن‌های صالح برای سوگواری او رفته‌اند و شیاطینی مانند من هم پشت سرشان راه افتاده‌ایم.» [الخلّال:] احمد بن محمد بن محمود برای من چنین روایت کرد: ۸۸.3

“Shame on you!” said the exorcist. “Didn’t you promise to leave her alone?” “I did,” said the jinni. “But we’ve heard that Aḥmad ibn Ḥanbal is dead. All the righteous jinns have gone to mourn him, and the demons like me are tagging along behind.” [Al-Khallāl:] Aḥmad ibn Muḥammad ibn Maḥmūd told me the following: 88.3

من در راه بازگشت از سند با کشتی بودم. در یکی از شب‌ها بیدار شدم و از دریا صدایی شنیدم که می‌گفت: «احمد بن حنبل، بنده امین خدا، درگذشت!» از یکی از دیگر مسافران کشتی پرسیدم: «این چه بود؟»

I was on my way back from Sind on board ship. At one point I woke up in the night and heard a voice calling from the sea, “Aḥmad ibn Ḥanbal, the faithful servant of God, is dead!” “What was that?” I asked one of the others on board.

«آن جنّیِ صالح بود.» بعدها دانستیم که احمد همان شب درگذشته بود.

“That was a righteous jinni.” We later learned that Aḥmad had died that night.

[الخلّال:] و همچنین شنیدم که ابو زُرعه گفت: در خراسان، جایی که او از آنجا بود، جن‌ها مرگ أحمد را چهل روز پیش از وقوع آن اعلام کردند.

[Al-Khallāl:] I also heard that Abū Zurʿah said that where he was from in Khurasan, the jinns announced Aḥmad’s death forty days before it happened.

و همچنین از پسر احمد، صالح، شنیدم که می‌گفت: «چهل روز پس از درگذشت پدرم، هنگامی که همه به خواب رفته بودند، خانواده‌ام گفتند که صدای هق‌هقی شنیده‌اند که هیچ انسانی شبیه آن را نمی‌دهد، و این صدا از خانه پدرم برمی‌خاست.»

I also heard Aḥmad’s son Ṣāliḥ say, “Forty days after my father died, after everyone had gone to bed, my family said they heard a sobbing, unlike any sound a human would make, coming from my father’s house.”