[عُبيد القارِئ:] عمِّ أحمد بن حنبل يك بار به ديدار او رفت و او را ديد كه چانهاش را در دستش گرفته است. «برادرزاده»، پرسيد، «چه چيزى تو را آزرده؟ چرا اينقدر افسرده هستى؟» 55.1

[ʿUbayd al-Qāriʾ:] Aḥmad ibn Ḥanbal’s uncle once went to see him and found him with his chin cupped in his hand. “Nephew,” he asked, “what’s troubling you? Why so glum?” 55.1

«عمو»، احمد پاسخ داد، «خوشبختی آن است که خدا مطمئن شود هیچ کس تاکنون اسمی از تو نشنیده باشد.» [ابو حاتم:] پدرم گفت: «کافی بود به احمد بن حنبل نگاه کنی تا ببینی که او در پی نشان دادن زهد خود نبود. من کفش‌هایی به پای او دیدم که شبیه کفش‌های قاریان قرآن نبود. نوک کفش‌ها بزرگ و به پشت برگشته بود و بند آن شل آویزان بود. به نظر می‌رسید که آن‌ها را از بازار برایش خریده بودند. همچنین دیدم که او شلوار کوتاه و جامه‌ای راه‌راه به رنگ آبی آسمانی به تن داشت.» 55.2

“Uncle,” Aḥmad replied, “happiness is when God makes sure that no one’s ever heard of you.” [Abū Ḥātim:] My father said, “All you had to do was look at Aḥmad ibn Ḥanbal to see that he wasn’t trying to show off how ascetic he was. I saw him wearing sandals that didn’t look like the sandals that the Qurʾan-readers292 wear. The toe-end was big and curled back and the strap hung loose. They looked like something bought for him from the market. I also saw him wearing a breechclout and a striped gown of a skyblue color.”293 55.2