[صالح:] وقتی پدرم بیمار شد، اجازه داد دیگران از او پرستاری کنند. برای اینکه در زمستان گرمش نگه دارند، ریشه‌های بوته‌های خاردار می‌خریدند و آن‌ها را در یک منقل باریک آتش می‌زدند. 471

[Ṣāliḥ:] When my father got sick, he let them take care of him. To keep him warm in winter, they would buy thorn-bush roots and burn them in a narrow coal-pan. 47.1

[المطوعی:] پدرم روایت کرد که احمد بن حنبل با قاشق حلوا نمی‌خورد، بلکه آن را با دستش می‌خورد. همچنین گفت که او نان نازک (گرده‌نان) می‌خورد. ۴۷.2

[Al-Muṭawwiʿī:] My father reported that Aḥmad ibn Ḥanbal didn’t eat pudding with a spoon. Instead, he would eat it out of his hand. He also said that he ate thin flatbread. 47.2

«از کجا می‌دانی؟» پرسیدم.

“How do you know?” I asked.

«یک بار اتفاق افتاد که نزدیک در خانه‌اش بودم، درست بعد از آنکه پسرش صالح برای او نان پخته بود. گدایی به در خانه آمد و تقاضای کمک کرد، و یک تکه نان به او دادند. من متوجه شدم که احمد نیز همان چیزی را می‌خورد، زیرا پیامبر ﷺ فرمود: "چیزی را که خودت نمی‌خوری صدقه نده."»

“Once I happened to be outside his door just after his son Ṣāliḥ had done some baking for him. A beggar came to the door begging, and they sent out a crust of flatbread. I realized that Aḥmad must eat the same thing, since the Prophet, God bless and keep him, said, ‘Don’t give away anything you don’t eat.’”