[صالح:] پدرم هرگز اجازه نمی‌داد کس دیگری آب وضوی او را بکشد.

[Ṣāliḥ:] My father would never let anyone else draw the water for his ablutions.

هر بار که سطل پر از آب بالا می‌آمد، او می‌گفت: «الحمدلله!» 58.1

Whenever the bucket came up full, he would say, “Praise God!” 58.1

از او پرسیدم دلیلش چه بود.

I asked him what the reason was.

«پسرم»، پاسخ داد، «آیا نشنیده‌ای که خدا چه می‌فرماید؟ {بگو: آیا دیده‌اید اگر آب شما در زمین فرو رود، چه کسی آب جاری برای شما می‌آورد؟}»298

“Son,” he replied, “haven’t you heard what God says? «Say, ‘Have you considered if your water were to sink into the ground, who could then bring you flowing water?’»”298

[عبد الله:] پدرم در هر بیست‌وچهار ساعت سیصد رکعت نماز می‌خواند. پس از آنکه تازیانه خورد، دیگر نمی‌توانست این‌همه را انجام دهد، پس شروع کرد به خواندن تنها ۱۵۰ رکعت. در آن زمان نزدیک به هشتاد سال داشت. هر روز یک‌هفتم قرآن را می‌خواند و آن را در یک هفته به پایان می‌برد؛ بنابراین هر هفت شب، علاوه بر نمازهای واجبی که در طول روز خوانده بود، یک ختم کامل قرآن را هم به پایان می‌برد. پس از نماز عشاء اندکی می‌خوابید، سپس تا صبح نماز می‌گزارد. ۵۸2