[اسماعیل الدیلمی:] عمرو الناقد گفت: «ما نزد وکیع درس می‌خواندیم که احمد بن حنبل آمد و نشست.» سپس شروع کرد به توصیف اینکه احمد تا چه اندازه به وکیع احترام می‌گذاشت. بعد گفت: «به احمد گفتم که استاد ما چقدر به او ارادت دارد و پرسیدم چرا در حضور او سخن نمی‌گوید. گفت: "چه اهمیتی دارد که او به من نظر لطف دارد؟ من همچنان باید به او احترام بگذارم."» ۶.1

[Ismāʿīl al-Daylamī:] ʿAmr al-Nāqid said, “We were studying with Wakīʿ when Aḥmad ibn Ḥanbal came in and sat down.” He began describing how deferential Aḥmad was to Wakīʿ. Then he said: “I told Aḥmad how highly our teacher thought of him and asked him why he wouldn’t speak in his presence. He said, ‘So what if he thinks highly of me? I still have to treat him with reverence.’” 6.1

[عبد الله:] از مُهَنَّأ بن یحیی الشامی شنیدم که می‌گفت: «احمد بن حنبل را در حلقه درس سفیان دیدم، و عبد الرزاق روبه‌روی او نشسته بود. در دلم گذشت: کاش می‌دانستند با چه کسی نشسته‌اند.» منظورش این بود: آیا آن‌ها می‌دانستند ابن حنبل چقدر عالم است؟ 6.2

[ʿAbd Allāh:] I heard Muhannaʾ ibn Yaḥyā l-Shāmī report, “I saw Aḥmad ibn Ḥanbal in Sufyān’s study circle with ʿAbd al-Razzāq sitting in front of him. I remember thinking, ‘I wonder if they have any idea who they’re sitting with.’” By this he meant: Did they know how learned Ibn Ḥanbal was? 6.2

[قتیبہ بن سعید:] میں صرف ایک مقصد کے ساتھ بغداد آیا تھا: احمد بن حنبل سے ملاقات۔ لیکن ہوا یہ کہ وہ خود میرے پاس آئے، ساتھ میں یحییٰ بن معین بھی تھے۔ ہم نے احادیث کا تبادلہ کیا، پھر وہ اٹھے، میرے قریب آئے اور میرے سامنے بیٹھ گئے۔ 6۔3

[Qutaybah ibn Saʿīd:] I came to Baghdad with one purpose: to meet Aḥmad ibn Ḥanbal. In the event, he came to me, along with Yaḥyā ibn Maʿīn. We exchanged Hadith reports46 and then he stood up, came over, and sat down in front of me. 6.3

«اسے میرے لیے لکھوا دو»، اس نے کہا۔ پھر [وہ اپنی جگہ واپس چلا گیا اور] ہم دوبارہ روایات کا تبادلہ کرنے لگے۔ کچھ دیر بعد وہ پھر اٹھا اور میرے پاس آیا۔

“Dictate that one to me,” he said. Then [he returned to his seat and] we went back to exchanging reports. After a time, he again rose and came over to me.

«احمد»، گفتم: «لازم نیست برخیزی!» او پاسخ داد: «نگران من نباش؛ تنها چیزی که برایم مهم است این است که علم را درست فراگیرم.» [الشهیدی:] به یاد دارم که یحیی القطان را دیدم که نماز عصر را گزارد و سپس به ستونِ مسجدی که در آن نماز می‌گزارد تکیه داد. علی بن المدینی، الشاذکونی، عمرو بن علی، احمد بن حنبل، یحیی بن معین و دیگران پیش روی او می‌ایستادند و دربارهٔ حدیث می‌پرسیدند. آنان تا وقت نماز مغرب بر پای می‌ماندند. القطان هرگز هیچ‌یک از ایشان را به نشستن دعوت نمی‌کرد و آنان چنان مهابتی از او داشتند که خود نیز جرئت نمی‌کردند بنشینند. ۶.4

“Aḥmad,” I said, “you don’t have to get up!” “Don’t worry about me,” he replied. “All I care about is getting the learning right.” [Al-Shahīdī:] I remember seeing Yaḥyā l-Qaṭṭān pray the afternoon prayer and then lean against the pillar of the mosque where he prayed. ʿAlī ibn al-Madīnī, al- Shādhakūnī,47 ʿAmr ibn ʿAlī, Aḥmad ibn Ḥanbal, Yaḥyā ibn Maʿīn, and others would stand before him and ask about Hadith. They would stay on their feet until it was time for sunset prayer. Al-Qaṭṭān would never invite any of them to sit down, and they were too much in awe of him to sit down by themselves. 6.4

[خلف:] ابن حنبل نزد من آمد تا حدیث أبو عوانه را بشنود. من تا آنجا که توانستم کوشیدم او را قانع کنم که بر جایگاهی بالاتر بنشیند، اما نپذیرفت. گفت: «جز در برابر شما نمی‌نشینم. ما مسلمانان باید به استادان خود احترام بگذاریم.»۴۸ ۶.5

[Khalaf:] Ibn Ḥanbal came to me to hear the Hadith of Abū ʿAwānah. I tried as hard as I could to persuade him to take a higher seat, but he refused. “The only place I’ll sit is in front of you,” he said. “We Muslims ought to show deference to our teachers.”48 6.5