[الدارمی:] احمد بن حنبل نامه‌ای به من نوشت و آن را چنین آغاز کرد: «به ابوجعفر — خداوند تو را عزت دهد! — از احمد بن حنبل.» ۳۴.1

[Al-Dārimī:] Aḥmad ibn Ḥanbal once addressed a letter to me as follows: “To Abū Jaʿfar—God grace you!—from Aḥmad ibn Ḥanbal.” 34.1

[المَرُّوذِی:] احمد می‌گفت که حرف «به» در خطاب‌ها باید «إلی» باشد نه «لِ»، و نامه‌هایش را نیز بر همین اساس خطاب می‌کرد۱۹۲ ۳۴.2

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad used to say that the word “to” in addresses should be ilā and not li-, and addressed his letters accordingly.192 34.2

[سعید بن یعقوب:] احمد بن حنبل نامه‌ای به این مضمون برای من نوشت: 34.3

[Saʿid ibn Yaʿqūb:] Aḥmad ibn Ḥanbal wrote me the following letter: 34.3

به نام خدای بخشنده و مهربان از احمد بن محمد به سعید بن یعقوب اما بعد: میل به امور این دنیا یک نوع بیماری است، و میل به قدرت دنیوی نوعی دیگر. اما عالم، پزشک است. ولی اگر هرگاه دیدی پزشکی بیماری را به خودش راه می‌دهد، از او دوری کن.

In the name of God, full of compassion, ever compassionate From Aḥmad ibn Muḥammad to Saʿid ibn Yaʿqūb Now then: desire for the things of this world is one kind of sickness, and desire for earthly power is another. The man of learning, on the other hand, is a physician. But if you ever see a physician bringing sickness on himself, avoid him.

سلام بر شما! [حنبل:] احمد بن حنبل نامه‌ها را با نوشتن «از فلان به فلان» آغاز می‌کرد. هنگامی که دلیل آن را پرسیدم، گفت: «پیامبر ﷺ به کسری و قیصر و دیگر نامه‌های خود همین‌گونه نوشت. اصحاب او نیز چنین می‌کردند، مانند آنگاه که عمر — خدا از او خشنود باد — به عتبة بن فرقد نوشت. و امروز نیز با یک محدث که او را نمی‌شناسم، همین‌گونه نامه می‌نویسم.» 34.4

Peace to you! [Ḥanbal:] Aḥmad ibn Ḥanbal used to address letters by writing from So-and-So to So-and-So. When I asked him why, he said, “The Prophet, God bless and keep him, wrote to Chosroes and Caesar, and all his other letters, that way. So did his Companions, as when ʿUmar—God be pleased with him—wrote to ʿUtbah ibn Farqad. And today that’s how I write to a Hadith scholar I don’t know.” 34.4

«آیا پس تو خودت را اول ذکر می‌کنی؟» «اگر به پدرت نامه می‌نویسی، بهتر است نام او را قبل از نام خودت بیاوری، و همین‌طور اگر به فردی مسن نامه می‌نویسی. وگرنه اشکالی ندارد.» [ابن منیع:] می‌خواستم نزد سُوَیْد بن سَعید بروم تا حدیث بیاموزم، و از احمد بن حنبل خواستم که برایم به او نامه بنویسد. پس او نامه‌ای نوشت و مرا چنین توصیف کرد: «مردی که حدیث می‌نویسد.» ۳۴.5

“So you mention yourself first?” “If you’re writing to your father, it’s better to put his name first instead of yours, and the same if you’re writing to someone old. Otherwise it’s fine.” [Ibn Manīʿ:] I wanted to go study with Suwayd ibn Saʿīd and I asked Aḥmad ibn Ḥanbal if he would write to him for me. So he wrote a letter describing me as “a man who writes down Hadith.” 34.5

«احمد»، اعتراض کردم، «فکر کن که چقدر است به تو خدمت کرده‌ام. آیا نمی‌توانی بنویسی که من یک «مرد حدیث» هستم؟» او گفت: «مرد حدیث» به کسی می‌گویم که حدیث را در عمل پیاده می‌کند.

“Aḥmad,” I protested, “think how long I’ve served you. Couldn’t you write that I’m a Hadith-man?” “A Hadith-man,” he said, “is what I call someone who puts Hadith into practice.”