[الحربی:] احمد بن حنبل در مجالس عروسی، ازدواج و ختنه دعوت را می‌پذیرفت و آنچه را که سرو می‌شد می‌خورد۔ ۵۳1

[Al-Ḥarbī:] Aḥmad ibn Ḥanbal would accept invitations to marriages, weddings, and circumcisions, and eat what was served. 53.1

[الدَّعَّاء:] مردی یک بار احمد بن حنبل را به مجلسی دعوت کرد و احمد پذیرفت. بعداً خواست از آن عذر بخواهد، اما آن مرد نپذیرفت و حاضر نشد جواب منفی را قبول کند.

[Al-Daʿʿāʾ:] A man once invited Aḥmad ibn Ḥanbal to an event and Aḥmad accepted. Later, he tried to back out of it, but the man wouldn’t take no for an answer.

در آن مراسم، آن مرد رفت و احمد را کنار کسی نشاند که احمد نمی‌خواست با او بنشیند. احمد گفت: «ابن سیرین، خدا رحمتش کند، حق داشت. او گفت: "هرگز نکوشید با کاری که برای برادرتان مشقت می‌آورد، او را گرامی بدارید." این همان کاری است که این برادرم با من کرده است.» ۵۳2

At the event the man went and seated Aḥmad next to someone he did not want to sit with. “Ibn Sīrīn, God bless him, had it right,” said Aḥmad. “He said, ‘Never try to honor your brother by doing something that will cause him hardship.’ That’s what this brother of mine has done to me.” 53.2

[صالح:] مردی به نام أحمد بن الحکم العطار بود که به حلقهٔ عفان رفت‌وآمد می‌کرد. هنگامی که وقت ختنهٔ یکی از پسرانش فرا رسید، یحیی، ابو خیثمه و تعدادی دیگر از محدثان، از جمله پدرم را دعوت کرد. دیگران جلوتر رفتند و پدرم و من پس از آنان آمدیم. وقتی وارد شدیم، در اتاقی که چند محدث دیگر در آن بودند جای نشستن به ما داده شد. در یک لحظه یکی از آنان گفت: «أحمد، اینجا چیزی از نقره هست.» پدرم برگشت و صندلی‌ای را دید. پس برخاست و بیرون رفت و هرکس که با او در آن اتاق بود نیز به دنبالش بیرون رفت. ۵۳.3

[Ṣāliḥ:] There was man called Aḥmad ibn al-Ḥakam al-ʿAṭṭār who used to frequent the circle of ʿAffān. When it came time for him to circumcise one of his sons, he invited Yaḥyā, Abū Khaythamah, and a number of other Hadith-men, including my father. The others went ahead and my father and I came along after them. When we arrived, we were given a seat in a room with several other Hadith-men. At some point one of them said, “Aḥmad, there’s something made of silver here.” My father turned and saw a chair.286 So he got up and left, and everyone who was in the room with him followed him out. 53.3

هنگامی که میزبان، العطار، این را شنید، با عجله بیرون دوید و به او رسید. او سوگند می‌خورد که آن کالا را وارد نکرده و از وجودش خبر نداشته است، و از پدرم خواست که بازگردد. پدرم نپذیرفت. وقتی عفان رسید، العطار از او خواست که با پدرم صحبت کند و او را به بازگشت متقاعد سازد. عفان با او سخن گفت، اما فایده‌ای نداشت و العطار سخت آزرده شد.

Hearing of this, the host, al-ʿAṭṭār, rushed out and caught up with him, swearing that he hadn’t brought the item in and didn’t know it was there, and asking my father to come back. My father refused. When ʿAffān came along, al-ʿAṭṭār asked him to speak with my father and persuade him to return. ʿAffān spoke with him but it did no good, and al-ʿAṭṭār was devastated.

[السَّوَّاق:] کنار دروازهٔ قیرکاران در یک ضیافت بودیم که احمد بن حنبل وارد شد. همین که قدم به خانه گذاشت، صندلی‌ای با نقش‌ونگار نقره دید و بیرون رفت. میزبان به دنبالش بیرون آمد، اما احمد دست تکان داد که او را برگرداند و رفت و گفت: «زینت مجوسی! زینت مجوسی!» 53.4

[Al-Sawwāq:] We were at the banquet at the Pitch-Worker’s Gate287 when Aḥmad ibn Ḥanbal arrived. As soon as he set foot in the house, he saw a chair with silver ornamentation, and went out again. The host came out after him, but Aḥmad waved him away and left, saying, “Magian finery! Magian finery!” 53.4