[حنبل بن اسحاق:] به یاد دارم که احمد از این که کسی دیدگاه‌ها یا فتواهای فقهی او را بنویسد، ناخوشش می‌آمد۔ 29.1

[Ḥanbal ibn Isḥāq:] I remember that Aḥmad hated to have anyone write down his views or his judgments in matters of law. 29.1

[أحمد بن الربيع:] قال لنا أحمد بن حنبل: «بلغني أن إسحاق الكوسج يُدرِّس أجوبتي عن المسائل الفقهية في خراسان. اشهدوا جميعًا: إني أتبرأ منها كلها!» 29.2

[Aḥmad ibn al-Rabīʿ:] Aḥmad ibn Ḥanbal once said to us, “I heard that Isḥāq al- Kawsaj is teaching my answers to legal questions out in Khurasan. Bear witness, all of you: I renounce them all!” 29.2

[المروذی:] یک بار دیدم مردی از خراسان نزد احمد آمد و دستهای از اوراق را به او داد. او نگاهی به آن انداخت و چون دید که برخی از سخنان خودش در آن است، خشمگین شد و آن نوشته را دور انداخت. ۲۹3

[Al-Marrūdhī:] I once saw a man from Khurasan approach Aḥmad and give him a quire. He looked at it and when he saw that it had some of his own words in it, he grew angry and tossed the document away. 29.3

[احمد البرجی:] احمد بن حنبل یک بار گفت: «گاهی کلاه بلندی از آسمان می‌افتد، و آدم باید سرش را این‌طور تکان دهد»، و سرش را تکان داد، گویی می‌خواهد نگذارد کلاهی روی آن بنشیند. ۲۹.4

[Aḥmad al-Burjī:] Aḥmad ibn Ḥanbal once said, “Sometimes a tall cap falls from the sky, and you have to move your head like this,” and he shook his head as if to keep a cap from settling on it. 29.4

منظورش این بود که برخی افراد رهبری را به زور بر دوش‌شان می‌گذارند. به نظر می‌رسد منظورش این هم بوده که افراد خوب، وقتی چنین اتفاقی می‌افتد، با فروتنی سر پایین می‌اندازند.

What he meant was that certain people have leadership thrust upon them. He also seems to have meant that good people duck their heads modestly when that happens.

از سر فروتنی بود که احمد مردم را از نوشتن سخنانش بازمی‌داشت، اما خداوند مقدّر کرد که آن‌ها ثبت شوند، تنظیم گردند و به همگان شناسانده شوند.172

Out of modesty, too, did Aḥmad forbid people to write his words down, but God decreed that they be recorded, put in order, and made known to all.172