صالح: وقتی پدرم درگذشت، کوچه‌ها از عزاداران پر شد. پیغام فرستادم که پس از نماز عصر پیکر او را بیرون خواهم آورد. 811

[Ṣāliḥ:] When my father died the streets filled with mourners. I sent word that I would bring his body out when the afternoon prayer was over. 81.1

ابن طاهر، حاجب خود مظفّر را با بسته‌هایی از پارچه و عطر و پیامی نزد ما فرستاد: «امیر سلام می‌رساند و می‌گوید: من همان کاری را می‌کنم که امیرالمؤمنین اگر اینجا بود انجام می‌داد.» من گفتم: «سلام او را پاسخ دهید و بگویید: تا زمانی که احمد زنده بود، او از انجام هر کاری که بدش می‌آمد معاف بود. اکنون که او مُرده است، من چیزی را که بدش می‌آمد بر او تحمیل نخواهم کرد.» او پاسخ داد: «او را با این پارچه کفن کنید و چیز دیگری هم روی آن بیندازید.» من همان سخن پیشین خود را تکرار کردم.

Ibn Ṭāhir sent us his chamberlain Muẓaffar with bundles of cloth, perfumes, and a message: “The emir conveys his greetings and says, ‘I am doing what the Commander of the Faithful would do if he were here.’” I said, “Return the greeting and tell him that while Aḥmad was alive, he was exempt from doing anything he detested. I’m not going to inflict anything detestable on him now that he’s dead.” “Wrap him in this cloth,” he replied, “and put something else over it.” I repeated what I had said.