[احمد بن العباس الشامی:] از بغداد برای ادای حج بیرون رفتم. در راه با مردی برخوردم که نشانه‌های تقوا در او آشکار بود. از من پرسید از کجا هستم. 171

[Aḥmad ibn al-ʿAbbās al-Shāmī:] I left Baghdad to make the pilgrimage. On the way I met a man who bore the stamp of piety. He asked me where I was from. 17.1

«از بغداد،» پاسخ دادم، «که چنان تباه شده که به احتمال زیاد خداوند آن را همراه با همه ساکنانش از روی زمین محو خواهد کرد. ترسیدم و گریختم.» او گفت: «برگرد و نترس. در شهر، قبرهای چهار دوست خداوند است که بغداد را از آسیب حفظ خواهند کرد.» پرسیدم: «آنان کیستند؟» «پیشوای نمونه، احمد بن حنبل، معروف کرخی، بشر بن حارث، و منصور بن عمار.» پس بازگشتم و به زیارت قبرهای آنان رفتم.

“From Baghdad,” I replied, “which has gotten so corrupt that God is likely to wipe it off the face of the earth along with everyone who lives there. I was afraid, so I ran.” “Go back,” he said, “and don’t be afraid. In the city are the graves of four allies of God who will protect Baghdad from harm.” “Who are they?” “The exemplar Aḥmad ibn Ḥanbal, Maʿrūf al-Karkhī, Bishr ibn al-Ḥārith, and Manṣūr ibn ʿAmmār.” So I went back and visited the graves.

[نویسنده:] هر دو روایت تا این جا با هم توافق دارند. ابویعقوب این افزوده را دارد:

[The author:] Both reports agree up to this point. Abū Yaʿqūb adds:

از او پرسیدم: «کجا می‌روی؟» گفت: «می‌روم به زیارت قبرها.»

I asked him, “Where are you headed?” “To visit the graves,” he replied.

«کجایی؟» «پشت سرت را نگاه کن.» نگاه کردم، اما چیزی برای دیدن نبود. وقتی برگشتم، او رفته بود.

“Where are you from?” “Look behind you.” I looked but there was nothing to see. When I turned around, he was gone.