کدام شخص برای امت خطر بیشتری دارد؟ آن «مسلمان مترقی» که آشکارا خواستار اصلاح اسلام است و از جمله خواهان کنار گذاشتن همه احادیث است، چون در مجموعه‌های صحیح روایات «زن‌ستیزانه» فراوان یافت می‌شود و مانند آن؟ یا آن «شیخ دانشمندی» که در الأزهر یا جای دیگر تحصیل کرده و نه کمتر از دیگران تحت تأثیر ایدئولوژی‌های مدرنی چون سکولاریسم، لیبرالیسم و فمینیسم است، اما به جای آنکه آشکارا خواستار بازنگری کامل دین باشد، به سوءاستفاده از «اقوال شاذ و مرجوح» متوسل می‌شود، مفهوم مقاصد را تحریف می‌کند، احادیث صحیح را با دلایلی مشکوک کنار می‌گذارد، با ریشه‌شناسی‌های عربی پیچیده و تکلف‌آمیز معنای واژگان را می‌پیچاند، مفهوم عرف را تحریف می‌کند، و جایگاه علمی بزرگانی چون غزالی، ابن تیمیه و ائمه چهارگانه، رحمهم الله، را کوچک می‌شمارد تا دیدگاهی «ظریف» و «علمی» ارائه دهد که با زمانه مدرن سازگارتر به نظر برسد؟

Which person poses more of a danger to the Ummah? The openly “progressive Muslim” calling for the reform of Islam by, among other things, throwing away all hadith, since there are so many “misogynistic” narrations in the sahih collections, etc.? Or: The “learned shaykh” who has studied at Al-Azhar or elsewhere who is no less under the influence of modern ideologies like secularism, liberalism, and feminism, but rather than openly calling for a complete overhaul of the deen, instead resorts to misapplying obscure “minority opinions,” bastardizing the concept of maqasid, disqualifying otherwise sound hadith on dubious grounds, employing highly creative Arabic etymological contortions, bastardizing the concept of `urf, downplaying the scholarly acumen of luminaries like Ghazali, Ibn Taymiyya, the four imams, etc., may Allah have mercy on them, in order to present a “nuanced” and “scholarly” opinion that is more relevant for modern times?