اگر رشد نکنی، در حال مردن هستی. این فرض شرکتی است که اقتصاد سرمایه‌داری زمانه ما بر پایه آن استوار است: سلامت یک کسب‌وکار مستلزم آن است که درآمد و سود هر سال افزایش یابد.

If you’re not growing, you’re dying. This is the corporate assumption that underlies the capitalist economy of our times: The health of a business requires that revenue and profit increase every year.

در زمینه‌های دیگر، تعادل و «پایداری» معقول‌ترین هدف شمرده می‌شود. این دقیقاً همان چیزی است که بسیاری از جنبش‌های محیط‌زیستی باید به آن بپردازند. سیاره‌ای سالم جایی است که مردم تنها آنچه را که نیاز دارند مصرف می‌کنند و این کار را به شیوه‌ای انجام می‌دهند که در درازمدت پایدار باشد و از نیازهای دیگران نکاهد.

In other contexts, it is seen as most reasonable to achieve equilibrium and “sustainability.” That’s certainly what so much of environmentalism is supposed to be about. A healthy planet is where people only consume what they need and do so in a way that is sustainable long term and doesn’t take away from the needs of others.

اگر باور داشته باشید که نبودِ رشد به معنای مرگ است، این امکان‌پذیر نیست. این تصور که رشدِ مداوم ممکن است، خودْ مستلزم منابعِ بی‌پایان است. برای نمونه، در نقطه‌ای ممکن است هر فردِ جهان یک آیفون اپل داشته باشد. پس از آن، دیگر هیچ رشدِ قابل‌تصوری نیست، درست است؟ اشتباه است! هر فردِ روی زمین می‌تواند یک مک‌بوک هم داشته باشد. و پس از آن، همه می‌توانند آی‌پَد داشته باشند. و بعد از آن، شاید اپل بتواند به حوزه‌های دیگری مانند صنعتِ پوشاک و غیره گسترش یابد. به عبارت دیگر، تا زمانی که یک برند بر هر جنبه‌ی مصرفِ هر فرد تسلط نداشته باشد، همیشه جای رشد وجود دارد. تا زمانی که برند مصرف‌کننده را نبلعیده است، جا برای بهبود هست. مانند یک ویروس.

This is not possible if you believe that lack of growth means death. The notion that continuous growth is possible itself assumes infinite resources. For example, at some point, every person in the world could have an Apple iPhone. After that, there is no more conceivable growth, right? Wrong! Every person on the planet could also own a Macbook. And after that, they could all own iPads. And after that, maybe Apple can expand into other verticals, like the clothing industry, etc. In other words, as long as a brand is not dominating every aspect of every person’s consumption, there is always room for growth. Until the brand consumes the consumer, there is room for improvement. Like a virus.

پیامبر ﷺ این حالت را به زیبایی توصیف کرده‌اند: «اگر فرزند آدم دره‌ای پر از طلا داشته باشد، آرزو می‌کند که دو دره داشته باشد. هیچ چیز دهان او را پر نمی‌کند جز خاک [گور]. و خداوند به کسی که با توبه به سوی او بازگردد، با رحمت روی می‌آورد.»47

The Prophet صلى الله عليه وسلم aptly describes this: “If the son of Adam were to own a valley full of gold, he would desire to have two. Nothing can fill his mouth except the earth [of the grave]. Allah turns with mercy to him who turns to Him in repentance.”47