اندیشمندان نخستین سرمایه‌داری لیبرال بر این باور بودند که عمل بر پایهٔ منافع شخصی همان رفتار عقلانی است، و اگر همهٔ افراد به شیوهٔ عقلانی عمل کنند، همین برای شکوفایی جامعه به‌عنوان یک کل کافی است.

Early liberal capitalist thinkers maintained the belief that acting in a self-interested fashion is to act rationally, and if everyone were to act rationally, then that is all that is needed for society as a whole to flourish.

معاصر لیبرالیسم یک گام فراتر می‌رود: چه کسی می‌تواند بگوید که عقلانیت اساساً به چه چیزی اطلاق می‌شود و کدام «منافع» واقعاً «عقلانی» است که دنبال شوند؟ برای آنکه جامعه واقعاً شکوفا شود، مردم باید صرفاً آنچه را دنبال کنند که به آنها احساس خوشی می‌دهد (البته به شرط آنکه همه‌اش «بی‌ضرر» و «با رضایت» باشد!).

Contemporary liberalism takes things a step further: Who’s to say what rationality even consists of and what “interests” are indeed “rational” to pursue? For society to truly flourish, people should just pursue whatever makes them feel good (so long as it’s all “harmless” and “consensual,” of course!).

و بعد مردم تعجب می‌کنند که چرا دنیا این‌قدر آشفته است

And then people wonder why the world is a mess