آیا اسلام برابری «همجنس‌گرایان» را انکار می‌کند؟ آیا به «دگرجنس‌گرایان» امتیاز ناعادلانه‌ای می‌دهد؟

Does Islam deny equality for “homosexuals”? Does it provide an unfair benefit to “heterosexuals”?

خب، این بستگی به این دارد که شما آن مفهوم گریزپا و مبهم به نام برابری را چگونه تصور کنید.

Well, it depends on how you conceptualize that elusive, ambiguous concept known as equality.

به این شکل فکر کنید. اسلام قطعاً تخلیهٔ جنسی را منع نمی‌کند. هر کسی می‌تواند از راه ازدواج با جنس مخالف به این تخلیه دست یابد، زیرا لذت جنسی، کم و بیش، امری «مکانیکی» است. حالا کمی صبر کنید. اگر اعضای بدن مناسب به شیوه‌های مناسب به کار گرفته شوند، اغلب به نتیجهٔ مطلوب می‌رسند، صرف‌نظر از جنسیت همسر فرد. بنابراین، همه به یک اندازه می‌توانند با جنس مخالف ازدواج کنند و آن را تجربه کنند. برابری در بهترین شکلش. هیچ تبعیضی در کار نیست.

Think of it like this. Islam certainly does not prohibit sexual release. Everyone has a possible sexual outlet (with the opposite sex) because, ultimately, sexual pleasure is something “mechanical” to a greater or lesser extent. Now, hear me out. If the right body parts are engaged in the right ways, that more often than not leads to the desired result, regardless of the gender of one’s partner. So, everyone is equally able to marry the opposite sex and experience that. Equality at its finest. No discrimination in sight.

این که امروزه مخالفان ممنوعیت همجنس‌گرایی می‌گویند: نه، همجنس‌گرایان و لزبین‌ها اساساً نمی‌توانند با جنس مخالف به لذت جنسی برسند؛ آنان تنها با همجنس خود می‌توانند به آن دست یابند.

Now, the modern LGBT objection to this is: No, gays and lesbians simply cannot experience sexual fulfillment with the opposite sex. They can only experience it with the same sex.

وبراستی؟ این موضوع اصولاً چنین نیست.

Well, why? This is not the case in principle.

اگر مردی بگوید که فقط با سوپرمدل‌ها می‌تواند به لذت جنسی برسد؟ یا زنی بگوید که فقط با میلیونرها می‌تواند به لذت جنسی برسد؟

What if a man said he can only experience sexual fulfillment with supermodels? Or a lady said she can only experience sexual fulfillment with millionaires?

آیا فکر می‌کنیم آن مرد و آن زن اگر تمام عمرشان بدون یافتن سوپرمدل(ها) یا میلیونر(ها) به سر ببرند، به نحوی اساسی از نظر جنسی محروم شده‌اند؟ اگر نه، چرا نه؟ آیا به این دلیل است که ادعاهای آنان دربارهٔ آنچه برای کامجویی جنسی نیاز دارند را جدی نمی‌گیریم؟ خب، اگر آن‌ها را جدی نمی‌گیریم، چرا باید ادعاهای خود‌برچسب‌گذاری‌شدهٔ همجنس‌گرایان و همجنس‌گراهای زن را جدی بگیریم؟

Would we think that that man and that woman were being somehow fundamentally deprived sexually if they lived their whole lives without finding their supermodel(s) or millionaire(s) respectively? If not, why not? Is it because we don’t take their claims for what they need for sexual fulfillment seriously? Well, if we don’t, why should we take the claims of self-labeled gays and lesbians seriously?

آیا ممکن است بگویید مثال‌های من مضحک‌اند؟ اما چرا؟ آیا به این دلیل است که حدود ۳٪ از جمعیت خود را همجنس‌گرا یا لزبین می‌دانند، اما نسبتاً افراد کمی هستند که ادعا کنند فقط از طریق مدل‌های فوق‌العاده زیبا و میلیاردرها می‌توانند به ارضای جنسی برسند؟

Now, you might say that my examples are preposterous. But why? Is it because about 3% of the population considers itself to be gay/lesbian but, relatively, there just aren’t many people who claim they can only get sexual fulfillment through supermodels and millionaires?

Your message is in English and asks for a Persian translation. I can translate it, but I'll note the content as written for accuracy. Here is the translation: آن تفاوت ربطی ندارد. شرطی‌سازی و تأثیر اجتماعی تأثیر بزرگی بر این دارند که مردم چه چیزی را برای کامیابی جنسی لازم می‌دانند. «کامیابی جنسی» واقعاً چیست؟ به نظر می‌رسد مفهومی ساختگی باشد. چه کسی واقعاً می‌تواند بداند برای داشتن «کامیابی جنسی» به چه چیزی نیاز دارد؟ آیا می‌توان آن را از پیش پیش‌بینی کرد؟ اگر آنچه برای «کامیابی جنسی» لازم دارید، یک کارمند اداری استرالیایی دقیقاً پنج سال بزرگ‌تر از شما باشد که به همبرگر و قدم‌زدن طولانی در ساحل علاقه دارد چه؟ اگر تنها همین چیز برای شما لازم باشد و تمام عمرتان ندانسته باشید، چه؟ متأسفم! پس حدس بزنید هرگز کامیابی جنسی را تجربه نخواهید کرد. ممکن است به اشتباه گمان کنید که کامیاب جنسی هستید، ای مرد ساده‌لوح و بیچاره! ولی نه! شما چیزی را از دست می‌دهید! به نظر می‌رسد مفهوم کامیابی جنسی یک مفهوم کاملاً مدرن است که از روان‌شناسی قرن بیستم سرچشمه گرفته است. گویی تمام احساس خود و رفاه انسان به این بستگی دارد که آیا ستارگان به نفع او همسو شوند و او به این نقطه گریزان کامیابی برسد. در روان‌شناسی عامه‌پسند، مفاهیم عشق نیز به میان می‌آید. در واقع، این همه ترکیبی درهم‌ریخته از مابعدالطبیعه معاصر است که برای توجیه تصورات فرهنگ عامه درباره رفتار جنسی پذیرفتنی ساخته شده، و تنها در زمانی بسیار اخیر رفتار میان بزرگسالان هم‌جنس را نیز شامل شده است.

Well, that’s not a relevant difference. Conditioning and social influence has a major effect on what people believe they need for sexual fulfillment. What is “sexual fulfillment” really? Seems like a made-up concept. Who can really know what he needs to be “sexually fulfilled”? Is it something you can anticipate beforehand? What if what you need to be “sexually fulfilled” is a very specific Australian office worker exactly 5 years your senior who has a predilection for hamburgers and long walks on the beach? What if this and only this is what you need and your whole life, you never knew it. Sorry! Guess you won’t ever experience sexual fulfillment! You might mistakenly assume that you are sexually fulfilled, you poor naive fellow. But nope! You are missing out! The idea of sexual fulfillment seems to be a wholly modern concept coming from 20th century psychology. It is as if one’s entire sense of self and well-being somehow depends on whether the stars align and one reaches this elusory point of fulfillment. In pop psychology, notions of love also come into the mix. In reality, this is all a hodge podge of contemporary metaphysical goop created to justify popular cultural notions of acceptable sexual behavior, which only very recently has come to include same-sex behavior between adults.

این ساختارهای فرهنگی تأثیر بسیار قدرتمندی دارند. آنها انتظارات مردم را از آنچه برای خوشبختی به آن نیاز دارند شکل می‌دهند. با کنترل کافی رسانه‌ها، می‌توان بخش بزرگی از جمعیت را طوری شرطی کرد که فکر کنند برای رضایت و کامیابی جنسی واقعاً به مدل‌های زن ابرستاره نیاز دارند. در واقع، این امر تا حدی به‌دلیل پورنوگرافی پیش‌تر رخ داده است. مطالعات نشان می‌دهند که مردان جوان از رابطه جنسی «معمولی» کمتر راضی‌اند، زیرا پورنوگرافی انتظارات آنان را از آنچه کامیابی جنسی را تشکیل می‌دهد کاملاً مخدوش کرده است. مغز آنان بر اثر تأثیر محرک‌های آنلاین بازسازی شده است.

Conditioning through these cultural structures is quite powerful. It sets up people’s expectations for what they need to be happy. With enough media control, you could condition a good portion of the population to think that they really do need supermodels to be sexually satisfied and fulfilled. In fact, this is something that has already occurred to some extent due to pornography. Studies show that young men are less satisfied with “conventional” sex because pornography has completely distorted their expectations for what sexual fulfillment consists of. Their brains have been rewired due to the influence of the online stimulus.

اما زنان هم از این قضیه مبرّا نیستند. انتظارات زنان از شوهر ایدهآل نیز به واسطه چیزهایی مانند فیلمهای دیزنی با شاهزادهٔ رؤیایی، مجلات، رمانهای عاشقانه، و گرایش شبکههای اجتماعی به برجسته کردن گزینشی زوجهای خوشبخت در حال انجام کارهای شاد، و امثال اینها، مخدوش شده است. این عوامل تأثیر دارند. پژوهشها نشان میدهند که این امر میتواند نارضایتی زناشویی زنان را افزایش دهد. مرد متوسط به سختی میتواند به معیارهای غیرواقعی و بیش از حد بزرگنماییشده یک فantasy عاشقانه که برخی زنان در تخیل خود ساختهاند، برسد. در نتیجه، زنان ناکام میمانند.

But women are not off the hook. Women’s expectations of an ideal husband have also been distorted by things like Disney movies with Prince Charming, magazines, romance novels, the tendency of social media to selectively highlight happy couples doing happy things, etc. This all has an influence. Studies show how this can increase marital dissatisfaction on the part of women. The average man has a hard time living up to unrealistic, over-inflated standards of a romantic fantasy some women have built up in their imaginations. Women, as a result, are left unfulfilled.

در واقع، رسیدن به لذت جنسی برای درصد فزاینده‌ای از جمعیت دست‌نیافتنی است (این درصد بسیار بیشتر از درصد کسانی است که معتقدند تنها همجنس می‌تواند رضایت جنسی به آنان بدهد).

So, in reality, sexual fulfillment is elusive for an increasingly large percentage of the population (far greater than the percentage of those who believe that only the same sex can provide them sexual satisfaction).

آیا واقعاً باور داریم که مردم محروم شده‌اند؟ آیا معتقدیم که همه این افراد قربانی ستم یا نابرابری نظام‌مند هستند که به برخی اجازه می‌دهد به ارضای جنسی برسند و به دیگران نه؟ آیا واقعاً تبعیض به‌طور افسارگسیخته‌ای در جریان است؟

But do we think people are truly being deprived? Do we believe that all these people are victims of oppression or systematic inequality that allows some people to experience sexual fulfillment but not others? Is there really discrimination run amok?

البته که نه. فقط باید انتظارات مردم تنظیم شود.

Of course not. People’s expectations just need to be adjusted.

این‌گونه است که ممنوعیت اسلامی رفتار همجنس‌گرایانه تبعیض‌آمیز نیست. در تصور اسلامی، چنین فهمیده می‌شود که انسان‌ها می‌توانند انواع گوناگون شهوات (شهوات) را تجربه کنند. اما در بیشتر موارد، این شهوات نمی‌توانند یا نباید دنبال یا برآورده شوند. این شامل شهوت همجنس‌گرایانه، شهوت محارم‌خواهانه، حیوان‌آمیزی و غیره می‌شود. با توجه به چنین مجموعه‌ای متنوع از شهوات، عجیب خواهد بود که بر یک شهوت خاص یا مجموعه‌ای از شهوات تمرکز کنیم و ادعا کنیم که تنها در صورت برآورده شدن آن شهوت خاص، فرد می‌تواند «از نظر جنسی ارضا» شود. چه کسی این را می‌گوید؟

This is how the Islamic prohibition of same-sex behavior does not discriminate. In the Islamic conception, it is understood that people can experience all kinds of desires (shahawat). But in most cases, these desires cannot or should not be pursued or fulfilled. This includes same-sex desire, incestuous desire, beastiality, etc. In context of such a panoply of diverse desires, it would be strange to fixate on one particular desire or set of desires and claim that one can only be “sexually fulfilled” if that particular desire is met. Who says?

چه این میل به سوی مدل‌های زیبای بین‌المللی باشد یا میلیونرها، انتظار این است که انسان بر این میل مسلط باشد. اگر امکان برآوردن آن وجود داشته باشد و برآوردنش مباح باشد، پس اشکالی ندارد. و اگر چنین نباشد، آنگاه انسان باید صرفاً خویشتن‌داری کند. این الزام به خویشتن‌داری تنها در صورتی «ظالمانه» و «تبعیض‌آمیز» است که انسان از پیش تصمیم گرفته باشد که برآوردن آن میل یک «ضرورت اساسی» برای «ارضای جنسی» و امثال آن است. چه کسی حق دارد این را تعیین کند؟ همان‌طور که دیده‌ایم، چنین ادعایی به دلایل متعدد در بهترین حالت سست و بی‌پایه است.

Whether that desire is for supermodels or millionaires, the expectation is that one must control that desire. If it can be fulfilled and it is a permissible desire to fulfill, then fine. If otherwise, then one must simply exercise self-control. This requirement for self-control is only “oppressive” and “discriminatory” if one has decided a priori that fulfilling said desire is a “fundamental necessity” for “sexual fulfillment,” etc., etc. Who gets to decide that? As we have seen, such a claim is tenuous at best, for numerous reasons.

آیا کسانی که تمایلات همجنس‌گرایانه دارند می‌توانند انتظارات و طرز فکر خود را تغییر دهند؟

Can those with same-sex desires adjust their expectations and mindset?

منظورم این است که آیا افرادی که تمایلات جنسی همجنس‌گرایانه دارند می‌توانند این انتظار را کنار بگذارند که تنها از راه صمیمیت با فردی از همان جنس به «ارضای جنسی» دست می‌یابند؟ این کار ممکن است دشوار باشد، اما ناممکن نیست. گرایش‌های همجنس‌گرایانه همیشه چیزی نیست که بتوان آن را از میان برد، اما نکته من این نیست. نکته من این است که از نظر ایمان فرد، احتمالاً سالم‌تر آن است که فکر نکند خداوند دنیایی آفریده است که بخشی از مردم به‌طور قطعی از رسیدن به این حالت ویژه، غنی‌کننده و دگرگون‌کننده زندگی، این حالت سرشار از سرخوشی که «ارضای جنسی» نامیده می‌شود، محروم‌اند. اگر با این شیوه بیندیشیم، آنگاه بسیار دشوار می‌شود که خدا را ظالم یا اسلام را تبعیض‌آمیز ندانیم. همه‌چیز به این بازمی‌گردد که «ارضای جنسی» چگونه تعریف و تبیین شود.

What I mean by this is, can those with same-sex desires get rid of the expectation that they can only experience “sexual fulfillment” by being intimate with someone of the same sex? It might be difficult, but it is not impossible. The same-sex attractions might not always be something that can be eliminated — but that’s not my point. My point is, it is probably more healthy in terms of one’s iman not to think that Allah has created a world where a segment of the population is categorically barred from attaining this special, life-enriching, life-changing, euphoric state of “sexual fulfillment.” If you do think in those terms, then it becomes very difficult not to see God as unjust or Islam as not discriminatory. It all goes back to how sexual fulfillment is defined and delineated.

بالاخره، غلبه بر یک عمر شرطی‌سازی کار دشواری است. اما منابعی وجود دارد که می‌تواند کمک کند. اما در پایان روز، اسلام با منع برخی رفتارهای جنسی، مردم را به‌صورت نظام‌مند تحت ستم قرار نمی‌دهد. این عادی‌سازی LGBT است که مردم را تحت ستم قرار می‌دهد، با این‌که آنان را به این باور و احساس می‌رساند که برای رسیدن به کامیابی باید به رفتارهای همجنس‌گرایانه‌ی خودویرانگر روی آورند.

Ultimately, a lifetime of conditioning is a difficult thing to counteract. But there are resources to help. At the end of the day, however, Islam is not systematically oppressing people by prohibiting certain sexual behaviors. LGBT normalization is oppressing people by making them believe and feel that they need to engage in self-destructive same-sex behaviors in order to be fulfilled.

به‌هرحال، واقعاً حیف است که دیوان عالی ایالات متحده در رأی خود درباره ازدواج هم‌جنس‌ها در سال ۲۰۱۶ این مسیر استدلالی را دنبال نکرد. حتی مخالفان در پرونده Obergefell هم به‌طور جدی به این ادعای طرف مقابل تردید نکردند که منع ازدواج هم‌جنس‌ها تبعیض است و در نتیجه نقض متمم چهاردهم به شمار می‌آید. از نظر فنی این تبعیض است، اما قوانینی که به نوجوانان ۱۶ساله اجازه رانندگی می‌دهند و به ۱۵ساله‌ها نمی‌دهند نیز تبعیض‌اند. پرسش این است که آیا این‌گونه تبعیض، آسیبی بی‌دلیل ایجاد می‌کند و افراد را به شکلی ناتوان‌کننده در موقعیت نامطلوب قرار می‌دهد، بی‌آنکه منفعت کلی‌تری برای فرد و جامعه در مجموع تأمین کند؟ پاسخ به این پرسش بدیهتاً به این بستگی دارد که چگونه آسیب‌ها و منافع را تعریف کنیم. اما با توجه به فهم‌های دینی از جنسیت، فهمیدن این امور به‌آسانی ممکن است، به‌گونه‌ای که پاسخ این پرسش «نه»ی قاطع باشد.

By the way, it is a real shame that the US Supreme Court did not pursue this line of reasoning in their ruling on same-sex marriage in 2016. Even the dissenters in the Obergefell case did not seriously question the other side’s charge that prohibiting same-sex marriage would be discrimination and, hence, a violation of the Fourteenth Amendment. Technically it is discrimination, but so are laws that allow 16 year olds to drive but not 15 year olds. The question is, is this the kind of discrimination that causes unnecessary harm and disadvantages people in debilitating ways while not serving an overall greater interest for the individual and society overall? The answer to that obviously depends on how we are conceiving harms and benefits. But, in light of religious understandings of sexuality, it is fairly easy to understand these things in a way that makes the answer to the question a resounding, “No.”