پرسش آشکار این است: اگر چیزی مانند «آزادی وجدان» واقعیت داشته باشد، چرا در وحی یافت نمی‌شود؟ «اما در وحی هست!» این روشنفکران فریاد می‌زنند. و برای اثبات این ادعا، قرآن، حدیث و سنت علمی کلاسیک را جستجو می‌کنند تا هر چیزی را که بتوان به‌گونه‌ای تفسیر کرد که آن مفهوم یا ارزشی را که با قاطعیت واقعی بودنش را اصرار دارند بیان کند، پیدا کنند. اما روش آنان از بنیاد ناقص است، زیرا برای هر نمونه‌ای که از متون به‌عنوان مصداق آن ارزش ذکر می‌کنند، ده نمونه وجود دارد که با آن در تضاد است. البته این ده نمونه در پژوهش آنان به چشم نمی‌آید.
Because the obvious question is: If something like, for example, “freedom of conscience” is real, why is it not found in revelation? “But it is found in revelation!” these intellectuals exclaim. And to prove this, they scan the Quran, hadith, and classical scholarly tradition to find anything and everything that can conceivably be construed as expressing the concept or value they adamantly insist to be real. But their methodology is fundamentally flawed because for everything they cite as an example of that value in the texts, there are 10 examples that contradict it. But of course, those 10 examples don’t see the light of day in their research.
این همیشه به این دلیل نیست که دانشمند یا روشنفکر قصد پنهان‌کاری دارد یا نادرست عمل می‌کند. گاهی آنان صادقانه مثال‌های نقض را نمی‌بینند، زیرا به خواندن و فهم متون با عینکی آموزش دیده‌اند که به‌شدت با همان مفاهیم و ارزش‌هایی رنگ خورده که می‌کوشند در متون کشف کنند. این امر چرخه‌ای باطل و خودتقویت‌کننده پدید می‌آورد که اغلب رهایی از آن به‌شدت دشوار است.
This is not always because the scholar or intellectual is trying to conceal anything or is being dishonest. Sometimes they honestly do not see the counterexamples because they have been conditioned to read and understand the texts with a lens that is inexorably colored by the same concepts and values they are trying to discover in the texts. This creates a vicious, self-reinforcing cycle that often proves to be impossibly difficult to break out of.
در پایان باید به این اعتراض آشکار پاسخ داد: خوب، چرا این شک‌گرایی را درباره اسلام و ارزش‌های اسلامی (هر آنچه شما درباره‌ی آن‌ها باور داشته باشید) به کار نبریم؟ چرا باید باور کنیم که این مفاهیم و ارزش‌ها ریشه در واقعیت دارند؟
The final point to make is to address the obvious counterargument: Well, why can’t this skepticism be applied to Islam and Islamic values (whatever you may believe those to be)? Why should we believe those concepts and values have a basis in reality?
ساده‌ترین پاسخ این است: ما این را صرفاً فرض نمی‌کنیم. ما پژوهش می‌کنیم، تحلیل می‌کنیم، و تأمل می‌کنیم. ریشه‌های ما در منابع معتبر فکری است—یعنی قرآن، سنت، و سنت علمی کلاسیک—و محتاطانه از ورود هرگونه سوگیری نامشروع به این مسیر پرهیز می‌کنیم. البته این تازه آغاز راه است. باید تجربه کرد، احساس کرد و چشید. این از راه همه آنچه اسلام در زمینهٔ عبادت، ذکر، تلاوت و مانند آن مقرر کرده به دست می‌آید. این یک برنامهٔ جامع زندگی است که انسان را قادر می‌سازد به واقعیت و حق به‌صورت تجربی، عقلی و معنوی دست یابد، زیرا همهٔ این منابع معرفتی با یکدیگر پیوسته‌اند.
The simple answer is: We don’t just assume this. We investigate. We analyze. We reflect. We ground ourselves in valid intellectual sources—i.e., Quran, Sunnah, and the classical scholarly tradition—cautious not to smuggle in any illegitimate biases. Of course, that is only the beginning. You also have to experience, feel, and taste. This comes through everything that Islam prescribes in terms of ibadah, dhikr, tilawa, etc. This is a comprehensive life program that allows one to arrive at reality and haqq empirically, rationally, and spiritually (since all these epistemic sources are interconnected).
اما گام مهم دیگری نیز وجود دارد. روشن است که کسانی که در جهان‌بینی مدرن ریشه دوانده‌اند نیز ادعا می‌کنند که حقیقت مفاهیم و ارزش‌های خود را «می‌چشند». این امر از شور و حرارت، و گاه از خشونت و کینه‌ای که با آن از آن ارزش‌ها دفاع می‌کنند، آشکار است. پس ما بر چه مبنایی می‌توانیم حقانیت آن دیدگاه‌ها را انکار کنیم؟
But there is another important step. Clearly those who are entrenched in the modern worldview also claim that they “taste” the truth of their concepts and values. This is apparent from the passion and, at times, violence and animosity with which they advocate for those values. So what grounds do we have to deny the truth of those views?