مفهوم امروزین از دانش یک ناهنجاری است. این باور که دانش چیزی است که می‌توان آن را روی یک برگ کاغذ، در یک کتاب، در یک هارد دیسک یا در ابر دیجیتال یافت، از نوعی دانش نیست که سنت اسلامی بر آن بنا شده است.

The modern concept of knowledge is an anomaly. The notion that knowledge is something that can be found on a sheet of paper, in a book, in a hard drive, in the digital cloud, this is not the kind of knowledge that the Islamic tradition is based on.

دانشِ حقیقی را نمی‌توان از انسان‌های زنده و جاندار جدا کرد. برای نمونه، الله وحی را به واسطهٔ فرشته جبرئیل به پیامبر ﷺ فرستاد. پیامبر ﷺ دانش خود را از راه همراهی منتقل کرد، یعنی با آموزش دادن به یارانش که نه تنها از سخنان او، بلکه از کردار، رفتار، اخلاق مبارک و سیرهٔ او نیز درس می‌گرفتند. بنابراین انسان‌ها واسطه‌های انتقال دانش‌اند و سنت اسلامی این امر را از طریق مفهوم اسناد، یعنی سلسلهٔ انتقال، عملی ساخته است.

True knowledge cannot be abstracted away from living, breathing people. For example, Allah sent revelation by way of the angel Jibril to the Messenger صلى الله عليه وسلم. The Prophet صلى الله عليه وسلم passed on his knowledge through companionship — namely, by teaching his companions, who took instruction not only from his words but also his actions, his behavior, his blessed manners, etc. Human beings are thus the conduits of knowledge and the Islamic tradition has operationalized that through the concept of isnad, i.e., chain of transmission.

برای اینکه کسی ادعا کند واقعاً چیزی از علم را، یعنی آنچه خداوند نازل کرده، فراگرفته است، باید همه کسانی را بشناسد که آن علم در طول قرن‌ها از میان آنان گذشته تا آنکه از راه استادش به او رسیده است. خواندن از کتاب یا اینترنت جایگزین این کار نیست. در بهترین حالت، آدمی تنها با متون آشنا می‌شود، و این خود اگر درست انجام شود فوایدی دارد، اما برای آنکه کسی عالم شود و در مسئله‌ای دینی که محل اختلاف است با اقتدار سخن بگوید، اغلب به اسناد (اسناد علمی) نیاز است. این چنین است که خداوند دین را حفظ کرده است.

To claim to truly know something of `ilm, i.e., what Allah has revealed, one has to know all the persons through which that knowledge has passed over the centuries until it arrived at you by way of your teacher. Reading from a book or the internet is not a substitute for this. At most, one is merely familiarizing oneself with texts, which, don’t get me wrong, has its own benefits if done correctly. But to be an `alim, to speak authoritatively about a religious issue of contention often requires isnad. This is how Allah has preserved the deen.

و به همین دلیل بود که پیامبر ﷺ فرمود،

And this is why the Prophet صلى الله عليه وسلم said,

ما می‌توانیم این را با مفهوم مدرن از دانش مقایسه کنیم، که معمولاً هیچ مؤلفه‌ی اخلاقی ندارد و می‌توان آن را جدا از انسان‌ها در نظر گرفت. به یک کلاس فیزیک دانشگاهی بروید و ببینید آیا استاد به هیچ تاریخی اشاره می‌کند یا نه، اینکه آن فرمول‌ها از کجا آمده‌اند، چه کسی آن‌ها را به چه کسی آموخته، و به همین ترتیب. شاید این گسست از تاریخ برای علوم تجربی قابل قبول باشد، اما برای دین انسان قابل قبول نیست. منبع همه‌ی دانش دینی در گذشته است، پس بریدن از گذشته یعنی بریدن از آن دانش. مسلمانان باید مراقب باشند که فهم مدرن و علمی از دانش را با دانش دینی حقیقی در هم نیامیزند.

We can contrast this with the modern conception of knowledge, which usually has no moral component and can be abstracted as separate from people. Go to a university physics class and see if the professor mentions any history, where those formulas have come from, who taught them to whom, and so on. Perhaps that disconnect with history is fine for the sciences, but not for one’s religion. The source of all deeni knowledge is in the past, so to cut ourselves off from the past is to cut ourselves off from that knowledge. Muslims have to be careful not to conflate the modern, scientific understanding of knowledge with true religious knowledge.