در قرن بیستم، کمونیسم در میان گروهی از مسلمانان دانشگاهی بسیار محبوب بود. برای این مسلمانان، کمونیسم اوج عدالت را نمایندگی می‌کرد. اوج تمدن دنیوی را نیز نمایندگی می‌کرد، زیرا اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان در حال اوج‌گیری بود. از این رو، این دانشگاهیان مسلمان با شور و حرارت می‌نوشتند که مسلمانان باید کمونیسم را بپذیرند و اسلام راستین در ذات خود کمونیستی است. آنان قرآن و حدیث را در این پرتو تفسیر می‌کردند و به آیاتی درباره زکات و صدقه به عنوان دستورهای الهی علیه مالکیت خصوصی اشاره می‌کردند.

In the twentieth century, communism was very popular with a group of academic Muslims. For these Muslims, communism represented the peak of justice. It represented the peak of worldly civilization, as the USSR at that time was ascendant. So these Muslim academics wrote fervently about how Muslims needed to adopt communism and how true Islam was communist at its heart. They interpreted the Quran and hadith in that light, pointing to verses about zakat and sadaqa as divine directives against private property.

البته، بسیاری از بخش‌های فقه اسلامی روابط مالکیت خاصی را بدیهی می‌گرفتند، اما از آنجا که این روابط با کمونیسم در تعارض بود، کمونیست‌های مسلمان به فقه حمله کردند، آن را عقب‌مانده و ناعادلانه خواندند و آن را چیزی جز تحریفی سرمایه‌داری از دین حقیقی خدا ندانستند. به گفته ایشان، علمای کلاسیک آشکارا تنها در پی منافع خود به عنوان مالکان دارایی بودند، و از این رو فقه را برای پیشبرد برنامه بورژوایی خویش و ستم بر طبقه کارگر پدید آوردند.

Of course, there were many parts of Islamic law that take certain property relations for granted, but since these conflicted with communism, the Muslim communists attacked the fiqh, called it backwards, unjust, and nothing but a capitalistic distortion of God’s true religion. According to them, the classical ulama were obviously just serving their own interests as property owners, so they created fiqh to advance their bourgeois agenda and oppress the working class.

دیگر مسلمانانِ آن زمان در برابر این [افکار] ایستادند، استدلال‌هایشان را نقد کردند و از علما در برابر تهمت‌هایشان دفاع کردند. این مسلمانان که از نظر فکری و اجتماعی طرد شده بودند، کم‌کم افراطی‌تر شدند تا سرانجام تصمیم گرفتند کاملاً از اسلام دست بکشند. آیا مارکس نگفته بود که دین افیونِ توده‌هاست؟ آیا این مسلمانانِ سنتی عدالتِ آشکارِ کمونیسم و بینش‌های ماتریالیسمِ تاریخی را رد نکردند؟ پس باید خودِ اسلام مشکل باشد.

Other Muslims of the day pushed back against this, poked holes in their arguments, and defended the ulama from their smears. Having been rebuffed intellectually and communally, these Muslims became more extreme little by little until they decided to leave Islam entirely. Didn’t Marx say that religion was the opiate of the people? Didn’t these traditional Muslims reject the clear justice of communism and the insights of historical materialism? It must be Islam itself that is the problem.

پس آنان مرتد شدند و اسلام را همراه با گوسفندان مسلمانی که کورکورانه از آن پیروی می‌کردند، انکار کردند. با این همه، امیدهای بزرگی داشتند که در آینده‌ای نزدیک، نور کمونیسم بر ظلمت سنت اسلامی چیره شود و تمام جهان مسلمان به دنبال آنان به سوی روشنگری گام بردارد.

So they became apostates and denounced Islam along with the Muslim sheep who followed it blindly. Despite it all, they had high hopes that in the near future the light of communism would overcome the darkness of the Islamic tradition and the entire Muslim world would follow them into enlightenment.

بعد از آن، کمونیسم از مد افتاد. اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید. تا پایان قرن بیستم، کسی چیزی را که این افراد نوشته یا از آن دفاع کرده بودند به یاد نداشت. جنبش آنان به زباله‌دان تاریخ ریخته شد.

Soon thereafter communism went out of vogue. The USSR fell. By the end of the twentieth century, no one remembered anything these people had written or advocated for. Their movement was flushed down the toilet of history.

امروز، مسلمانان لیبرال و عدالت‌خواه اجتماعی — که آشکارا و با تندی مردم را به فاحشه و نافرمانی دعوت می‌کنند، علمای دین را بی‌پروا هتک حرمت می‌کنند و بذر تردید را در دل‌های مسلمانان می‌پاشند — دقیقاً در همان راه گام برمی‌دارند. خداوند سرانجام آنان را شتاب بخشد!

Today’s social justice, liberal Muslims — openly, militantly calling people to fahisha and disobedience, brazenly slandering the ulama and sowing the seeds of confusion in Muslims’ hearts — are on the exact same path. May Allah expedite their fate!