در هر فرهنگی لحظه‌های سرنوشت‌سازی در تاریخ آن وجود دارد. در مورد فرهنگ آمریکا، ما اکنون در دوره‌ای گذار قرار داریم؛ از عصری که رفتار همجنس‌گرایانه به‌طور جهانی محکوم می‌شد، به عصری که به‌طور جهانی پذیرفته می‌شود. در آینده می‌خواهم بتوانم به زندگی‌ام نگاه کنم و بگویم: در آن لحظه‌ی مهم تاریخی، آنچه از دستم برمی‌آمد انجام دادم. نگذاشتم آن لحظه بگذرد در حالی که در برابر حقیقت خاموش یا بی‌تفاوت بمانم. اگر در دهه‌ی ۱۹۶۰، در دوران «انقلاب جنسی» زنده بودم، دوست دارم باور داشته باشم که به‌عنوان یک مسلمان، با همین شدت در برابر آن تحولات فرهنگی گسترده‌ای می‌ایستادم که قرار بود در همه‌ی سطوح، یعنی مادی، اقتصادی و معنوی، بر انسانیت اثر منفی بگذارد.

There are defining moments in every culture’s history. As far as American culture is concerned, we are in a transition period from an era where same-sex behavior was universally condemned to an era where it is universally accepted. In the future, I want to be able to look back on my life and say, in that important historical moment, I did what I could. I didn’t let that moment slip by while remaining silent or indifferent with regards to the truth. If I had been alive during the 1960s during the “Sexual Revolution,” I would like to think that as a Muslim, I would have been equally vocal in resisting those sweeping cultural changes that were going to negatively impact humanity on every level: materially, economically, spiritually.

مسلمانان امروز چنان زیر فشار قرار گرفته‌اند که حتی برای اعتراضی کوچک هم جرئت نمی‌کنند (منظورم مسلمانانی است که هنوز به جشن LGBT نپیوسته‌اند). البته مردم می‌گویند مخالفت با این انقلاب فرهنگی یعنی «هراس از همجنس‌گرایان» و بی‌حساسیتی، اما ما لازم نیست این روایت را بپذیریم یا اجازه دهیم که هویت ما را تعریف کند. باید با قاطعیت با آن مخالفت کنیم و تأکید کنیم که مسلمانان می‌توانند در این موضوع اصولی باشند. برای کسانی که همواره از اهمیت «اسلام آمریکایی» موعظه می‌کنند، و از اینکه اسلام باید مرتبط باشد و بخشی از گفتگوی فرهنگی گستردهٔ آمریکا، و اینکه مسلمانان باید صدای پیامبرگونه‌ای برای همه باشند، اکنون فرصت ایده‌آل فرا رسیده است؛ لحظه‌ای تاریخی با اهمیتی بزرگ. با این حال آنان برای خاموش ماندن و بی‌عملی، هر بهانهٔ سستی می‌آورند. مهم‌ترین این بهانه‌ها این‌هاست: ما اقلیت هستیم. بیشتر مردم اینجا مسلمان نیستند. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که دیگران ارزش‌های اخلاقی ما را بپذیرند. اگر سخن بگوییم، واکنش منفی به دنبال خواهد داشت. این موضوع اولویت ندارد، و غیره و غیره. همان‌طور که بارها گفته‌ام، تنها مسئلهٔ عمومی‌ای که مسلمانان ثابت کرده‌اند به آن اهمیت می‌دهند «اسلام‌هراسی» و نژادپرستی است، زیرا تنها موضوع اجتماعی‌ای است که مستقیماً بر آسودگی مسلمانان اثر می‌گذارد و با روایت ملی بسیار رایجی همخوانی دارد. و نمی‌گویم که این موضوع ارزش پیگیری ندارد، اما مسائل دیگری وجود دارد که از نظر شمار صرف زندگی‌هایی که تباه می‌کنند، هم برای مسلمانان و هم برای غیرمسلمانان، بسیار منفی‌ترند، و بسیاری از مسلمانان دربارهٔ آنها سخن نمی‌گویند، از آنها حمایت نمی‌کنند، یا حتی آنها را در نظر ندارند. آخرین باری که مسلمانان آمریکایی را در سطح ملی، به عنوان مسلمان، در اعتراض به زنا و الحاد گسترده شنیده‌اید، کی بوده است؟ یا نظارت دولتی و جاسوسی داخلی؟ یا فساد وال‌استریت؟ یا الکلیسم و مصرف مواد مخدر؟ یا تک‌والدی و سقط جنین؟ یا ساختارهای بانکی و مالی ربوی؟ یا نظامی‌شدن نیروی پلیس؟ یا فروپاشی خانواده‌های پایدار و همه‌گیری بستری‌شدن و مراقبت‌های سرپایی؟ یا مصرف‌گرایی گسترده؟ آیا هیچ‌یک از این موضوعات آن‌قدر «مهم» هست که مسلمانان بیایند و بگویند «ما به عنوان مسلمان این را نمی‌پذیریم»؟ یا تنها زمانی که برای یک تیراندازی دسته‌جمعی تسلیت می‌گوییم و عذرخواهی می‌کنیم صدای جمعی‌مان شنیده می‌شود، آن هم فقط برای اینکه از واکنش‌های منفی دوری کنیم؟

Today, Muslims have been so beaten down that they are too afraid to let out even a peep of protest (i.e., those Muslims who haven’t already joined in the LGBT jubilation). Sure, people say that to oppose this cultural revolution is to be “homophobic” and insensitive, but we don’t have to accept that narrative or let it define us. We should forcefully oppose it and assert that Muslims can be principled about this issue. For those who are constantly preaching the importance of “American Islam” and how Islam needs to be relevant and part of the wider American cultural conversation and how Muslims needs to be a prophetic voice for all, now is the perfect opportunity—a historical moment of great significance. Yet they make every lame excuse to remain inactive and silent. Chief among those excuses: Look we are a minority. Most people here aren’t Muslims. We can’t expect others to accept our moral values. If we speak out, there will be backlash. This issue is not a priority, etc., etc. As I have said over and over again, the only public issue Muslims have proven to care about is “Islamophobia” and racism because that’s the only social issue that directly impacts Muslim comfort levels and it fits in with a very popular national narrative. And I’m not saying that that isn’t a worthwhile cause but there are other issues that are far more negative in terms of sheer number of lives destroyed, both Muslim and non-Muslim, that many Muslims don’t speak out on, or advocate for, or even have on the radar. When was the last time you heard American Muslims on a national level, as Muslims, protest zina and rampant atheism? Or the surveillance state and domestic spying? How about Wall Street corruption? How about alcoholism and drug use? How about single parenthood and abortion? Usurious banking and financial structures? Militarization of the police force? The dissolution of stable families and the epidemic of institutionalization and assisted care? Rampant consumerism? Are any of these issues “important” enough for Muslims to come out and say, “We as Muslims do not stand for this”? Or is the only time we find a collective voice is when we are apologizing and offering condolences for some mass shooting, and only then because we want to avoid backlash?

خب، جای تعجب نیست که برخی مسلمانان بار دیگر ترجیح داده‌اند از کنار ماجرا بگذرند و فقط تماشاگر باشند. اما دفعه‌ی بعد که یک «رهبر» مسلمان سر من موعظه کند که اصولی بودن و پیروی از راه مالکوم ایکس یا محمد علی چقدر مهم است، دیگر می‌دانم که همه‌ی این لاف‌وگزاف در واقع چه معنایی دارد. شما می‌خواهید مالکوم ایکس و محمد علی را از آنِ خودتان بدانید، اما حاضر نیستید با بی‌محبوبی، سختی و واکنش‌های تندی روبه‌رو شوید که آن‌ها با آن‌ها روبه‌رو شدند؟ باشد.

So, it’s not really a surprise that some Muslims have decided to sit back and watch things from the sidelines yet again. But next time I get lectured at by a Muslim “leader” on the importance of being principled and following in the footsteps of Malcolm X or Muhammad Ali, I will know what all the bluster really amounts to. You want to claim Malcolm X and Muhammad Ali for yourself, but you don’t want to face the unpopularity, the hardship, the backlash that they faced? Ok.