آیا مفهوم اصلی اندیشه‌ی لیبرال حداکثر کردن انتخاب و حقوق فردی نیست؟ انتخاب و آزادی فردی بالاترین ارزش است و در کل، هیچ معیار مطلقی برای داوری درباره‌ی آن وجود ندارد. پس آیا ما به‌عنوان اقلیت‌ها در غرب نباید از این پارادایم حمایت کنیم؟

Question: Isn’t the main concept of liberal thought to maximize individual choice and rights? Individual choice and freedom is paramount, and by and large, there is no absolute standard to judge that. So shouldn’t we as minorities in the West support that paradigm?

مشکل این است که وجود قانون، انتخاب فردی را در هر جامعه‌ای و در هر شرایطی محدود می‌کند. همه مردم تحت قوانین قرار دارند. خواست و آزادی انتخاب هر فرد به وسیله قانون محدود می‌شود. اما آنچه لیبرال سکولاریسم ادعا می‌کند این است که قوانین تنها زمانی موجه‌اند که مانع آسیب رساندن انسان‌ها به دیگران شوند. از این رو قانون سکولار در محدود کردن آزادی بی‌قید و شرط انتخاب مردم پذیرفتنی شمرده می‌شود، در حالی که قانون دینی ناپذیرفتنی دانسته می‌شود. قانون سکولار صرفاً از آسیب جلوگیری می‌کند، که منفعتی همگانی برای همه انسان‌هاست، در حالی که قانون دینی ناظر به عبادت و دینداری است، که تنها برخی از کسانی که به آن دین تعلق دارند به آن اهمیت می‌دهند و دیگران نه. این تمایز ادعایی میان قانون سکولار و قانون دینی از جهات مفهومی مشکلات فراوانی دارد. مهم‌ترین آن‌ها این است که اینکه چه چیزی «آسیب» به شمار آید یا نیاید، بسیار محل بحث است. چرا تنها برداشت سکولار از آسیب معتبر دانسته شود؟

Answer: The problem is that the existence of law precludes individual choice in any and every society. All people are constrained by laws. Everyone’s will and freedom of choice is constricted by the law. But what liberal secularism claims is that laws are only justified when they prevent people from harming others. That’s why secular law is acceptable in its restricting of people’s unfettered freedom of choice whereas religious law is unacceptable. The former merely prevents harm, which is a universal interest of all human beings, while the latter is aimed at religious devotion, which only some people who belong to that religion care about and nobody else. There are many conceptual problems with this purported distinction between secular law and religious law. Chief among them the fact that what is or is not considered “harm” is highly debatable. Why is the secular conception of harm the only valid conception?

آنچه زیانبار است یا نیست، به تعهدات متافیزیکی بزرگ‌تر و باورهای انسان درباره‌ی طبیعت انسان و جهان بستگی دارد. این تعهدات «دین» به معنای خاص شمرده نمی‌شوند، اما از نظر ماهیت با الهیات دینی تفاوت بنیادین ندارند. بدین‌سان است که لیبرالیسم سکولار الزامات متافیزیکی و هنجاری خود را پنهانی وارد می‌کند: با نقاب زدن بر آن‌ها و جلوه دادنشان به‌عنوان ویژگی‌های جهان‌شمول طبیعت انسان.

What is or is not harmful depends on one’s greater metaphysical commitments and beliefs about human nature and the world. These commitments are not considered “religion” per se, but are not categorically different from religious theology. This is how secular liberalism smuggles in its metaphysical and normative imperatives: by masking them as universal features of human nature.

مثالی ساده و آشنا: سقط جنین. مسئلهٔ سقط جنین اغلب به‌صورت بحثی میان دو طرفِ دینی و غیردینی مطرح می‌شود. بسته به اینکه شخص دربارهٔ جنین، وضعیت آن به‌عنوان «شخص»، مسئولیت‌های اخلاقی والدین زیستی و جز آن چه فکر کند، سقط جنین یا غیراخلاقی است و موضوع تنظیم قانونی قرار می‌گیرد یا نیست. موضع جریان طرفدار حیات معمولاً ناشی از تعهدات دینی دانسته می‌شود (که چنین هم هست)، اما طرف طرفدار انتخاب، محرک‌هایش نگرانی‌های غیردینی و پیگیری آزادی و خودمختاری فردی تلقی می‌شود. با این حال، باورهای زیربنایی آن‌ها دربارهٔ جنین و بدن زن و جز آن، از باورهای مخالفان دینی‌شان کمتر متافیزیکی نیست. ولی این بحث به‌گونه‌ای چارچوب‌بندی نمی‌شود که یک مجموعه باورهای متافیزیکی در برابر مجموعهٔ دیگری قرار گیرد، یا یک دین در برابر دین دیگر. بلکه چارچوب آن چنین است: محافظه‌کاری دینی در برابر آزادی غیردینی، و اعتقاد دینی در برابر آزادی انتخاب.

A simple and familiar example: Abortion. The issue of abortion is often framed as a debate between a religious and a secular side. Depending on what you think about the fetus, its status as a “person,” the moral responsibilities of the biological parents, etc., abortion is or is not immoral and the subject of legal regulation. The position of the pro-life faction is considered to be driven by religious commitments (which it is), but the pro-choice side is seen as driven by secular concerns and a pursuit of freedom and individual autonomy, but their underlying beliefs about the fetus and the female body, etc., are no less metaphysical than the beliefs of their religious interlocutors. But the debate is not framed in terms of one set of metaphysical beliefs against another, one religion against another. Rather, it is framed as religious conservatism vs. secular liberty, religious conviction vs. freedom of choice.

"Why?" → چرا؟

Why?

اگر بحث را اختلافی میان دو مجموعه از تعهدات متافیزیکی بدانیم، آنگاه طبیعتاً این پرسش مطرح می‌شود که چرا یکی از این دو مجموعه باید به‌طور خودکار بر دیگری ترجیح داده شود. این دقیقاً همان پرسشی است که باید درباره‌ی همه‌ی قوانین سکولار طرح کنیم. همه‌ی آن‌ها بر باورهای متافیزیکی استوارند که در ماهیت خود اساساً «دینی» هستند، اما چنین شناخته نمی‌شوند. آن باورها در قانون نهادینه شده و بر همگان تحمیل می‌شود. همه ما ناگزیر به اطاعت از نظم دینی سکولار و استبداد رژیم سکولار الهیاتی هستیم.

If we understood the debate as a disagreement between two sets of metaphysical commitments, then we would naturally ask why should one set be automatically preferred over the other. This is the precise question we should ask for all secular laws. They are all based on metaphysical beliefs that are fundamentally “religious” in nature, but are not perceived as such. Those beliefs are enshrined in the law and imposed on everyone. We are all forced to abide by the secular religious order and the tyranny of the secular theocratic regime.