من همسرم را زمانی ملاقات کردم که هر دوی ما دانشجوی دانشگاه هاروارد بودیم. در دوران جوانی، هر دوی ما خود را فمینیست می‌دانستیم. این به دلیل آن بود که شاهد عینی آسیب‌هایی بودیم که خشونت خانگی علیه زنان به بار می‌آورد و درباره آن شنیده بودیم. هر دوی ما میل شدیدی داشتیم که با چنین خشونتی مبارزه کنیم و نگذاریم زنان دیگری، چه از نظر عاطفی و چه جسمی، آسیب ببینند. هر دوی ما آرزوی قوی داشتیم که برای جهانی تلاش کنیم که در آن زنان و دختران با احترام، مهربانی، عشق، حمایت و تمام حقوقی که شایسته آن هستند زندگی کنند.

I met my wife when we were both college students at Harvard. We both considered ourselves feminists as young adults. This is because we had seen firsthand and heard about the damage done by domestic abuse against women. We both felt a strong desire to fight against such abuse and prevent other women from getting hurt, whether emotionally or physically. We both felt a strong desire to work towards a world where women and girls lived with respect, kindness, love, support, and the full measure of rights they deserve.

ما هنوز همین احساس را داریم. هنوز این میل فشارنده را در خود حس می‌کنیم.

We still feel this way. We still feel this pressing desire.

از دیدگاه ما، فمینیسم در آن زمان بهترین راه رسیدن به آن جهان به نظر می‌رسید. اما با گذشت هر سال، دریافتیم که فمینیسم راه‌حل نیست. در واقع، بخشی از مشکلی بسیار بزرگ‌تر بود.

From our perspective, then, feminism seemed to be the best path towards that world. But with each passing year, we realized that feminism was not a solution. In fact, it was part of a much larger problem.

مشکلات فلسفه فمینیستی بسیار فراوان است. از همان آغاز، فمینیسم به عنوان یک جنبش ضددینی و ضدخانواده شکل گرفت. تنها یک شاخه از فمینیسم نیست که برای ایمان مسلمانان زیانبار است. هرچند شنیدن این سخن برای برخی مسلمانان دشوار است، اما همه شاخه‌ها چنین‌اند. برای دیدن این موضوع، کافی است نوشته‌های برجسته‌ترین نظریه‌پردازان فمینیست در تاریخ را بخوانید، از "موج اول" فمینیسم تا "موج سوم" آن، و این نتیجه‌گیری غیرقابل انکار خواهد بود.

The problems with feminist philosophy are overwhelming. From its very inception, feminism began as an anti-religious, anti-family movement. It is not merely one strand of feminism that is corrosive to Muslim faith. As difficult as it is for some Muslims to hear, it is all strands. To see this, simply read the writings of all the most notable feminist theorists in history, from feminism’s “first wave” all the way to its “third wave,” and this conclusion is undeniable.

ما مسلمانان باید این مسائل فمینیسم را بفهمند، زیرا امروزه بسیاری از مسلمانان خود را فمینیست می‌دانند، بیشتر به همان دلایلی که من و همسرم در جوانی هویت فمینیستی برگزیدیم. این کار خطرناک است، زیرا همان‌طور که من و همسرم دریافتیم، فمینیسم چیزهای بسیاری در خود دارد که با اسلام در تضاد است و ایمان مسلمانان را به خطر می‌اندازد. میان اسلام و فمینیسم تعارض‌های سطحی وجود دارد و تعارض‌های عمیق‌تری نیز هست. شرح دقیق این مشکلات ضروری است، اما در مورد مسلمانان می‌توانیم با یک قاعده ساده آغاز کنیم: درخت را از میوه‌اش بشناسیم. باید از خود بپرسیم: چرا این‌همه فمینیست مسلمان سرانجام از اسلام روی می‌گردانند؟

Muslims need to understand these issues with feminism because many Muslims today consider themselves feminists, mostly for the same reasons that my wife and I adopted a feminist identity in our youth. This is dangerous because, as my wife and I discovered, feminism contains so much within it that is antithetical to Islam and that endangers Muslim faith. There are surface-level conflicts between Islam and feminism, and there are deeper contradictions as well. Meticulously detailing these problems is necessary, but as far as Muslims are concerned, we can start by simply judging a tree by its fruits. We have to ask ourselves: Why do so many Muslim feminists end up leaving Islam?

زنانی که خود را فمینیست می‌دانند، در مقایسه با کل جمعیت زنان، احتمال بسیار کمتری دارد که دین‌دار باشند.۱۱ در میان عموم جمعیت، حدود ۷ نفر از هر ۱۰ زن می‌گویند به یک دین سازمان‌یافته، مانند یهودیت، مسیحیت، اسلام و جز آن، وابستگی دارند. اما در میان زنان فمینیست، تنها ۱ نفر از هر ۱۰ نفر چنین وابستگی‌ای گزارش می‌کند.12

Women who identify as feminists are far less likely to be religious than the general female population.11 In the general population, about 7 out of 10 women say they are affiliated with an organized religion like Judaism, Christianity, Islam, etc. Among feminist women, however, only 1 out of 10 report any such affiliation.12

آیا این نشان‌دهندهٔ گرایشی است که در آن زنان به‌سبب فمینیسم از ایمان دور می‌شوند؟ آمارهای دیگر نیز این ادعا را تأیید می‌کنند. برای نمونه، بین سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۱۳ شمار زنان غیرمذهبی در ایالات متحده سه برابر شد.^۱۳ مردمان غیرمذهبی به‌طور کلی در این بازه زمانی افزایش یافتند، اما آنچه به‌ویژه گویاست این است که رشد جمعیت زنان غیرمذهبی از افزایش کلی پیشی گرفت. در سال ۱۹۹۳، ۱۶ درصد از خداناباوران و لاادری‌گرایان زن بودند، اما در طی ۲۰ سال، این شمار تقریباً سه برابر شد و به ۴۳ درصد رسید.14

But does this indicate a trend of women leaving faith due to feminism? Other statistics support this contention. For example, between 1993 and 2013, the number of nonreligious women tripled in the US.13 Nonreligious people in general increased in this time range, but what is particularly telling is that the growth of the nonreligious women demographic outpaced the overall increase. In 1993, 16 percent of atheists and agnostics were women, but within 20 years, that number nearly tripled to 43 percent.14

تحلیلگران استدلال می‌کنند که این که گرایش به بی‌دینی به‌طور چشمگیری بالا رفته، مسئول گسترش ایدئولوژی فمینیستی و سکولار از طریق رسانه‌های جمعی و به‌طور فزاینده اینترنت و شبکه‌های اجتماعی است.15

Analysts contend that it is the spread of feminist and secular ideology through mass media and increasingly the internet and social media that is responsible for these jumps in non-religiosity.15

فراتر از آمارها، بسیاری از ما این روندها را در اطراف خود در جامعه مسلمانان دیده‌ایم، تا جایی که به یک کلیشه تبدیل شده است. امروزه زنان و مردانی که از اسلام خارج شده‌اند، دقیقاً درباره آنچه به ارتدادشان انجامید می‌نویسند، بنابراین ما حتی لازم نیست درباره علل آن گمانه‌زنی کنیم.[۱۶] آنان به صراحت بیان می‌کنند که اسلام، قرآن و پیامبر ﷺ عامل تقویت مردسالاری و ستم هستند. به عبارت دیگر، اسلام با فمینیسم سازگار نیست، پس چگونه ممکن است یک فمینیست مسلمان باشد؟

Beyond the statistics, many of us have seen these trends play out all around us in the Muslim community, so much so that it has become a cliché. Nowadays, women and men who have left Islam are writing about exactly what led to their apostasy, so we do not even have to speculate about the causes.16 They spell it out explicitly: Islam, the Quran, and the Prophet صلى الله عليه وسلم are enablers of patriarchy and oppression. In other words, Islam is not compatible with feminism, therefore how could a feminist be a Muslim?

خود‌توصیف‌شده‌های فمینیست مسلمان به شدت این را رد خواهند کرد که فمینیسم‌شان آنها را بر مسیر ارتداد قرار داده است. و برای روشن شدن، من ادعا نمی‌کنم که هر کسی که امروز خود را فمینیست مسلمان می‌داند سرانجام مرتد خواهد شد. تکرار می‌کنم: من ادعا نمی‌کنم که هر کسی که امروز خود را فمینیست مسلمان می‌داند سرانجام مرتد خواهد شد.

Self-described Muslim feminists will strongly dispute that their feminism has put them on the path to apostasy. And, to be clear, I am not claiming that everyone who considers himself a Muslim feminist today will eventually apostatize. To repeat, I am not claiming that everyone who considers himself a Muslim feminist today will eventually apostatize.

با این حال، همه کسانی که در آب‌های پر از کوسه انداخته می‌شوند طعمه کوسه‌ها نمی‌شوند، اما شانس‌ها به نفع آنان نیست. شناگران قوی‌تر ممکن است کبود و خون‌آلود، اما هنوز زنده، از آب بیرون بیایند، در حالی که بقیه همگی غذای کوسه‌ها می‌شوند.

That being said, not everyone who is thrown into shark-infested waters will fall prey to sharks, but the odds are not favorable. The stronger swimmers might make it out of the water bruised and bloody but still breathing, while everyone else is shark food.

فمینیسم نیز به همین شکل بخش‌های گسترده‌ای از جامعه‌ی مسلمانان را بلعیده است. اگر به ایمان به‌طور کلی و به ایمان نسل آینده به‌طور ویژه اهمیت می‌دهیم، دیگر نمی‌توانیم این پویایی را نادیده بگیریم.

Feminism similarly has devoured entire swaths of the Muslim community. If we care about iman in general and the iman of the next generation in particular, we can no longer afford to overlook this dynamic.

برای حل یک مشکل، ابتدا باید بپذیریم که آن مشکل وجود دارد. این موضوع باعث ناراحتی من و دیگران بوده است. جامعه مسلمانان، به ویژه در آمریکا، نمی‌خواهد بپذیرد که فمینیسم مضر است و تهدیدی مستقیم برای ایمان به شمار می‌رود. دلیل این امر آن است که گفتن چنین چیزی از نظر سیاسی آن‌قدر نادرست تلقی می‌شود که فعالان گمراه با خشم به هر کسی که نتواند به‌طور رضایت‌بخش با خط حزبی همراه شود، حمله می‌کنند.

In order to address a problem, one first must recognize that the problem exists. This has been the frustration of myself and others. The Muslim community, especially in the US, does not want to acknowledge that feminism is noxious and a direct threat to faith. This is because, saying as much is politically incorrect to such an extent that misguided activists pounce with fury on anyone who fails to satisfactorily toe the party line.

اما، هرچند این کار ناخوشایند است، باید با قلدرها رو در رو شد. سکوت باید شکسته شود و این وظیفهٔ عالمان دینی، ائمه و دانشمندان است که آشکارا از حقیقت سخن بگویند و چیزها را به نام واقعی‌شان بخوانند. خطرات بسیار بزرگ است و نتیجهٔ این بیماری فمینیستی امروز تا بعدها به‌طور کامل آشکار نخواهد شد. در ده سال، یا شاید حتی پنج سال، به گذشته نگاه خواهیم کرد و خواهیم پرسید چه چیزی اشتباه شد، اما آن زمان دیگر دیر خواهد بود. اقدام، همین حالا لازم است.

این همه از شکایت‌های بجا درباره‌ی رفتار برخی مردان مسلمان با برخی زنان مسلمان آغاز می‌شود. در جامعه‌ی ما نقض حقوق زنان وجود دارد. نهادهای اسلامی‌ای هستند که نیازها و نگرانی‌های زنان را نادیده می‌گیرند. در برخی فرهنگ‌های ما در سراسر جهان، دختران در برابر پسران با معیارهای دوگانه‌ی ناعادلانه و در حد جرم روبه‌رو می‌شوند. و نکته‌ی تلخ آن است که گاهی مسئولان، از روی خودخواهی و نادانی، می‌کوشند شیوه‌های سوءاستفاده و بی‌توجهی آشکار خود را با استناد به قرآن یا برخی احادیث توجیه کنند.

It all starts with legitimate grievances about the way that some Muslim men treat some Muslim women. There are violations of rights in our community against women. There are Muslim institutions that ignore the needs and concerns of women. In some of our cultures around the world, girls are subjected to criminally unjust double standards vis-à-vis boys. And the kicker is that sometimes the responsible parties selfishly and ignorantly attempt to justify their practices of abuse and outright neglect by citing the Quran or certain hadith.

راه حل این مشکلات فمینیسم نیست. راه حل، اصلاح جهالت با دانش اسلامی است. و این دانشی است که از علمای حقیقی (علما) به دست می‌آید؛ یعنی علمایی که زیر نفوذ خفه‌کننده مدرنیسم، لیبرالیسم و خود فمینیسم نیستند.

The solution to these problems is not feminism. The solution is correcting the ignorance with Islamic knowledge. And this is knowledge that comes from true scholars (ulama), namely ulama that are not under the suffocating influence of modernism, liberalism, and feminism itself.

اما متأسفانه، علم حقیقی دشوار یافت می‌شود، و لذا زنان و مردان مسلمان به فمینیسم به عنوان وسیله‌ای برای ابراز ناامیدی و آسیب روانی خود روی آورده‌اند. بدین‌گونه است که مسلمانان به مسیر فمینیستی وارد می‌شوند. و نتیجه آن فاجعه‌ای تمام‌عیار بوده است.

But unfortunately, true knowledge is hard to find, so Muslim women (and men) have turned to feminism as a vehicle for expressing their frustration and their trauma. This is how Muslims enter the feminist path. And the results have been an unmitigated disaster.

اگر آزار زنان یک بیماری باشد، آنگاه احکام و اخلاق اسلامی درمان طبیعی، «ارگانیک» و سالم آن است، در حالی که فمینیسم مانند یک داروی شیمیایی سخت و سمی است؛ دارویی که شاید بیماری را از میان ببرد، اما تنها با نزدیک به کشتن بیمار و ایجاد ده بیماری دیگر در جای آن.

If the abuse of women is a disease, then Islamic precepts and ethics are the natural, “organic,” wholesome cure whereas feminism is a harsh toxic chemical treatment, which might get rid of the disease but only by nearly killing the patient while creating ten more ailments in its place.

فمنیسم چگونه خشونت خانگی، غفلت از مسجد و موارد مشابه را مفهوم‌سازی می‌کند؟ با فریاد زدن: «پدرسالاری!» به گفته‌ی آنان، این مردان به‌عنوان یک مقوله هستند که مشکل‌ساز هستند (و نیز آن زنانی که «پدرسالاری را درونی کرده‌اند»). به گفته‌ی آنان، این مردان به‌عنوان یک مقوله هستند که ذاتاً میل به سلطه بر زنان، آزار دادن آنان و سوءاستفاده از ایشان دارند.

در مرحله‌ی اول، مشکل سوءاستفاده‌های ملموس برخی مردان (و زنان) بود. در مرحله‌ی دوم، مسائل انتزاعی‌تر و مفهومی‌تر می‌شوند.

In Stage 1, it was the tangible abuses of certain men (and women) that were the problem. In Stage 2, the problems become more abstract and conceptual.

چرا پنل کنفرانس اسلامی هیچ زنی ندارد؟ چرا پوستر رویداد عکس سخنرانان مرد را دارد، اما برای سخنرانان زن فقط آیکون‌های عمومی گذاشته شده است؟ چرا یک امام مرد درباره حجاب و اینکه زنان باید چه بپوشند صحبت می‌کند؟ چرا مردان مسلمان اصلاً نگران این هستند که زنان چه می‌پوشند؟ چرا مسجد بین مردان و زنان پارتیشن دارد؟ چرا جدایی جنسیتی (که به‌طور تحقیرآمیز «آپارتاید جنسیتی» خوانده می‌شود) در این روزگار هنوز مطرح است؟ چرا مردان مسلمان امتیاز مردانه خود را تشخیص نمی‌دهند؟ اصلاً چرا حیا این‌قدر مهم است؟ مردان چطور جرئت می‌کنند درباره مسائل زنان حرف بزنند! مردان چطور جرئت می‌کنند درباره فمینیسم نظر بدهند (با اینکه فمینیسم مردان را متهم می‌کند که نیمی از جمعیت را به‌طور نظام‌مند ستم می‌کنند، و آدم فکر می‌کند متهم باید فرصتی برای پاسخ‌گویی به چنین اتهام سنگینی داشته باشد، اما نه، این کار «مردانه‌توضیح‌دادن» خوانده می‌شود!)، و غیره و غیره.

Why does the panel at the Islamic conference not include any women? Why does the event poster have photos of the male speakers but only generic icons for the women speakers? Why is a male imam talking about hijab and what women should wear? Why are Muslim men concerned about what women wear at all? Why does the masjid have a partition between men and women? Why is gender separation (derogatorily termed “gender apartheid”) even relevant in this day and age? Why don’t Muslim men recognize their male privilege? Why is modesty such a big deal anyway? How dare men even talk about women’s issues! How dare men even opine about feminism (despite the fact that feminism accuses men of systematically oppressing half the population, and one would think that the accused should have a chance to address such grave charges, but no, that would be “mansplaining”!). Etc., etc.

پاسخ خودکار به همه این پرسش‌ها، البته همان است که در مرحلهٔ ۱ بود: «مردسالاری!» برخلاف مرحلهٔ ۱، مسائل مرحلهٔ ۲ با فهمی ریشه‌دار از اسلام و سنت هنجاری آن تعریف نمی‌شوند. بلکه گفتمان فمینیستی و لیبرال غربی آن‌ها را تعریف و مطرح می‌کند. گواه این امر آن است که فمینیست‌های مسلمان مرحلهٔ ۲ علیه چیزهایی که پایه‌ای محکم در فقه اسلامی و دانش آن دارند فریاد برمی‌آورند، مانند جداسازی جنسیتی، حیا، قواعد پوشش، و محدود کردن دیده‌شدن زنان و تعامل آنان با مردان نامحرم. اما معمولاً فمینیست‌های مرحلهٔ ۲ از این دانش بی‌خبرند. و هنگامی که آگاهشان می‌کنند که این رویه‌ها در دانش اسلامی ریشه‌ای استوار دارند، همان‌جاست که به…

The automatic answer to all these questions is, of course, the same as it was in Stage 1: “Patriarchy!” Unlike in Stage 1, Stage 2 problems are not defined by a grounded understanding of Islam and its normative tradition. They are defined and posed by Western feminist and liberal discourse. This is evident by the fact that Stage 2 Muslim feminists will rail against things that have a strong basis in Islamic law and its scholarship, like gender separation, modesty, dress codes, limiting women’s visibility to and interaction with non-mahram men, etc. But usually Stage 2 feminists are ignorant of this scholarship. And when they are informed that these practices are firmly rooted in Islamic scholarship, that is when they progress to…

در مرحله سوم، خود دانش اسلامی است که زیر آتش انتقاد قرار می‌گیرد. در مرحله دوم، شکایت‌ها متوجه رفتارها و نگرش‌های مسلمانان معاصر بود؛ اما اکنون این خشم به مسلمانان در گذشته، به‌طور مشخص به علما، نیز گسترش می‌یابد.

In Stage 3, it is Islamic scholarship itself that comes under fire. In Stage 2, the grievances were about the practices and attitudes of contemporary Muslims. But now, that ire extends to Muslims historically, specifically the ulama.

اگر پدرسالاری، به عنوان نظامی فراگیر، سرچشمه بسیاری از ستمی باشد که امروز بر زنان می‌رود، آن‌گونه که اندیشمندان فمینیست می‌گویند، آنگاه منطقاً چنین نتیجه می‌شود که این ستم در گذشته، به همان اندازه، و اگر نه بیشتر، وجود داشته است. به دیگر سخن، فمینیست در این مرحله از خود می‌پرسد: چرا علمای اسلام در طول تاریخ نیز بر همان پیش‌فرض‌ها و از همان شیوه‌های تفکر زن‌ستیزانه‌ای عمل نکرده باشند که امروز در اندیشمندان معاصر می‌بینیم؟

If patriarchy as this overarching system is the source of so much oppression of women today, the feminist muses, then it only stands to reason that that oppression existed to the same, if not greater, extent in the past. In other words, the feminist in this stage asks himself, why wouldn’t the scholars of Islam throughout history operate under those same assumptions and through those same misogynistic modes of thought that we see from scholars today?

و هنگامی که به نوشتههای بزرگان دانش اسلامی مینگریم، از مطالبی سرشار است که فمینیسم آن را نمونهٔ کامل پدرسالاری و زنستیزی پست میداند. به همین دلیل، در مرحلهٔ سوم بسیاری از زنان مسلمان را خواهید یافت که با اشتیاق آغاز به فراگیری علم شرعی (علم) نزد علما یا در رشتهٔ مطالعات اسلامی در دانشگاه کردند، و سپس با این متون روبهرو شدند و از آنها سخت وحشتزده شدند، تا جایی که سرانجام از دانش اسلامی دلسرد شدند و کل این مجموعه را آلوده به پدرسالاری تهوعآور دانستند.

And when we look at the writings of the giants of Islamic scholarship, it is chock-full of material that feminism considers to be the epitome of the most vile patriarchy and misogyny. For this reason, you will find a lot of Muslim women in Stage 3 who started out by enthusiastically pursuing sacred knowledge (`ilm) with ulama or Islamic studies at the university and then came across these texts and were horrified by them such that they ultimately became disenchanted with Islamic scholarship, considering the whole thing tainted by nauseating patriarchy.

در این مرحله، زن‌گرای مسلمان به این اندیشه بسنده می‌کند که تنها قرآن و حدیث نبوی را باید معتبر دانست، زیرا تنها این دو هستند که از تحریفات زشت مردان پاک و بی‌دخالت مانده‌اند. اما حتی همین نیز مورد تردید و حمله قرار می‌گیرد…

At this stage, the Muslim feminist contents himself with the idea that the Quran and the Prophetic hadith are solely to be relied upon because those are the only things untainted and unfiltered by the ugly distortions of men. But then, even that comes under fire…

قرآن ۴:۳۴۔ قرآن ۲:۲۲۸۔ دو شاهد۔ میراث۔ عقل و دین کا ناقص ہونا۔ اکثریت آتش میں ہوگی۔ اگر میں کسی کو سجدہ کرنے کا حکم دیتا۔ اور اسی طرح بہت سے موارد۔ ہم آیات و احادیث کو جانتے ہیں۔

Quran 4:34. Quran 2:228. Two witnesses. Inheritance. Incomplete `aql and deen. The majority in the fire. If I were to command anyone to prostrate. And on and on and on. We know the ayat and the ahadith.

چگونه فمینیست مسلمان می‌تواند همه‌ی این‌ها را با هم آشتی دهد؟ چگونه ممکن است وحیِ خداوند نه یک، نه دو، بلکه انبوهی از بیان‌های به ظاهر زن‌ستیزانه را در خود داشته باشد؟ این وضع به چشمه‌ی توهمی تبدیل می‌شود، آنجا که فمینیستِ در حال گذار از مرحله‌ی سوم به چهارم، دست‌وپازنان به دنبال راه‌حل می‌گردد.

How can the Muslim feminist reconcile all this? How could revelation from God contain not one, not two, but multitudes of seeming expressions of misogyny? This becomes a wellspring of delusion as the Stage-3-turning-Stage-4 feminist gropes for solutions:

شاید این چیزها اشتباه فهمیده شده باشند. شاید اگر خم شویم، خود را بکشیم و تلاش کنیم، بتوانیم این آیه یا آن حدیث را توضیح دهیم. شاید بتوانیم وحیی را که مردم قرن هفتم (و هشتم، نهم، دهم، …) آن را اوج فصاحت و حکمت و عدالت می‌دانستند، با یاوه‌گویی‌های نامفهوم استادان فمینیسم سکولار قرن بیستم و بیست‌ویکم آشتی دهیم. شاید، شاید! هر چیزی ممکن است! این نگرش ساده‌لوحانه تا مدت زیادی نمی‌تواند دوام بیاورد، آن هم فقط در سایه‌ی بی‌خبری از شمار بسیار زیاد آیات قرآن و احادیثی که با فمینیسم مدرن در تضادند. هرچه زن مسلمانِ فمینیست با این آیات و احادیث آشناتر باشد، احتمال بیشتری دارد که به مرحله‌ی چهارم برسد.

Well, maybe these things have all been misinterpreted. Maybe if we bend and contort and reach, we can explain this verse or that hadith. Maybe we can reconcile the revelation that was seen and understood as the pinnacle of eloquence and wisdom and justice by people of the 7th century (and 8th, and 9th, and 10th, …) with the incoherent ramblings of 20th and 21st century secular gender studies professors. Maybe, just maybe! Anything is possible! This naive attitude can only be sustained for so long and only in light of ignorance of the sheer amount of Quranic ayat and hadith that fly in the face of modern feminism. The more aware of these ayat and hadith the Muslim feminist is, the more likely she is to proceed to Stage 4.

مسلمهٔ فمینیستِ مرحلهٔ چهارم به این نتیجه می‌رسد که تنها راه حل‌کردنِ این معما و آشتی‌دادنِ کاملِ فمینیسم با تمامیّتِ اسلام، انکارِ الوهیّتِ قرآن و انکارِ قابلیّتِ اجرای سنّتِ نبوی است.

The Stage 4 Muslim feminist realizes that the only way to square the circle and fully reconcile feminism with the totality of Islam is to deny the divinity of the Quran and to deny the applicability of the Prophetic Sunnah.

مرحلهٔ پنجم، رنج و عذاب روانی غیرقابل تحمل است، و در این مرحله برای سوق دادن کسی به لبهٔ پرتگاه چیز زیادی لازم نیست.

The mental anguish and torment at Stage 5 is unbearable. And it does not take much at this point to push someone over the edge.

اگر خداوند از نظر جنسیت برابرگراست، چرا در وحی خود را با ضمیر «او» (He) معرفی می‌کند، نه «او» (She) یا «آن» (It)؟ چرا نخستین انسان مرد بود و نه زن؟ چرا بیشترِ روایت‌های تاریخی در قرآن درباره مردان است و نه زنان؟ چرا آخرین پیامبرِ خدا محمد ﷺ مرد بود و نه زن؟ چرا وحی الهی از راه یک مرد به ما رسید و نه از راه یک زن؟

If God is gender-egalitarian, why would He refer to Himself as “He” in revelation, as opposed to “She” or “It”? Why was the first human being a man and not a woman? Why are most of the historical narratives in the Quran about men and not women? Why was the last Prophet of God صلى الله عليه وسلم a man and not a woman? Why did revelation from God come to us via a man and not a woman?

این پرسش‌های پیاپی، ساده اما آزاردهنده، آنان را تا لبهٔ پرتگاه کفر و ارتداد می‌کشاند. و سپس همان اندیشه‌ای که در آغاز آنان را به این راه کشانده بود، آخرین تلنگر را به سوی ژرفای آن پرتگاه به ایشان می‌زند:

This barrage of simple but maddening questions takes them to the cliff’s edge of kufr and irtidad. And then the same thought that drove them down this path in the first place gives them a final push into the abyss:

چرا خداوند اجازه می‌دهد پدرسالاری وجود داشته باشد؟ آیا برای به بند کشیده شدن و تجاوز به میلیاردها زن بی‌گناه در طول هزاره‌ها اهمیتی نمی‌داد؟

Why does God allow patriarchy to exist at all? Did He not care about the subjugation and rape of billions of innocent women over the millennia?

فمینیسم در این مرحله تنها پاسخی که می‌تواند بدهد، همان پاسخی است که در هیچ مرحله‌ای نمی‌توانست جز آن بدهد: همه‌چیز دروغی بوده که مردان برای کنترل زنان ساخته‌اند.

The only answer feminism can provide at this stage is the only answer it could ever provide at any stage: It was all a lie made up by men to control women.

خطرِ فمینیسم در این است که مانند دومینو عمل می‌کند. وقتی انسان در مسیرِ توضیحِ همه چیز بر حسبِ «پدرسالاری!» قرار می‌گیرد، بقیه‌ی ماجرا فقط مسئله‌ی زمان است. این به این دلیل است که منطقِ تحلیلِ هر بی‌عدالتی با استنادِ به پدرسالاری، توضیحی بیش از حد فراگیر است (اما نه کمتر نادرست، گمراه‌کننده و ویرانگر). فمینیست‌های مرحله‌ی پنجم صرفاً صادق‌تر و از نظرِ فکری منسجم‌تر از فمینیست‌های مرحله‌ی اول، دوم، سوم یا چهارم هستند. فمینیست‌های مرحله‌ی پنجم لوازمِ فمینیسم را تا تلخ‌ترین نقطه‌اش دنبال کرده‌اند.

The danger of feminism is that it works like dominoes. Once a person gets on the path of explaining everything in terms of, “Patriarchy!” the rest is just a matter of time. This is because the logic of analyzing every injustice by invoking patriarchy is too all-encompassing (but no less inaccurate, misleading, and destructive) of an explanation. The feminists in Stage 5 are simply more honest, more intellectually consistent than feminists in Stage 1, 2, 3, or 4. Stage 5 feminists have worked out the implications of feminism to its bitter end.

خواننده ممکن است بپرسد: «کدام شاخه یا نوع یا تعریف فمینیسم واقعاً مشکل اینجاست؟» حقیقت این است که خود فمینیسم در هستهٔ اصلی‌اش، یعنی در کلیت آن، مشکل است. برای مثال، بیشتر ما می‌پذیریم که نژادپرستی مشکل است و اینکه نژادپرستی علیه مردمی با رنگ پوست یا قومیت خاص برای ایمان زیان‌بار است. اما در واقع، نژادپرستی درون ایدئولوژی کوکلاکس‌کلان دقیقاً همان نژادپرستی درون ایدئولوژی نئونازی‌ها یا «راست جدید» و غیره نیست. تفاوت‌های ظریفی وجود دارد. ولی آیا این تفاوت‌ها واقعاً مهم است، وقتی هستهٔ نژادپرستی میان همهٔ این گروه‌های گوناگون مشترک است؟

The reader might ask, “What branch or flavor or definition of feminism is really the problem here?” The truth is, it is feminism itself at its core, in its generality that is the problem. To draw an analogy, most of us will recognize that racism is a problem and that racism against people of a certain skin color or ethnicity is toxic to faith. In reality, however, the racism within the ideology of the KKK is not exactly the same as the racism within the ideology of Neo-Nazis or the “Alt-Right,” etc. There are nuances. But does it really matter when the core of racism is shared among all the disparate groups?

به‌طور روشن بگویم: مشکل من این نیست که فمینیسم یک ایدئولوژی نژادپرستانه است. مشکل فمینیسم، که یکی از مشکلات متعدد آن است، صرفاً این است که پذیرفتن یک نگرش فمینیستی به‌طور مداوم و سیستماتیک مسلمانان را به بحران‌های ایمانی و ترک کامل اسلام می‌کشاند. و این امر تصادف یا یک ناهنجاری آماری نیست. وقتی روند پیشرفت مسلمانان از مرحلهٔ ۱ تا مرحلهٔ ۵ را درک کنیم، روشن می‌شود که این اتفاق چگونه رخ می‌دهد. و اگر هنوز متقاعد نشده باشیم، می‌توانیم به ریشه‌های خود فمینیسم بنگریم، همان‌گونه که برخی از برجسته‌ترین چهره‌های آن در طول تاریخ بیان کرده‌اند.

To be clear, my point is not that the problem with feminism is that it is a racist ideology. The problem, one of many, with feminism is simply that adopting a feminist outlook consistently and systematically leads Muslims into crises of faith and the leaving of Islam entirely. And this is not a coincidence or a statistical anomaly. When we understand the process of Muslims progressing from Stage 1 to Stage 5, it is clear how this happens. And if we are still not convinced, we can look to the roots of feminism itself, as expressed by some of its most notable figures throughout history.

از همان آغاز، فمینیسم با دین مخالف بوده است. در واقع، برجسته‌ترین چهره‌های هر موج فمینیستی به‌شدت ضددینی بوده‌اند.

From its very inception, feminism has been anti-religion. In fact, the most prominent figures of each wave of feminism have been viciously anti-religious.

از آغاز قرن نوزدهم، زمانی که فمینیسم به عنوان یک جنبش اجتماعی برای حق رأی زنان شکل گرفت، موج «نخست» آن دین سنتی را سرچشمهٔ فرودستی زنان دانست. نخستین اندیشمندان فمینیست بر این باور بودند که نهادهای دینی نه تنها به کاستن از حقوق زنان کمک کردند، بلکه در حقیقت منشأ اصلی باورها و رفتارهای ضدزن نیز بودند. سوزان بی. آنتونی، یکی از چهره‌های اصلی جنبش حق رأی زنان، گفته است: «بدترین دشمنی که [زنان] با آن روبه‌رو هستند، در منبر است.»17

دوباره، همسرم و من در مقطعی خود را فمینیست می‌دانستیم، اما الحمدلله به‌زودی متوجه شدیم که مسیر فمینیسم به کجا می‌انجامد. با این حال، کنار گذاشتن فمینیسم‌مان تسلی چندانی نبود، با توجه به این واقعیت که برخی زنان در زندگی تحت ستم شدید قرار می‌گیرند. افزون بر این، چگونه می‌توان این را با عدالت و برابری‌طلبی کلی جمع کرد که شریعت اسلام، بسته به جنسیت فرد، احکام متفاوتی دارد؟ این پرسش‌هایی بود که ما را آزار می‌داد، اما آغاز پاسخ زمانی پدیدار شد که دریافتیم: شاید باید مفهوم خود از عدالت و برابری‌طلبی را بازتنظیم کنیم. و چه راهی بهتر برای بازتنظیم از این، که با کلام خود سرچشمه عدل و رحمت؟

Again, my wife and I considered ourselves feminists at one point, but alhamdulillah we quickly realized where the feminist path leads. Yet, abandoning our feminism was small consolation given the reality that some women endure severe injustice in life. Furthermore, how can the fact that Islamic law has different provisions depending on one’s gender be reconciled with an overall sense of justice and egalitarianism? These were questions that bothered us, but the beginnings of the answer came when we realized: Maybe we need to recalibrate our sense of justice and egalitarianism. And what better way to recalibrate than with the Source of Justice and Mercy in His own Words:

آل عمران (سورہ آل عمران، ۳:۱۹۳-۱۹۷)

Ali ‘Imran (Q3:193-197)

علاوه بر این، الله می‌فرماید:

Furthermore, Allah says:

سورۃ المائدہ (قرآن ۵:۴۸)

Al-Ma’idah (Q5:48)

اللہ کسی کا عمل ضائع نہیں کرے گا، خواہ وہ مرد ہو یا عورت، اور اللہ ہمارا محاسبہ صرف اسی چیز پر کرے گا جس کے ساتھ اس نے ہمیں آزمایا ہے، نہ کم نہ زیادہ۔ عورتوں کا حساب اس کے مطابق نہیں ہوگا جو مردوں کو دیا گیا، اور مردوں کا حساب اس کے مطابق نہیں ہوگا جو عورتوں کو دیا گیا۔ قرآن میں اللہ ہمیں صنفی انصاف کا یہی معیار عطا فرماتا ہے۔ ایسا نہیں کہ مرد و عورت پر بالکل یکساں شرعی احکام نافذ ہوں۔ ایسا بھی نہیں کہ مرد و عورت کو بالکل ایک جیسی ذمہ داریاں سونپی گئی ہوں۔ اور نہ ہی ایسا ہے کہ مرد و عورت کو بالکل ایک جیسی صفات عطا کی گئی ہوں۔ جس طرح اللہ نے مختلف اقسام کی مخلوقات پیدا کیں — فرشتے، جِن، بادل، پہاڑ، جانور وغیرہ — اور تخلیق میں ہر جنس کو اس کا اپنا مقام اور کردار دیا، اسی طرح اللہ نے مردوں اور عورتوں کو الگ الگ بنایا، پھر بھی وہ "ایک دوسرے سے" ہیں (بَعْضُکُم مِّن بَعْضٍ)۔ مسلمان مرد اور عورتیں ان پُرآزمائش اور الجھن بھرے زمانوں میں ایک دوسرے کی مدد کرنا لازم ہے۔

Allah will not waste anyone’s work, whether male or female, and Allah will only judge us by what He has tested us with, nothing more or less. Women will not be judged according to what men have been given and men will not be judged according to what women have been given. This is the standard of gender justice that Allah gives us in the Quran. It is not the case that men and women are subject to the same exact prescribed law. It is not the case that men and women are tasked with the same exact responsibilities. And it is not the case that men and women are endowed with the same exact traits. Just like Allah created different varieties of beings — angels, jinn, clouds, mountains, animals, etc. — and gave each class of being its own station and role in the Creation, similarly Allah has created men and women differently, yet they are still “of one another” (ba`dukum min ba`d). Muslim men and women must support each other in these trying and confusing times.

علاوه بر این، تمام انواع آزار و بدرفتاری با زنان که مراحل ۱ به آن واکنش نشان می‌دهند، می‌تواند به‌طور کامل با هنجارها و رهنمودهای اسلامی که در قرآن و سنت تثبیت شده‌اند، پاسخ داده شود. پیامبر ﷺ این رهنمودها را با سخن خود خلاصه کرده است: «بهترین شما کسانی‌اند که با همسرانشان بهترین رفتار را دارند، و من بهترین شما با همسرانم هستم.»۳۰ دربارهٔ آزار جسمی، پیامبر ﷺ به‌طور ویژه فرموده است: «زنان بسیاری به خانهٔ محمد ﷺ آمده و از شوهران خود شکایت کرده‌اند. کسانی که چنین می‌کنند، یعنی کسانی که به زدن همسران خود می‌پردازند، بهترین شما نیستند.»31

Additionally, all the kinds of abuse and mistreatment of women that those in Stage 1 are reacting to can fully be addressed by Islamic norms and guidelines as established by the Quran and Sunnah. The Prophet صلى الله عليه وسلم summarizes these guidelines with his statement: “The best of you are those who are the best to their wives, and I am the best of you to my wives.”30 Regarding physical abuse, the Prophet صلى الله عليه وسلم specifically remarked, “Many women have gone around Muhammad’s family complaining of their husbands. Those who do so, that is, those who take to beating their wives, are not the best among you.”31

المجادلة (ق۵۸:1

Al-Mujadila (Q58:1

الله، مالکِ هرآنچه وجود دارد، با شنیدنِ شکایاتِ زنانِ مورد ستم، لطف و رحمتِ خود را آشکار می‌سازد. پس چگونه ممکن است شوهرِ مسلمان چنان سنگدل و بی‌احساس باشد که نیازهای عاطفیِ همسرِ خود را نادیده بگیرد؟ افزون بر این، نگاهی دقیق به زندگیِ پیامبر ﷺ و یارانِ ایشان نشان می‌دهد که هرگز به کوچک‌شماری، توهین یا تحقیرِ زنان، چه همسرانشان، چه خواهرانشان یا دخترانشان، متوسل نشدند. روایات بسیاری بیان می‌کنند که این مردانِ مبارک بسیار مراقبِ حساسیتِ عاطفیِ همسرانشان بودند و حقوقِ ایشان را با احسان، یعنی نیکوکاری و کمال، ادا می‌کردند.33

Allah, Master of all that exists, manifests His Consideration and Mercy in hearing the complaints of mistreated women. How, then, could a Muslim husband be so callous and cold hearted as to ignore the emotional needs of his own wife? Furthermore, a detailed look at the life of the Prophet صلى الله عليه وسلم and his Companions shows that nowhere did they resort to belittling, insulting, or denigrating women, whether their wives, sisters, or daughters. Many narrations relate how these blessed men took extra care to be emotionally sensitive to their wives and to fulfill their rights towards them with ihsan, i.e., excellence.33

بسیار بیشتر می‌توان درباره‌ی این نکات توضیح داد و افزود. فعلاً، به عنوان مسلمانان، باید اعتمادمان به قدرت اسلام را دوچندان کنیم، نه «اسلام فمینیستی»، برای رفع ظلم و بی‌عدالتی. الگوی پیامبر ﷺ نمونه و معیار ما برای عدالت جنسیتی است، نه اندیشه‌های (اغلب ضد دینی) سوزان بی. انتونی، سیمون de بوار، بتی فریدان، گلوریا استاینم یا بل هوکس.

Much more can be elaborated on these points and more. For now, as Muslims, we must redouble our confidence in the power of Islam, not “feminist Islam,” to address injustice. The Prophetic example is our model and standard for gender justice, not the (often anti-religious) musings of Susan B. Anthony, Simone de Beauvoir, Betty Friedan, Gloria Steinem, or Bell Hooks.

از امامان، علما و رهبران دینی به‌جد تقاضا دارم که به ضرورت طرح موضوعات دشواری مانند فمینیسم، که مدت‌ها از آن‌ها پرهیز شده است، بیش‌ازپیش توجه کنند. پرهیز از چنین موضوعاتی شاید در روزگاری که پیش از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بود، قابل قبول بود؛ روزگاری که مسلمانِ عادی می‌توانست بدون آنکه انبوهی از تبلیغات ضداسلامی بر سرش بریزد زندگی کند. اما امروز، این پرهیز تنها می‌تواند دلزدگی و ناخرسندی فزاینده از اسلام و دانش اسلامی را دامن بزند.

I implore imams, religious scholars, and leaders to take more seriously the need to broach otherwise uncomfortable subjects like feminism that have long been avoided. Avoiding such subjects might have been fine in the days before the internet and social media, when the average Muslim could live without being inundated with anti-Islam propaganda. But today, avoidance is only likely to feed increasing dissatisfaction and disenchantment with Islam and Islamic scholarship.

این به این دلیل است که نمی‌توان آیات، احادیث، و میراث («تُراث») «جنجالی» را برای همیشه از توده‌های مردم پنهان نگاه داشت. مردم عمدتاً از این طریق پی خواهند برد که هم ملحدان و هم فعالان لیبرال مأموریتی برای «افشای» اسلام دارند و این سنت‌ها را در کانون توجه قرار می‌دهند. وقتی توده‌های مسلمان با این اطلاعات آشنا شوند، عمیقاً گیج و احساس خیانت خواهند کرد و به شکل گسترده از اسلام روی‌گردان خواهند شد. این روند هم‌اکنون به خوبی آغاز شده است. کافی است به رسانه‌های برجسته‌ی فمینیستی مسلمان در شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌هایی که به مسائل زنان مسلمان اختصاص دارند نگاهی بیندازید تا خصومت و خشم فزاینده نسبت به اسلام ارتدکس را ببینید.

This is because one cannot hide the “controversial” ayat, hadith, turath, etc., from the masses indefinitely. People will find out primarily because atheists and liberal activists alike are on a mission to “expose” Islam and are pushing these traditions into the spotlight. As the Muslim masses discover this information, they will feel deeply confused, deeply betrayed, and will leave Islam in droves. This process is already well underway. Simply peruse the prominent Muslim feminist social media outlets and the websites dedicated to Muslim women’s issues to see the rising antagonism and furor against orthodox Islam.

به‌جای آنکه به فمینیسم اختیار مطلق داده شود تا امت را ویران کند، باید تلاش‌هایمان را دوچندان کنیم تا فمینیسم را از نظر فکری و علمی نقد و واسازی کنیم. در نهایت، برچیدن فمینیسم به مسلمانان فضای فکری و عاطفی لازم را خواهد داد تا جنسیت و روابط جنسیتی در اسلام را به‌درستی بفهمند و ببینند که از نظر عدالت و رحمت، اسلام چقدر برتر از آن چیزی است که فمینیسم عرضه می‌کند.

Rather than give feminism carte blanche to wreak havoc on the Ummah, we must redouble our efforts to critique and deconstruct feminism on an intellectual and academic basis. In the end, dismantling feminism will afford Muslims with the intellectual and emotional room to properly understand gender and gender relations in Islam and to see how far superior in terms of justice and mercy it is to what feminism has to offer