بله، من انتقادهای (زیادی) به فمینیسم دارم، اما باید بگویم که درست نیست دیگران را با برچسب فمینیست زدن ساکت یا رد کنیم. در اطراف ما، و حتی در خانواده‌های خودمان، موارد زیادی از آزار زنان وجود دارد. و وقتی این آزار آشکار می‌شود، فریادهای کمک‌خواهی و مطالبه‌ی عدالت نباید با خواندن‌شان به‌عنوان فمینیستی بی‌اعتبار شوند. اگر نگرانی برای رفاه زنان فمینیسم باشد، آن‌گاه من خودم را فمینیست به شمار می‌آورم.

Yes, I have my (many) criticisms of feminism, but I have to say that it is not right to silence or dismiss others by branding them feminists. There are many instances of abuse against women all around us and even in our families. And when that abuse is called out, those cries for help and justice shouldn’t be delegitimized by being called feminist. If being concerned for the well-being of women is feminism, then I would count myself as a feminist.

در واقع، فمینیسم تنها در ظاهر به رفاه زنان می‌پردازد. وقتی عمیق‌تر نگاه کنید و سیر تاریخی و تبارشناسی مفهومی فمینیسم را بررسی کنید، روشن می‌شود که بسیاری از آن در تضاد با منافع زنان است. بنابراین، نه، من در واقع خودم را فمینیست نمی‌دانم. اما باید بتوانیم میان نقد علمی یک فلسفه و این نوع تحقیرآمیز حمایت از سوءاستفاده از زنان تمایز قائل شویم.

The reality, however, is that feminism is only superficially concerned with the well-being of women. When you look deeper and study the historical development and conceptual genealogy of feminism, it is apparent how much of it is contrary to women’s interests. So, no, I don’t actually consider myself a feminist. But we need to be able to distinguish an academic critique of a philosophy from this kind of despicable enablement of abuse of women.

و البتہ سوءاستعمال صرف جسمانی نہیں ہوتا۔ جذباتی ہیرا پھیری بھی اتنی ہی، بلکہ شاید اس سے بھی زیادہ، نقصان دہ ہوتی ہے۔

And abuse is not limited to the physical, of course. Emotional manipulation is equally if not more damaging.