این نمونهٔ کاملی از تناقضات ذاتی در سکولاریسم است. در سال ۲۰۱۶ گزارش شد:

This is a perfect example of the contradictions inherent to secularism. In 2016, it was reported:

دو انجمن حقوقی تأثیرگذار آلمان خواستار ممنوعیت روسری برای قضات و وکلا شده‌اند تا «بی‌طرفی» در دادگاه حفظ شود.

“Two influential German legal associations are calling for headscarves to be banned for judges and lawyers to uphold ‘neutrality’ in court.

«رابرت زایگمولر، رئیس انجمن قضات اداری آلمان، گفت که لباس یکدست موردنیاز، یعنی ردای سیاه، پیراهن سفید و پاپیون، کراوات یا دستمال گردن سفید، برای نشان دادن این موضوع اهمیت دارد که نتیجهٔ یک پرونده «به شخص بستگی ندارد، بلکه تنها به آنچه قانون می‌گوید وابسته است».»2

“Robert Seegmüller, chairman of the Association of German Administrative Judges, said the required uniform of black robes, white shirt and white bow tie, cravat or neckerchief is important to show that the outcome of a case ‘does not depend on the person, but solely on what the law says.’”2

این سؤال را چه فکر می‌کنید که ریشه‌های ردای سیاه چیست؟ به گفته‌ی پژوهشگران نیویورک تایمز: «اگرچه منشأ ردای قضایی هنوز نامشخص است، برخی بر این باورند که ریشه‌ی آن در کلیسا است، زمانی که روحانیون و قضات یکی بودند. ردا در قضاوت بریتانیا در قرن چهاردهم ظاهر شد.»3

What do you think are the origins of the black robe? According to reserchers at the NY Times: “Although the judicial robe’s origin remains uncertain, some believe it has its origins in the church, when the clergy and judiciary were one and the same. Robes appeared in the British judiciary in the 14th century.”3

شاید بتوان گفت که قرن‌ها پیش، این ردا از ثوب مسلمانان اقتباس شده باشد؛ ثوبی که خود در سنت ما جامه‌ای از نشانِ جایگاه اجتماعی، دانش و منزلت دینی به شمار می‌رفت؟

Could it be that, centuries ago, the robe was borrowed from the Muslim thawb, which itself was considered a garment of status, erudition, and religious prestige in our tradition?

بااین‌حال، روشن است که لباسی که این سکولارهای آلمانی بر آن پافشاری می‌کنند ریشه‌های دینی دارد. و حتی تا امروز نیز این لباس بلند برای مسلمانان اهمیت دینی دارد، زیرا هم مردان مسلمان و هم زنان آن را می‌پوشند. به‌ویژه زنان لباس‌های سیاه، یعنی الجلباب، می‌پوشند. شخصیت‌های مذهبی یهودی و مسیحی نیز از لباس سیاه استفاده می‌کنند. چه در گذشته و چه در حال حاضر، لباس سیاه آکنده از اهمیت دینی است.

Regardless, it is clear that the robe which these German secularists are insisting on has religious origins. And even to this day, the long robe has religious significance for Muslims, as both Muslim men and women will wear it. Women in particular wear black robes, i.e., the jilbab. Jewish and Christian religious figures also utilize the black robe. Whether past or present, the black robe is permeated with religious significance.

برخی از افراد به ممنوعیت حجاب و همچنین سایر نمادهای دینی استدلال می‌کنند و ادعا می‌کنند که از «بی‌طرفی» دفاع می‌کنند. اعتراض روشن در این باره البته این است: چه کسی تعیین کرده که لباسِ «بی‌طرف» کدام است؟

There are those who are arguing for the ban of the hijab as well as other religious symbols and claim that they are upholding “neutrality.” The straightforward objection is, of course, who decided what is “neutral” dress?

این، محورِ اصلیِ سکولاریسم است: این باور که اگر هر چیزِ «دینی» را کنار بگذاریم، آنچه باقی می‌ماند واقعاً بی‌طرف است و سکولاریسم باید از همان‌جا آغاز شود. اما در واقع، هیچ هستهٔ بی‌طرفی وجود ندارد که کاملاً عاری از همان ماوراءالطبیعه و هنجارمندی باشد که گویا این‌قدر در دین ناپسند شمرده می‌شود.

This is the central conceit of secularism, namely that if you subtract everything that is “religious,” what you are left with is truly neutral and that is where secularism ought to begin. In reality, however, there is no neutral core that is completely free of the same metaphysicality and normativity that is supposedly so objectionable about religion.

این تنها راه رسیدن به هستهٔ خنثی و غیردینی، ساختن آن است. شما صرفاً ادعا می‌کنید که یک رسم خاص، هنجار فرهنگی، سبک پوشش، تعهد هنجاری و جز آن «سکولار» یا «خنثی» است و هر چیز دیگر «دینی» است. این فرایندِ برچسب‌زنی از طریق مفروضات فرهنگی مشترک مشروعیت می‌یابد. پوشش و رفتار مسلمانان نسبتاً بیگانه است، بنابراین به‌آسانی از سوی همه «دینی» دیده می‌شود. اما شیوه‌های آشناترِ پوشش غربی، که بسیاری از آن‌ها نیز از نظر فنی منشأ و معنای دینی دارند، می‌توانند «فرهنگی» و در نتیجه «سکولار» و از این رو «خنثی» تلقی شوند. اینها صرفاً بازی‌های زبانی‌اند.

The only way to get to this neutral, secular core is to create it. You simply assert that a particular custom, cultural norm, style of dress, normative commitment, etc., is “secular” or “neutral” and everything else is “religious.” This labeling process gains legitimacy through shared cultural assumptions. Muslim practices and dress happen to be relatively foreign, so they are easily seen by all as distinctly “religious.” But more familiar Western modes of dress, many of which also technically have religious origins and significance, can be deemed “cultural” and hence “secular” and hence “neutral.” These are just language games.

این بحثِ پیرامونِ عبای سیاه و روسری نمونهٔ کاملی است از اینکه سکولاریسم چگونه زمینِ «بی‌طرف» را می‌سازد تا بی‌طرفی‌ای توخالی و ظاهری را به‌طور مصنوعی حفظ کند.

So, this kerfuffle about black robes and the headscarf is a perfect example of secularism fabricating neutral ground in order to artificially maintain a hollow semblance of impartiality.

من همچنین می‌خواهم چیزی دربارهٔ آزادی دین بگویم. ما مسلمانان نباید برای دفاع از خود در برابر تهاجم سکولار به استدلال‌های آزادی دین متوسل شویم. در عوض باید به تناقض‌های درونی سکولاریسم (مانند آنچه در بالا آمد) اشاره کنیم و سکولارها را وادار کنیم بپذیرند که مشکلشان با روسری اسلامی چیزی جز یک تعصب فرهنگی نیست. اگر آن را بپذیرند، خوب است. اما نباید اجازه دهیم که وانمود کنند مخالفتشان با حجاب ناشی از یک تعهد عقلانی به بی‌طرفی و انصاف است، زیرا، همان‌طور که دیدیم، آشکارا چنین نیست.

I also want to mention something about religious freedom. As Muslims, we should not resort to freedom of religion arguments to defend ourselves against the secular assault. We should instead point out the internal contradictions of secularism (like the above) and force the secularists to admit that their problem with the Muslim headscarf is nothing more than a cultural bias. If they can admit that, fine. But we should not allow them to get away with pretending that their opposition to the hijab is due to some rational commitment to neutrality and even-handedness because, as we have seen, that is clearly not the case.

در پایان روز، اگر آنان بر این پافشاری کنند که مخالفت‌هایشان با حجاب ناشی از تعصب فرهنگی است، مسلمانان می‌توانند با آن کنار بیایند. زیرا در جوامع مسلمان، ما باید احساس راحتی کنیم که معیارهای پوشش خود را تعیین کنیم؛ معیارهایی که نه بر پایه هوس‌های همیشه در حال تغییر فرهنگی، بلکه بر اساس ارزش‌های دینی ما و معیارهای عفت و حیا که الله تعیین کرده، استوار است. این همان جایی است که می‌خواهیم بحث به آن برسد.

At the end of the day, if they want to insist that their objections to the hijab are due to cultural bias, Muslims can live with that. Because in Muslim societies, we should feel comfortable instituting our own standards of dress, standards which are not due to ever-changing cultural whims but based on our religious values and standards of decency and modesty set by Allah. This is where we want the discussion to end up.