بیشتر محتوای رسانه‌ای بر اساس آنچه بیشترین مصرف را خواهد داشت تعیین می‌شود. تولیدکنندگان محتوا ابتدا تعیین می‌کنند که مردم به احتمال زیاد چه چیزی را مصرف خواهند کرد و سپس محتوای خود را بر همان اساس می‌سازند. این وارونه‌سازی دانش، هنر و خلاقیت است، و به همین دلیل آن را «محتوا» می‌نامند و نه «سخن»، «نوشته»، «گفتمان»، «زیبایی‌شناسی»، «بیان هنری» و مانند آن. محتوا به‌جای آنکه برخاسته از جستجوی حقیقت، زیبایی و معنا باشد، چیزی جز پی‌گیری تهی‌مایه‌ی دلار نیست. فیلسوفان غربی، از جمله مارکسیست‌ها، در اوایل قرن بیستم این تجاری‌شدن هنرها را دیده بودند، اما حتی ایشان نیز نمی‌توانستند تصور کنند که رسانه‌های امروزی تا چه ژرفایی فرو افتاده‌اند. آنچه این محتوا را این‌قدر وارونه‌ساز می‌کند آن است که اغلب خود را ژرف، پرمعنا، احساساتی و از سر دل جلوه می‌دهد. اما واقعیت این است که بسیاری از این محتواها با دقت مهندسی شده‌اند تا آن احساسات را به‌طور مصنوعی در مخاطب برانگیزند، زیرا آن واکنش با مصرف بیشتر، پول بیشتر و سود بیشتر همبستگی دارد. ماشینی سرد و بی‌روح که خود را در لباسی از عشق، حقیقت و حتی عدالت می‌پیچد. این البته ریاکاری است. و خطر برای ما که در فضای ریاکاری زندگی می‌کنیم آن است که ناآگاهانه این شیوه را در بیان خود نیز به کار گیریم، و صورت را بر محتوا مقدم داریم، به‌جای آنکه در پی حق باشیم، واکنش برانگیختن را هدف بگیریم، و تأیید آفریدگان را به‌جای آفریدگار بجوییم. آنگاه دل‌هایمان نیز سخت می‌شود، زیرا به چیزهای ساختگی خو می‌گیریم به‌جای واقعیت، و در دنیایی دروغین از معنای شبه‌حقیقی غوطه می‌خوریم.

Most media content is determined on the basis of what will have the highest consumption. Content producers determine what people are most likely to consume and then generate their content on that basis. This is an inversion of knowledge, art, and creativity, which is why it’s called “content” and not “speech,” “writing,” “discourse,” “aesthetics,” “artistic expression,” and so on. Rather than be driven by a pursuit for truth, beauty, and meaning, content is literally nothing but the hollow pursuit of the dollar. Western philosophers (e.g., Marxists) noted this commodification of the arts earlier in the 20th century, but even they could not imagine the depths to which present media have sunk. What is so subversive about media content today is that it often presents itself as profound, as meaningful, as sentimental, and heart-felt. The reality, though, is that much of that content is carefully engineered to artificially induce those emotions in the consumer because that reaction correlates with more consumption, more money, more profit. A cold, soulless machine that wraps itself in a chemise of love, truth, even justice. This, of course, is hypocrisy. And the danger for us living in an ethos of hypocrisy is that we will unknowingly take on that modality in our own expression, prioritizing form over substance, aiming to elicit a response instead of aiming for haqq, pursuing approval from creation instead of the Creator, our hearts, in turn, hardening as we become accustomed to the fake stuff instead of Reality, wallowing in an ersatz dunya of pseudo-significance.