اگر تا به حال از خود پرسیده‌اید که چگونه دجّال، یعنی همان ضدّ مسیح که پیش‌گویی شده، با وجود نقص جسمانی‌اش، ستم‌گری‌اش، و واژهٔ «کافر» که به‌وضوح بر پیشانی‌اش نوشته شده، چنین پیروان گسترده‌ای در میان مردم، از جمله مسلمانان، دارد، نیازی نیست جایی دورتر بروید؛ کافی است به سیاست مدرن نگاه کنید.

If you have ever wondered how the prophesied Dajjal, i.e., the anti-Christ, could have such a large following among people, including Muslims, despite his physical disfigurement, his tyranny, and the word kafir literally spelled out on his face, look no further than modern politics.

همیشه از خودم می‌پرسیدم که چرا کسی باید از موجودی که آشکارا شیطانی است پیروی کند. پاسخ در اطراف ما است. امروز هم در شرق و غرب نشانه‌هایی از همان چیز را می‌بینیم. سیاستمدارانی هستند که آشکارا انواع جنایت‌ها را علیه نوع بشر مرتکب می‌شوند. آن‌ها کشتار می‌کنند، با پهپاد حمله می‌کنند، می‌دزدند، فساد می‌کنند و مسموم می‌کنند، همه این‌ها در برابر چشم عموم و زیر نظر مردم. اما به نظر نمی‌رسد کسی اهمیتی بدهد. منظورم این است: آیا واقعاً کسی به قتل و ستمی که به دست کسی مانند رئیس‌جمهور اوباما انجام می‌شود اهمیت می‌دهد، اگر یک سخنرانی احساساتی و تملق‌آمیز او کافی باشد تا آن شخص را به ستایش مفرط و تسلیم دهان‌باز و مبهوت وادارد؟

I always wondered about this. Why would anyone follow such a clearly evil being? The answer is all around us. We see shades of the same thing happening today, in the East and West. You have politicians that openly commit all manner of atrocity against the human race. They massacre, drone strike, steal, corrupt, poison — all in full view of public scrutiny. But no one seems to care. I mean, does a person really care about the murder and oppression wrought by the hands of someone like a President Obama if him making a sappy, pandering speech is enough to elicit drooling praise and slack-jawed devotion from that person?

بسیاری از جنایت‌ها در ذهن مردم شسته و سفید می‌شوند. بمباران، تهاجم و اشغال، چیزی جز «ژئوپلیتیک» یا «سیاست خارجی عقاب‌صفت» نامیده نمی‌شود. کشتن مردم بی‌گناه، چیزی جز «خسارت جانبی» خوانده نمی‌شود. نظامی‌کردن نیروی پلیسی که سپس جامعه را به وحشت می‌اندازد و مسئول سیل بی‌پایانی از خشونت و مرگ است، چیزی جز «سختگیری در برابر جرم» و «جدی بودن در امنیت» نامیده نمی‌شود. آیا فقط واژه‌پردازی خلاقانه کافی است تا شما مردم به راه بیفتید؟ آیا تنها با چند اصطلاح حساب‌شده، ناگهان نمی‌توانید چاقوی قصاب را ببینید که جسد را مثله می‌کند؟ آیا اصطلاحات زیرکانه‌ی سیاسی مانند اکسیر جادویی‌اند که ذهن شما در برابرشان توان مقاومت ندارد؟

So many crimes are whitewashed in the minds of people. Bombing, invading, occupying — these are nothing more than “geopolitics” or “hawkish foreign policy.” Killing innocent people is nothing more than “collateral damage.” Militarizing a police force that then terrorizes society and is responsible for an endless stream of brutality and death is nothing more than being “tough on crime” and “serious about security.” Is creative wording all it takes for you people to fall in line? Just some carefully chosen terms and suddenly you can’t see the butcher’s knife mutilating the corpse? Is well-spun terminology like a magic elixir that your mind cannot resist?

اگر چنین است، فقط یک چیز را به خاطر بسپار: خدا یک‌چشم نیست.

If so, just try to hold on to one thing: God is not one-eyed.