مصلحان مسلمان، لیبرال‌ها و پیشروانی که با جداسازی جنسیتی مخالفند، اغلب تهاجمی‌اند، و این تهاجم با خشمی که از این فکر در آنان برمی‌خیزد که جنسیت‌ها باید جدا شوند، هم‌خوانی دارد. اما چرا این موضوع این‌قدر مسئله‌ساز است؟ حتی سکولارترین جوامع نیز تا حدی جداسازی جنسیتی را اعمال می‌کنند. سرویس‌های بهداشتی بر اساس جنسیت تفکیک شده‌اند. رختکن‌ها بر اساس جنسیت تفکیک شده‌اند. ورزش‌ها عموماً بر اساس جنسیت تقسیم می‌شوند. جوامع سکولار میان مرد و زن تمایز قائل می‌شوند و این تمایزات جنسیتی را در شمار بی‌شماری از شیوه‌ها به کار می‌گیرند.

Muslim reformists, liberals, progressives who oppose gender separation are often very aggressive, and their aggressiveness matches the indignation they feel at the notion that genders should be separated. But why is this such a problem? Even the most secular societies impose gender separation to some extent. Bathrooms are gendered. Locker rooms are gendered. Sports are gendered in general. Secular societies recognize male and female and operationalize those gender distinctions in countless ways.

مسلمانان به سادگی مفهوم جنسیت را کمی متفاوت عملیاتی می‌کنند. اما از آنجا که عملکردهای مسلمانان و جداسازی جنسیتی با الگوی غالب غربی متفاوت است، این خود مشکلی است. به‌جای آنکه صرفاً بپذیرند مسلمانان این کار را به شیوه‌ای دیگر انجام می‌دهند، این اصلاح‌طلبان و منتقدان اسلام چنین وانمود می‌کنند که اسلام تنها دینی و جهان‌بینی‌ای است که جداسازی جنسیتی را ممکن می‌سازد و از این رو عقب‌مانده و وحشیانه است.

Muslims simply operationalize gender somewhat differently. But since Muslim practices and gender separation differ from the dominant, Western model, that is a problem. Rather than just acknowledge that Muslims do it differently, these reformists and critics of Islam make it seem like Islam is the only religion and worldview that facilitates gender separation and is therefore backwards and barbaric.