بعد از وودستاک، نظرسنجی‌های دانشگاهی دربارهٔ تجاوز جنسی آمد. بعد از سوزاندن سutien‌ها، تجاوز در قرار ملاقات (date rape) آمد. انقلاب جنسی دهه‌ی ۱۹۶۰ در آغاز شور و هیجان برانگیخت، اما از آن زمان اشتیاق‌ها فروکش کرده است. آن جنبش‌ها اکنون ناکامل، و حتی زشت به نظر می‌رسند: از یک سو، آنها به معنا، هدف و کامیابی، به‌ویژه کامیابی‌ای که به رابطهٔ جنسی مربوط می‌شود، دست نزده‌اند. انقلاب به معنای پیشرفت نیست.

After Woodstock came campus surveys on sexual assault. After bra-burning came date rape. The Sexual revolution of the 1960s aroused enthusiasm at first, but passions have since waned. Those movements have come to look imperfect, even ugly: For one thing, they have failed to touch meaning, purpose, or fulfillment, especially the fulfillment relating to sex. Revolution doesn’t mean progress.

اخیراً یافته‌ای منتشر شده که نشان می‌دهد ۱ نفر از هر ۴ زن غربی در دانشگاه قربانی تجاوز جنسی از سوی مردان غربی می‌شود؛ این آمار به‌طرز تأمل‌برانگیزی با این واقعیت همخوانی دارد که ۱ نفر از هر ۴ زن غربی در مقطعی از زندگی خود قربانی خشونت خانگی خواهد شد. این آمار تلخ مردم غرب را به این درک رسانده است که یکی از بزرگ‌ترین بدبختی‌هایی که بسیاری از جهان به اصطلاح غربی، و به‌طور کلی‌تر جهان سکولار لیبرال، به آن گرفتار است، رابطه بیمارگونه‌اش با زنان و دختران است. اگر آنان در سنین پنج‌سالگی در مسابقات زیبایی مبتذل به نمایش گذاشته نشوند، یا از سوی فمینیست‌های طرفدار روابط جنسی به خاطر پذیرفتن «الههٔ درونی جنسیت» خود سرزنش نشوند، حداقل می‌توانند انتظار زندگی‌ای همراه با افسردگی بالینی مزمن و تنهایی را داشته باشند، و اگر کار به بدتر برسد، خشونت خانگی و تعرض جنسی در انتظارشان است. برای مقابله با مورد اخیر، هم دانشگاه‌های غربی و هم محیط‌های کاری، راهنماهای گسترده‌ای از رفتار شایسته برای پسران دانشجو و کارمندان مرد تهیه کرده‌اند، به این دلیل که گرایش فوق‌العاده‌ای به تجاوز جنسی در قرار ملاقات و آزار جنسی همکاران زن خود دارند.

The recent finding that 1 in 4 Western women in college are victims of sexual assault by Western men ominously mirrors the fact that 1 in 4 Western women will be victims of domestic violence at some point in their lives. These grim stats have led people in the West to realize that one of the great miseries plaguing much of the so-called Western world, and the liberal secular world more generally, is its sick relationship with women and girls. If they are not being paraded around in sleazy beauty contests at the tender age of five or being berated by sex-positive Feminists for not embracing their “inner sex Goddess.” At a minimum, Western females can look forward to a life of chronic clinical depression and loneliness, if not outright domestic abuse and sexual violence. To address the latter, both Western universities and workplaces alike have taken to producing extensive guides of good conduct for college boys and male employees due to their preternatural propensity to date rape and sexually harass their female counterparts.

سکس در غرب، به‌ویژه در شهرهایی چون نیویورک، لندن، پاریس و آمستردام، کالایی پیچیده و تجاری‌شده است؛ و این امر از راه فرهنگ فوق‌العاده جنسی‌شده‌ی لیبرالیسم، فشارهای تماشاگرانه‌ی شبکه‌های اجتماعی، و تصاویر مستهجن از زنان (یا اعضای بدن آنان) در تبلیغات انباشته از آگهی‌ها حاصل می‌شود. این عوامل با هم فضایی پرقدرت از افراط در عرضه و بی‌حسی پدید می‌آورند؛ فضایی که در آن مردم، همچون معتادان به مواد که به دنبال سرخوشی‌ای قوی‌تر می‌گردند، ناگزیر می‌شوند برای برانگیختگی‌ای همانند، به کنش‌ها و فتیش‌های جنسی افراطی‌تری روی آورند. جای شگفتی نیست که این تشدید به همه‌گیری انحراف و ناهنجاری‌های جنسی انجامیده است، از حیوان‌دوستی جنسی تا کودک‌آزاری، که هر یک از این انحرافات گروه و جنبش اجتماعی خاص خود را دارد و عدالت‌خواهان اجتماعی ویژه‌ای برای پذیرش و جشن گرفتن آن تلاش می‌کنند.

Sex is a complex commodity, commercialized — in places like New York, London, Paris, or Amsterdam — by way of liberalism’s hypersexualized culture, the voyeuristic pressures of social media, and the pornographic images of women (or their body parts) in the advertising-saturated West. These together create a potent environment of overexposure and desensitization, where people, like drug addicts looking for a stronger high, must increasingly resort to more extreme sexual acts and fetishes in order to generate the same arousal. Not surprisingly, this escalation has led to an epidemic of perversion and sexual abnormalities ranging from zoo- to pedo-philia, each deviance with its own group and its own social movement and dedicated Social Justice Warriors advocating for acceptance and celebration.

امروزه جنسیت در بسیاری از کشورهای جهان غرب یک تناقض بزرگ است: گویی تنها چیزی است که وجود دارد، و با این حال هیچ معنایی ندارد. در پی اشباع شدن از همخوابگی‌های گذرا که از تیندر برمی‌خیزد، خلأ آن خود ذهن را سنگین می‌کند. اگرچه زنان غربی به‌طور مرتب با اندام‌های تناسلی ناخواسته‌ای روبه‌رو می‌شوند که از سوی بازیکنان فوتبال دبیرستانی و نمایندگان محترم کنگره از راه پیامک‌های جنسی فرستاده می‌شود، به آنان توصیه می‌شود که «دارایی‌های» خود را در اینستاگرام و اسنپ‌چت به نمایش بگذارند، در جریان شبکه‌های اجتماعی‌ای که همزمان سرشار از خودشیفتگی و فریادهای ناامیدانه برای کسب تأیید است.

Today sex is a great paradox in many countries of the Western world: One acts as though it’s all that exists, and yet it means absolutely nothing. Overindulged in a Tinder-induced stupor of casual copulation, it weighs on the mind by its very vacuousness. Although Western females are regularly accosted by the unsolicited genitalia of sexting grade school football players as well as respected Congressmen, they are encouraged to bare their own “assets” on Instagram and Snapchat, in a social media stream of simultaneously narcissistic and desperate cries for validation.

زنان در گفتمان روزمره بارها مطرح می‌شوند، زیرا آنچه آنان نمایندگی می‌کنند — برای اسطوره‌های برتری غرب، پیشرفت و انحصارطلبی — بسیار پراهمیت است. در برخی کشورها، به زنان تنها در صورتی اجازه‌ی ورود به عرصه‌ی عمومی داده می‌شود که از رحم خود چشم بپوشند: راضی بودن به زنانی که به‌عنوان مادر و «صرفاً خانه‌دار» زندگی می‌کنند، یعنی آشکار شدن آن تناقضی که فمینیست‌ها و طرفداران پیشرفت به‌شدت نیازمند انکار آن‌اند: شاید زنان غربی نتوانند همه‌چیز را داشته باشند. مادران منبع بی‌ثباتی دانسته می‌شوند — برخی می‌گویند مرخصی‌های طولانی زایمان به زیان سود منجر می‌شود — و تنها وقتی ارزش می‌یابند که با یک رابطه‌ی شغلی تعریف شوند، مانند معاون ارشد X یا مدیر در حال ترقی Y.

Women are a recurrent theme in daily discourse, because the stakes they personify — for myths of Western superiority, progress, and exclusivism — are great. In some countries, they are allowed access to the public sphere only if they renounce their wombs: To be satisfied with women living as mothers and “mere homemakers” would be to uncover the paradox that feminists and progressives desperately need to deny: Maybe Western women can’t have it all. Mothers are seen as a source of destabilization — extended maternity leaves trigger profit loss, some say — and are respected only when defined by a corporate relationship, as the Senior VP of X or Up-and-Coming Manager of Y.

این تناقض‌ها تنش‌هایی تحمل‌ناپذیر ایجاد می‌کنند. زنانگی هیچ راه‌خروج و هیچ نتیجه‌ای ندارد؛ تشکیل خانواده دیگر وسیله‌ای برای حمایت، عشق و کامیابی نیست، بلکه باری است که تا جای ممکن باید به تعویق انداخت. بدبختی جنسی و روانی‌ای که از این وضع پدید می‌آید می‌تواند به پوچی و هیستری بینجامد. در اینجا نیز آدمی امید دارد که عشق خانوادگی را تجربه کند، اما سازوکارهای آن عشق — ازدواج، تربیت فرزند و ثبات خانوادگی — از میان رفته‌اند: نیمی از کودکانی که در غرب به دنیا می‌آیند از مادرانِ تک‌سرپرست متولد می‌شوند. این وضع نگران‌کننده است، به‌ویژه از آن رو که میان خانواده‌های تک‌سرپرست و نرخ جرم و جنایت، همبستگی مستقیم و انکارناپذیری وجود دارد؛ هرچند این می‌تواند تا حدی توضیح دهد که چرا برخی کشورهای غربی بالاترین نرخ قتل و جرایم خشونت‌آمیز جهان را دارند. و برای آن شمار اندکی از غربی‌ها که ازدواج کرده‌اند، شبح خیانت زوزه‌کشان بر سرشان سایه انداخته است، تا آنجا که حتی زنا نیز تجاری شده است، چنان‌که وب‌سایت‌های خیانت مانند AshleyMadison ده‌ها میلیون کاربر ثبت‌نام‌شده دارند.

These contradictions create unbearable tensions. Womanhood has no outlet, no outcome; starting a family is no longer a means for support, love, and fulfillment, but a burden to be put off for as long as possible. The sexual and psychological misery that results can descend into absurdity and hysteria. Here, too, one hopes to experience familial love, but the mechanisms for that love — marriage, child-rearing, familial stability — are prevented: Half of all children born in the West are born to single mothers, which is disturbing given that there is a direct, undeniable correlation between single-family homes and crime rates — though this might partially explain why some Western countries have the highest rates of homicide and violent crime in the world. And for the few Westerners that are married, the spectre of infidelity looms large, as even adultery has been commercialized, where cheating websites like AshleyMadison cater to tens of millions of registered users.

در نتیجه‌ی این وضع، مردم به تصویرهایی از یک دنیای دیگر دل می‌بندند: یا دنیایی که فرهنگ عامه و فیلم‌های دیزنی درباره‌ی عشق عاشقانه و تک‌همسری میان «هم‌روح‌ها» ترویج می‌کنند، با پایانی خوش تا ابد؛ یا دنیای روابط جنسی بی‌بندوبار و گاه خشونت‌آمیزِ «هوک‌آپ»، رابطه‌ای بی‌پیامد و بی‌تعهد، که بیشتر به صحنه‌ی یک فیلم پورنوگرافی می‌ماند تا به واقعیت زندگی.

One result is that people fantasize about the trappings of another world: either the world peddled by popular culture and Disney films about romance and monogamous love between “soul mates,” happily ever after, or the sexually promiscuous, at times violent world of “hook ups,” no consequence, no commitment sex, more at home on the set of a pornographic film than in the realm of reality.

این انتخاب به خوبی در پیشکش‌های رسانه‌های غربی نمایان است. مایلی سایرس و دیگر بازیگران سابق برنامه «موس‌کتیرز» که «به راه بد» رفته‌اند، در تلویزیون بسیار مورد توجه‌اند، و همچنین سکسی‌سازی دختران خردسال و «توین‌ها» که برای توانمندسازی خود و «مالک بودن بر جنسیت خود» به پوشیدن و رفتار کردن مانند ستاره‌های پورنو ترغیب می‌شوند و وعده بدن‌ها و روابط جنسی غیرقابل دستیابی‌شان را، مدت‌ها پیش از بلوغ، عرضه می‌کنند. پوشاک نیز به افراط کشیده شده است: زنان غربی ساده‌لوحانه باور دارند که کمدهای لباس‌شان نتیجه انتخاب آزاد و مستقل است، با این حال، با وجود این باور، همگی کم و بیش یکسان لباس می‌پوشند.

It’s a choice perfectly illustrated by the offerings of the Western media. Miley Cyrus and other former Mousketeers “gone bad” are all the rage on television as is the sexualization of young girls and “tweens,” pushed to empower themselves and “own their sexuality” by dressing and acting like pornstars, peddling the promise of their unattainable bodies and impossible sex well before puberty. Clothing is also given to extremes: Western women naively believe their wardrobes to be a function of free and independent choice, yet, despite that belief, they all dress more or less identically.

در دنیای غرب، مشاوران جنسی بی‌شمارند و توصیه‌های آنان، هرقدر متناقض یا مضحک باشد، با ولع مصرف می‌شود. این خودخوانده‌گان راهنما عملاً انحصار گفتن از بدن، جنسیت و عشق را در اختیار دارند. با اینترنت، برنامه‌های تلویزیونی روزانه و مجلات پر از شایعه، برخی از «نکات» آنان به شکل‌های هولناکی درآمده و به نوعی روان‌شناسیِ پورنوگرافیک تنزل کرده است. کافی است نگاهی به جلد مجلات زنان در فروشگاه‌های معمول مواد غذایی غرب بیندازید: «به معشوق خود کمک کنید برای خود همراه‌زن اجیر کند»، و موارد دیگری از این دست.

Sex therapists are legion in the Western world, and their advice, no matter how contradictory or ludicrous, is voraciously consumed. These self-anointed gurus have a de facto monopoly on talk about the body, sex, and love. With the internet, daytime TV, and gossip magazines galore, some of their “tips” have taken monstrous forms, devolving into a kind of porno Psychology. A simple perusal of the women’s magazine covers at the typical Western grocery store: “Help your lover shop for an escort,” and more.

خصوصاً در مدارس.

Especially in schools.

اورگاسم‌ها به‌محض آنکه بلوغ در دسترس باشد و بدنی گرم فراهم باشد، ضروری شمرده می‌شوند. باکره ماندن پس از سنی دلخواه، یعنی طرد شدن از جامعه. این فشارها همراه با بمباران تصاویر و محتوای جنسی‌شده در رسانه‌ها و محیط اطراف، ترکیبی خطرناک می‌سازد. موارد تجاوز دسته‌جمعی پسران دبستانی پیش از بلوغ به همکلاسی‌های دخترشان در بسیاری از شهرهای غربی، پدیده‌ای رو به افزایش است. اما دختران جوان تنها نگران همکلاسی‌های پسرشان نیستند. مجرمان جنسی خشن در غرب، دست‌کم آنان که دستگیر و محکوم می‌شوند، پیش از آنکه «بازپروری‌شده» تلقی شده و به جامعه بازگردانده شوند، مدت‌های حبس تکان‌دهنده‌ای کوتاهی را می‌گذرانند. در برخی نقاط غرب، مجرمانی که جرایم جنسی علیه کودکان مرتکب می‌شوند، به‌طور میانگین کمتر از مجرمانی که همان جرایم را علیه بزرگسالان انجام می‌دهند، در زندان می‌مانند.

Orgasms are required as soon as puberty is within reach and a warm body is available. To be a virgin past an arbitrary age is to be an outcast. These pressures combined with the barrage of sexualized images and content in media and environment make for a dangerous mix. Incidences of prepubescent elementary school boys gang raping their female classmates are a growing phenomena in many Western cities. But young girls don’t just have their male classmates to worry about. Violent sex offenders in the West, at least the ones who are caught and convicted, serve shockingly short prison sentences before being considered “rehabilitated” and let back into society. In some parts of the West, offenders who commit sex crimes against children on average serve less time in prison than offenders who commit the same crimes against adults.

و این فقط به افراد منحرفی که کودکان را آزار میدهند محدود نمیشود. تولیدکنندگان، توزیعکنندگان و مصرفکنندگان پورنوگرافی کودکان و بردهداری جنسی کودکان، شامل کارگردانان مشهور فیلم، سخنگویان معروف برندهای ساندویچ و بانکداران میلیاردر صندوقهای سرمایهگذاری پرخطر هستند. حتی استادان برجسته دانشکده حقوق هاروارد، مانند آلن درشوویتز، ظاهراً در آخر هفتهها دست به اعمال پدوفیلی و قاچاق جنسی میزنند. ظاهراً جذابیت کودکان معصوم و باکره آنقدر زیاد است که ثروتمندان و مشاهیر غرب نمیتوانند در برابرش مقاومت کنند. این لذتهای فراطبیعی، پاداشهای ناگفتهای هستند برای کسانی که در سرزمینهای بدبختی جنسی موفق میشوند. پدوفیلهای سرمایهدار که در رؤیای چنین فرصتهایی هستند، خود را تسلیم منطقی وحشتناک و سورئالی میکنند: راه رسیدن به ارگاسم از طریق سلطه شکارگرانه میگذرد، نه از طریق عشق.

And it is not only about degenerates molesting children. Producers, distributors, and consumers of child pornography and child sex slavery include famous filmmakers, celebrated sandwich spokesmen, and billionaire hedge fund bankers. Even prominent Harvard Law School professors like Alan Dershowitz are committing acts of pedophilia and sex trafficking on the weekends, allegedly. Apparently the lure of innocent, virginal children is too much for the West’s rich and famous. These otherworldly delights are the unspoken rewards for those who do well in the lands of sexual misery. Dreaming about such prospects, pedophilic business moguls surrender to a terrifying, surrealistic logic: The path to orgasm is through predatory domination, not love.