۱۴.۷ اعترافات یک شکاک مسلمان - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

۱۴.۷ اعترافات یک شکاک مسلمان - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

در حوزه‌ی علمی و حرفه‌ای، مؤثرترین راه برای پرداختن به پرسش‌های پیچیده و مناقشه‌برانگیز این است که یک گام به عقب برداشته و فرضیات پنهانی را که در زیر آن پرسش‌ها نهفته‌اند شناسایی کنیم. به این ترتیب می‌توان خود پرسش را مسئله‌مند (یا زیر سؤال) کرد و بدین‌سان با شرایط خود به آن پرداخت.

Whether in the academic or professional sphere, the most effective way to address complicated, controversial questions is to take a step back and pinpoint the hidden assumptions that underlie those questions. This way, one can problematize (or undermine) the question itself and, thus, proactively address it on one’s own terms.

در گذشته، این گرایش به مسئله‌دار کردن و زیر سؤال بردن باورهای رایج، با شکاکیت پیوند خورده است. به معنایی که من این واژه را به کار می‌برم، شکاک کسی است که می‌ایستد تا یک نظام فکری را واسازی و نقد کند تا ارزش فکری آن را بسنجد (نباید آن را با شکاکان فلسفی اشتباه گرفت، که امکان شناخت را به‌کلی زیر سؤال می‌برند).

Traditionally, this tendency to problematize and undermine common beliefs has been associated with skepticism. In the sense I am using the term, a skeptic is someone who will pause to deconstruct and critique a thought system in order to judge its intellectual merit (not to be confused with philosophical skeptics, who question the possibility of knowledge entirely).

اغلب اوقات، این باورهای دینی هستند که هدف پرسش‌های شکاکانه قرار می‌گیرند: چرا باید به وجود خدا ایمان داشته باشیم؟ چرا باید قرآن را کلام خدا بدانیم؟ چرا باید باور داشته باشیم که محمد ﷺ فرستادهٔ خدا بود؟ پرسش‌های شکاکانه از این دست در ابتدا از سوی ملحدان و مخالفان دین مطرح شد، اما با گذشت زمان به همهٔ نقاط جهان سرایت کرده است. امروزه حتی مؤمنان نیز این پرسش‌ها را از خود می‌پرسند و هنگامی که پاسخی برای آن‌ها نمی‌یابند، یا دین را رها می‌کنند یا اساساً این پرسش‌ها را نادیده می‌گیرند.

Oftentimes, it is religious beliefs that are the target of skeptical questioning: Why should we believe God exists? Why should we believe the Quran to be the word of God? Why should we believe Muhammad صلى الله عليه وسلم was the messenger of God? Skeptical questioning of this nature originated with atheists and opponents of religion but, over time, has spread to all corners of the globe. Nowadays, even the faithful ask themselves these questions, and, when they cannot find answers, they either abandon the religion or ignore the questions entirely.

اما راه دیگری هم وجود دارد.

But there is another way.

از تجربه‌ی من، منتقدان دین اغلب در این مورد دوگانه‌اند که همه‌ی نظام‌های فکری را به یک اندازه نقد نمی‌کنند. آنان تندترین و تیزترین انتقادهایشان را برای دین، به‌ویژه اسلام، نگه می‌دارند، اما به برخی باورهای غیردینی اجازه‌ی عبور آسان می‌دهند.

From my experience, skeptics of religion often are hypocrites in that they do not attack all thought systems equally. They save their most rabid lines of critique for religion, especially Islam, but give certain non-religious beliefs a free pass.

برای مثال، کسی مانند بیل میهر که خودش را لیبرال می‌داند، در نقد اسلام کمبودی در خصومت ندارد. اما آیا او همان ذهنیت انتقادی و شکاکانه را در ارزیابی خودِ لیبرالیسم به کار می‌گیرد؟ آیا او در تلویزیون وقتی را صرف بررسی انتقادات و پرسش‌های گوناگونی کرده که اندیشهٔ لیبرال را گرفتار کرده است؟ آیا بخشی از برنامه‌هایش را به تأمل دربارهٔ میزان خشونت و مرگی که لیبرالیسم مدرن به بار آورده، اختصاص داده است؟

For example, someone like Bill Maher, a self-proclaimed liberal, has no shortage of animosity in critiquing Islam. But does he take that same critical, skeptical mindset to his evaluation of, say, liberalism? Has he spent any time on TV delving into the many different critiques and questions plaguing liberal thought? Has he dedicated any of his programming to contemplating the amount of violence and death modern liberalism has wrought?

ماهر خود را تحلیلگری بی‌طرف و عینی جلوه می‌دهد که با به‌کارگیری قدرت تفکر عقلانی در پی کشف حقیقت است، اما در واقع او یک تبلیغ‌گر است، که از عینیت و عقلانیت به همان اندازه دور است که آن مسیحی‌پرستان متعصب را که مسخره می‌کند. تنها تفاوت این است که او به‌جای مسیحیت، لیبرالیسم را تبلیغ می‌کند.

Maher portrays himself as an objective, neutral analyst using the power of rational thought to discover the truth, but, in actuality, he is a propagandist, as detached from objectivity and rationality as the fervent Bible-thumpers he lampoons. The only difference is he proselytizes liberalism instead of Christianity.

پس مسلمان شکّاک کسی است که چنین منافقانی را با همان دارویی که به دیگران می‌دهند درمان می‌کند. چرا مسلمانان نمی‌توانند با ابراز شک نسبت به لیبرالیسم، پارادایم دولت-ملت، علم‌گرایی، اومانیسم، پیشرفت‌گرایی و سایر جزم‌های مدرنیستیِ بی‌چون‌وچرای زمانه‌مان، ورق را برگردانند؟

The Muslim Skeptic, then, is someone who gives such hypocrites a taste of their own medicine. Why can’t Muslims turn the tables by expressing skepticism about liberalism, the nation-state paradigm, scientism, humanism, progressivism, and the rest of the unquestioned modernist dogmas of our times?

Please share the sample text you would like translated into Persian. Once you send it, I will translate it, keeping the honorific ﷺ after mentions of the Prophet Muhammad and following your other rules.

Consider this small sample of “controversial” or “tough” questions:

• آیا برای وجود خداوند، فرشتگان، آخرت، روح و سایر امور غیبی، دلیل علمی وجود دارد؟

• What is the scientific proof for the existence of Allah, angels, the afterlife, the soul, etc.?.

• چرا شریعت اسلامی پوشیدن حجاب را بر زنان واجب می‌داند اما بر مردان نه؟

• Why does Islamic Law require women to wear the hijab but not men?.

چرا خداوندِ رحمان اجازه می‌دهد شر وجود داشته باشد؟

• Why would an all-merciful God allow evil to exist?.

آیا ما اختیار داریم که انتخاب‌های خودمان را انجام دهیم؟

• Do we have free will to make our own choices?.

چرا شریعت اسلامی اعمال همجنس‌گرایانه را حرام می‌داند؟

• Why does Islamic Law prohibit homosexual acts?.

• چرا بسیاری از مسلمانان نظریه تکامل درباره منشأ انسان را نمی‌پذیرند؟

• Why do many Muslims not accept the evolutionary theory of man’s origins?.

آنچه اغلب از یاد می‌بریم این است که این پرسش‌ها در خلأ پدید نمی‌آیند. بیشتر این‌ها پرسش‌هایی نیستند که ذهن مسلمانان ۳۰، ۴۰ یا ۵۰۰ سال پیش را به خود مشغول کرده باشند، یا حتی اصلاً در ذهن آنان پدید آمده باشند. این پرسش‌ها ویژگی زمانه و فرهنگ فکری ما در قرن پانزدهم/بیست‌ویکم هستند. از این رو، هر یک از آن‌ها بر پایه مفروضات پیچیده و عمیقاً ریشه‌دار استوار است. تنها دلیلی که ممکن است آن‌ها را «دشوار» جلوه دهد این است که ما نسبت به آن مفروضات کور هستیم و آن‌ها را بدیهی می‌پنداریم.

What we often fail to realize is that these questions do not arise in a vacuum. Most of these are not questions that troubled or even arose in the minds of Muslims 30, 40, or 500 years ago. These are questions that are characteristic of our time and intellectual culture in the 15th/21st century. As such, there are complex, deeply ingrained assumptions that underlie each of them. The only reason they may seem “tough” to address is that we are blind to those assumptions and take them for granted.

منتقد مسلمان باید این فرضیات را آشکار کند تا آنها را بررسی و زیر سؤال ببرد. به این ترتیب، منتقد مسلمان به جای حل کردن چنین پرسش‌های «دشوار»، هدفش این است که آنها را از میان بردارد.

The Muslim Skeptic must dig out these assumptions in order to scrutinize and interrogate them. In this way, rather than resolving such “tough” questions, the Muslim Skeptic aims to dissolve them.

با توجه به تعداد این گونه پرسش‌هایی که ایمان برخی مسلمانان را تهدید می‌کند، نیاز فوری به چنین رویکردِ شکّاکانه‌ای احساس می‌شود.

Given the number of such questions threatening the faith some Muslims, there is a pressing need for such a skeptical approach.

برای مثالی کوتاه، مسئلهٔ وجود خدا را در نظر بگیرید. برخی از مفسران معاصر مسلمان می‌پذیرند که هیچ شاهد عینی‌ای بر وجود خدا وجود ندارد و همه‌چیز به «جهش ایمانی» بازمی‌گردد. در مقابل، رویکرد «شکاک مسلمان» این است که نخست واژهٔ «عینی» را بررسی کند. خود مفهوم عینیت تاریخچهٔ پیچیده و جالبی دارد که نمی‌توان آن را مسلم گرفت. سپس شکاک مسلمان به معیارهای پذیرفته‌شده‌ای از شواهد بیندیشد که برای تضعیف باور به خدا به کار می‌روند، مانند شواهد علمی، و آن‌ها را از نظر سازگاری ارزیابی کند. برای نمونه، اگر قرار باشد وجود خدا را به دلیل ادعای فقدان شاهد علمی رد کنیم، آیا نباید وجود چیزهایی مانند گذر زمان، آگاهی انسانی، موجودات انتزاعی ریاضی و مانند آن‌ها را نیز رد کنیم، که آن‌ها نیز فاقد وجه علمی یا فیزیکی‌اند؟ آشکار است که بیشتر مردم آن‌قدر افراطی نیستند که وجود چیزهایی را که واقعیتشان روشن است انکار کنند، با وجود فقدان شاهد علمی. و همین‌طور تا آخر.

As a brief example, consider the question of God’s existence. Some modern Muslim commentators concede that there is no objective evidence for the existence of God, and it all boils down to a “leap of faith.” The Muslim Skeptic’s approach, in contrast, would be to first investigate the word “objective.” The concept of objectivity itself has a convoluted and interesting history that we cannot take for granted. Then, the Muslim Skeptic would reflect on widely accepted standards of evidence used to undermine belief in God, e.g., scientific evidence, and evaluate them for consistency. For example, if we are supposed to reject the existence of God due to an alleged lack of scientific evidence, should we also reject the existence of things like the passage of time, human consciousness, abstract mathematical entities, etc., that similarly lack scientific or physical modalities? Clearly, most people are not extreme enough to deny such things that clearly have a reality, despite a lack of scientific evidence. And so on.

به این ترتیب، شکاک مسلمان از زیر سؤال بردن باورهای رایج و عزیزداشته‌شده، مانند اقتدار علم، هراسی ندارد تا فرض‌های پنهانی را که موضوع را مبهم می‌کنند و مردم را گیج می‌سازند، آشکار سازد.

In this way, the Muslim Skeptic is not afraid to question widely held, cherished beliefs, such as the authority of science, in order to unpack hidden assumptions that cloud the issue and confuse people.

و این گونه بود که ما ملکوت آسمانها و زمین را به ابراهیم نشان دادیم تا از اهل یقین باشد. پس چون شب او را فرا گرفت، ستارهای دید. گفت: «این پروردگار من است.» اما چون غروب کرد، گفت: «من غروبکنندگان را دوست ندارم.» و چون ماه را دید که برمیآید، گفت: «این پروردگار من است.» اما چون غروب کرد، گفت: «اگر پروردگارم مرا هدایت نکند، قطعاً از گروه گمراهان خواهم بود.» و چون خورشید را دید که برمیآید، گفت: «این پروردگار من است؛ این بزرگتر است.» اما چون غروب کرد، گفت: «ای قوم من، من از آنچه شما شریک خدا قرار میدهید بیزارم. من روی خود را به سوی کسی کردم که آسمانها و زمین را آفرید، در حالی که از همه باطلها روی گردانم و از مشرکان نیستم.» و قومش با او به مجادله برخاستند. گفت: «آیا با من درباره خدا مجادله میکنید، در حالی که او مرا هدایت کرده است؟ و من از آنچه شما شریک او قرار میدهید نمیترسم، مگر آنکه پروردگارم چیزی بخواهد. پروردگار من به همه چیز از نظر دانش احاطه دارد. آیا پس متذکر نمیشوید؟»

And thus did We show Ibrahim the realm of the heavens and the earth that he would be among the certain [in faith]. So when the night covered him [with darkness], he saw a star. He said, “This is my lord.” But when it set, he said, “I like not those that set [i.e., disappear].” And when he saw the moon rising, he said, “This is my lord.” But when it set, he said, “Unless my Lord guides me, I will surely be among the people gone astray.” And when he saw the sun rising, he said, “This is my lord; this is greater.” But when it set, he said, “O my people, indeed I am free from what you associate with Allah. Indeed, I have turned my face [i.e., self] toward He who created the heavens and the earth, inclining toward truth, and I am not of those who associate others with Allah.” And his people argued with him. He said, “Do you argue with me concerning Allah while He has guided me? And I fear not what you associate with Him [and will not be harmed] unless my Lord should will something. My Lord encompasses all things in knowledge; then will you not remember?