من اخیراً مستندی به نام «خوشحال» (Happy) را تماشا کردم که درباره‌ی آنچه شادی و سرور را برای مردم به ارمغان می‌آورد بود. این مستند با بسیاری از روان‌شناسان، متخصصان مغز و اعصاب و دیگر «متخصصان شادی» مصاحبه کرده و فرهنگ‌های گوناگون جهان را بررسی کرده بود، اما قابل توجه است که حتی یک کشور یا فرهنگ مسلمان را در آن نگنجانده بود. این مستند یک ساعت و نیم به طول انجامیده بود، اما تنها ده ثانیه به این موضوع پرداخت که دین برای «برخی» افراد مایه‌ی شادی است، و سی ثانیه به این اختصاص داد که دین در واقع منبع بسیاری از دردها و رنج‌های جهان است.

I recently watched a documentary called “Happy” about what brings people happiness and joy. The documentary interviewed many psychologists, neurologists, and other “happiness experts” as well as surveyed many different cultures around the world (but notably did not include a single Muslim nation or culture). The 1.5 hour long documentary had just 10 seconds on the fact that religion brings “some” people happiness and it included 30 seconds on how religion actually is a source of much pain and suffering in the world.

در نهایت، این مستند به این نتیجه می‌رسد که خوشبختی در گرو این امور است: نیکوکاری، خدمت به دیگران، شکرگزاری، قناعت، جستجوی معنا، ارتباط با خانواده و همسایگان، ارزش‌ندادن بیش از حد به پول و دارایی‌های مادی، مراقبه و صرف وقت در تفکر آرام، و گذراندن وقت در طبیعت.

Ultimately, the documentary concludes that happiness is about being charitable, serving others, being grateful, being content, pursuing meaning, connecting with family and neighbors, not overvaluing money and material possessions, meditating and spending time on quiet reflection, and spending time in nature.

با خودم فکر کردم، همهٔ این چیزها در اسلام و در دین سازمان‌یافته به‌طور کلی نظیر دارند. آیا مردم این ارتباط را نمی‌بینند؟ اگر سعادت هدف است و اینها عواملی هستند که به سعادت کمک می‌کنند، آنگاه دین سازمان‌یافته، و به‌ویژه اسلام که این عوامل را با هم هماهنگ می‌کند و آنها را در سنت به بیانِ کامل خود می‌رساند، پاسخ روشن این پرسش است که مردم باید چگونه زندگی کنند.

I thought to myself, all these things have analogs in Islam and organized religion generally. Do people not make that connection? If happiness is the goal and these are the factors that are conducive to happiness, then organized religion and especially Islam, which harmonizes these factors and brings them to their perfect expression in the Sunnah, is the clear answer for how people should lead their lives.

تنها بهایی که آن خوشبختی دارد، ایمان به الله است؛ و از این رو حتی مدرنیتهٔ لذتجو نیز خوشبختی را فدا میکند تا از تسلیم شدن در برابر یک اقتدار بالاتر پرهیز کند، و در عوض خوشبختی را با مجموعهای از کلیشههای توخالی تعریف میکند که ممکن است صورت آن را در بر گیرند اما از جوهر و سرچشمهٔ خوشبختی واقعی غافل میمانند.

The only cost for that happiness is believing in Allah, and so even hedonistic modernity will sacrifice happiness to avoid submitting to a higher authority, preferring instead to define happiness in terms of an assortment of hollow truisms that may capture the form but miss the essence and source of true happiness.