آیا اسلام برای «همجنس‌گرا بودن» مفهومی دارد؟

Does Islam have a concept for “being gay”?

در سنت اسلامی، واژهٔ معادلی برای مفهوم «همجنس‌گرا» وجود ندارد؛ یعنی برای کسی که جذبهٔ جنسی پایدار و انحصاری به همجنس خود دارد و نسبت به جنس مخالف چنین جذبه‌ای احساس نمی‌کند. همچنین برای «ناهمجنس‌گرا» نیز واژه‌ای وجود ندارد. عالمان اسلامی برای توصیف کسی که عمل قوم لوط را مرتکب شده، اصطلاحاتی به کار برده‌اند. اما این همان چیزی نیست که غربی‌ها از واژهٔ «همجنس‌گرا» اراده می‌کنند. در بافت غربی، فردِ «گِی» کسی است که هویتش با جذب شدن به همجنس تعریف می‌شود. بر طبق تصورات مدرن غربی، یکی از ویژگی‌های مهم و تغییرناپذیر انسان «گرایش جنسی» اوست. همان‌گونه که مردم معتقدند انسان با رنگ پوستی خاص به دنیا می‌آید و از این رو به نژادی معین تعلق می‌یابد، انسان می‌تواند با گرایش جنسی معینی به دنیا بیاید و از این رو به گروه هویت جنسی‌ای تعلق یابد، مانند «گِی»، «استریت»، «بای» و غیره.

In the Islamic tradition, there is no analogous term for the concept of “homosexual,” i.e., the notion of a person who experiences stable and exclusive erotic attraction to the same sex while not feeling such attractions towards the opposite sex. There is also no term for “heterosexual.” Islamic scholars have employed terms to describe a person who committed the action of Qawm Lut. However, this is not what Westerners mean when they use the word “homosexual.” In the Western context, a “gay” person is one whose identity is defined by his attraction to the same sex. According to modern Western conceptions, an important and immutable characteristic of a person is his “sexual orientation.” Similar to popular notions of how a person can be born with a certain color of skin and, thus, belong to a certain race, a person can be born with a certain sexual orientation and, thus, belong to a sexual identity group, e.g., “gay,” “straight,” “bi,” etc.

در مقابل، سنت اسلامی چنین تصوری از «هویت جنسی» ندارد. گرچه ممکن است کسی با گرایش و جذبه‌ای بیشتر به همجنس خود متولد شود (یا حتی میل به دخول از پشت داشته باشد، چنان‌که در مورد «مَعبون» که علمای کلاسیک به تفصیل از آن بحث کرده‌اند)، با این همه، از نگاه مقولات اسلامی، این امر آن شخص را از نظر هویت ذاتی، یعنی «کیستیِ» او، «همجنس‌گرا» یا «گِی» نمی‌سازد. این به آن سبب است که آنچه شخص در نهایت هست – در درون و در بیرون – بر پایه آنچه او می‌خواهد یا افکاری که به ذهنش می‌رسد بنا نشده است. مقولات جنسیِ اسلامی که به هویت مربوط‌اند همگی بر عمل محورند نه صرف میل، مانند «زانی» و غیره. تنها پس از آنکه عملی انجام شده و شخص در دادگاه درست اسلامی محکوم شده است، به‌کار بردن چنین واژه‌هایی برای اشخاص معین شایسته می‌شود. اما این ربطی به «همجنس‌گرا» بودن ندارد، که خود تنها اصطلاحی غربی و مدرن است که در قرن نوزدهم میلادی (سیزدهم هجری) ساخته شده است.

The Islamic tradition, in contrast, has no such conception of a sexual identity. While it may be possible that a person be born with more of an affinity and attraction to the same sex (or even have the desire to be anally penetrated, as in the case of the “ma’bun,” which the classical scholars discussed at length), nonetheless, as far as Islamic categories are concerned, this does not make that person a “homosexual” or “gay” in terms of one’s essential identity, “who one is.” This is because who a person ultimately is – internally and externally – is not based on what that person desires or what thoughts might occur to him. Islamic sexual categories having to do with identity all revolve around action, not mere desire, e.g., zani, etc. Once an act has been committed and a person is convicted for that in a proper Islamic court, then that is the only time it is appropriate to use such terms in referring to specific persons. But this has nothing to do with being a “homosexual,” which itself is only a modern Western term coined in the 19th century CE (13th century AH).