۲.۳ «من علم را دوست دارم!» و دیگر سوءبرداشت‌ها - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

۲.۳ «من علم را دوست دارم!» و دیگر سوءبرداشت‌ها - خطر مدرنیست برای اسلام | Quran Course

0% read · 1 min left

خطر مدرنیست برای اسلام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۲.۳ «من علم را دوست دارم!» و دیگر سوءبرداشت‌ها

2.3 I Love Science!” And Other Confusions

by Daniel Haqiqatjou1 min readViewed 95 times

وقتی تصاویر NASA از پلوتو با پرواز نیوهورایزنز منتشر شد، بسیاری در فضای آنلاین با اعلام‌هایی از این دست واکنش نشان دادند: «من عاشق علمم!» و اینکه علم چقدر شگفت‌انگیز، حیرت‌آور و ستودنی است. در قدردانی از علم، و حتی دوست داشتن آن، هیچ عیب ذاتی‌ای وجود ندارد. اما آیا مردم می‌دانند که علم پلوتو را نیافریده است؟ و اینکه علم هیچ ارتباطی با وجود پلوتو ندارد؟

When the NASA New Horizons pictures of Pluto were recently published, many people online reacted with declarations of: “I LOVE SCIENCE!” and of how amazing, awe-inspiring, and praiseworthy science is. There is nothing inherently wrong about appreciating science, loving it even. But, do people realize that science did not create Pluto? That science has nothing to do with the existence of Pluto?

شاید تصور کنید که این پدیده، یعنی اعلام دوستی با علم از سوی مردم، هیچ ربطی به شرک ندارد و کاملاً بی‌ضرر است. و در بسیاری از موارد، من هم با شما موافقم. اما در بستر فرهنگی ما، جایی که مردم بیش از پیش از دین روی می‌گردانند، به لاادری‌گری و الحاد می‌گرایند و به‌طور کلی اهمیت و قدرت خداوند را انکار می‌کنند، این سخنان بی‌معنا و بی‌اهمیت نیستند.

به‌طور جهانی، واکنش طبیعی انسان در برابر شگفتی‌های والای طبیعت حیرت است؛ انسان از شکوه جهان طبیعی مبهوت می‌شود. همچنین، به‌طور جهانی، این احساس در انسان هست که کسی یا عاملی مسئول این شکوه است؛ اینکه این‌ها از هیچ پدید نیامده و خودبه‌خود به وجود نیامده‌اند، و سپس آن عامل ستوده و قدردانی می‌شود. برای کسانی که به خدا ایمان ندارند، این احساسات ناخودآگاه باید به جایی معطوف شود. بنابراین مردم ابراز ستایش خود را به علم یا «مادر طبیعت» و مانند آن منحرف می‌کنند. بدیهی است که این افراد باور ندارند که موجودیت یا خدایی واقعی به نام مادر طبیعت وجود دارد. و آن‌ها باور ندارند و نمی‌توانند باور داشته باشند که علم مسئول آفرینش یا حفظ پدیده‌های طبیعی است (علم که اراده یا عاملیتی ندارد). پس به چه معنا باید دیدن پلوتو چنین شادی، سرور، ستایش، هیجان و عشقی را نسبت به یک رشته علمی ساخته بشر برانگیزد؟ یا به بیان دیگر، اگر مردم این‌همه عشق و قدردانی نسبت به علم دارند به‌خاطر توانایی‌اش در تولید تصاویر یا کشف جزئیات جهان طبیعی، پس درباره آفریننده آن جزئیات و آن اشیائی که از آن‌ها تصویر گرفته شده چه می‌توان گفت؟

The universal human response upon seeing the sublime wonders of nature is to be in awe, to be dumbfounded with the splendor that is the natural world. Also, universally it is human to feel that someone, some agent, is responsible for this splendor — that it did not just come from nothing, that it didn’t just create itself — and then to praise and appreciate that agent. For those who do not believe in God, these involuntary sentiments have to be directed somewhere. So people divert their declarations of adoration to science or “Mother Nature,” etc. Obviously, these people do not believe that there is an actual entity or deity of Mother Nature. And they do not and could not believe that science is responsible for the creation or preservation of natural phenomena (science does not have agency or will, after all). So in what sense should the sight of Pluto elicit that kind of glee, joy, adoration, excitement, and love toward a man-made academic discipline? Or put another way, if people show this much love and appreciation toward science for its ability to produce images of or to discover details about the natural world, then what about the Creator of those details and the objects of those images?

how utterly stupid and senseless is it for humans to praise science for what they see in the natural world، یعنی در واقع خودِ ذهنشان را ستایش کنند، بی‌آنکه حداقل امکان وجود یک خالق را بپذیرند، اگر هم یقین ندارند؟ می‌توان کسی را تصور کرد که هیچ قدردانی‌ای از طبیعت نشان نمی‌دهد. به او عکس‌های پلوتو را نشان می‌دهی، او را به تماشای زیباترین غروب آفتاب می‌بری، و او می‌گوید: «خب؟ چه خبر است؟ این‌ها چیز چشمگیری نیستند.» این نگرشی منسجم‌تر از نظر عقلی می‌بود. همچنین منسجم‌تر آن است که خودِ پلوتو را ستایش و دوست بداریم. و این همان چیزی است که پرستش طبیعت در طول تاریخ بوده است. بی‌دلیل نیست که همه سیاره‌های منظومه شمسی نام خدایان یونانی و رومی را دارند. اما از آنجا که بنا بر ماتریالیسم مدرن، ستایش، دوستی یا ابراز ارادت به یک سنگِ بی‌جان و ناآگاه در فضای بیرون چندان معنایی ندارد، این گزینه هم بسته است. پس مردم در عوض علم را ستایش می‌کنند، گویی این کار هیچ معنایی دارد.

How utterly stupid and senseless is it for humans to praise science for what they see in the natural world, in essence praising their own minds, without at least acknowledging, if not being certain about, the possibility of a Creator? You could imagine a person who does not show any appreciation for nature. You show him these pictures of Pluto, take him to see the most beautiful sunset, etc., and he says, “So what? What’s the big deal? These are not impressive.” That would be a more intellectually consistent attitude. Also, more intellectually consistent would be to praise and love Pluto itself. And that is what nature worship throughout history has been. It is no coincidence that all the planets in our solar system have the names of Greek and Roman gods. But since, according to modern materialism, it would make little sense to praise, love, or show devotion to a lifeless, unconscious rock in outer space, that option is also closed. So people praise science instead, as if that makes any sense.

اور باقی ہم میں سے کچھ لوگ حیرت میں ہیں کہ خالق کا انکار کرنا اور ساتھ ہی سائنس کی تعریف کرنا کتنی احمقانہ بات ہے۔ زیادہ سے زیادہ سائنس ایک عدسہ ہے۔ اگر آپ کسی کھانے کی تصاویر والے بلاگ یا تعمیراتی ڈیزائن کے بلاگ کو پڑھیں اور اس میں جو کچھ دیکھیں اس سے بہت متاثر ہوں، تو کیا آپ تصویر کھینچنے والے کی تعریف میں زمین آسمان ایک کر دیں گے اور باورچی یا معمار کو نظرانداز کر دیں گے؟ یقیناً نہیں، یہ سراسر غیرمنطقی ہوگا۔ اور اگر آپ یہ مانتے ہیں کہ کوئی باورچی یا معمار ہے ہی نہیں، اور کھانا یا تعمیراتی شاہکار خود بخود وجود میں آ گیا، تو پھر بھی کسی چیز کی تعریف کیوں کی جائے؟ تصویر کھینچنے والے یا عمومی طور پر فوٹوگرافی کا اس چیز سے کچھ لینا دینا نہیں جس کی تصویر کھینچی گئی ہے۔ اگر فوٹوگرافی ہی وہ چیز ہے جو یہ عقیدت پیدا کر رہی ہے، تو فوٹوگرافی پر کوئی کتاب پڑھ لیں۔ اور اگر سائنس ہی واقعی قابلِ تعریف ہے، تو نیوٹن کی Principia پڑھیں۔ خلا کی تصاویر دیکھ کر یہ کہتے نہ پھریں کہ سائنس کتنی حیرت انگیز طور پر شاندار ہے۔

And the rest of us are left wondering, how idiotic to deny a Creator but also praise science. At most, science is a lens. If you were to read a food photo blog or architectural design blog and were particularly impressed with what you saw therein, you wouldn’t gush over the photographer and ignore the chef or the architect, would you? That would be completely illogical. And if you believe that there is no chef or architect, that the cuisine or the architectural marvel built itself, then, still, why praise anything? The photographer or photography in general has nothing to do with the object of the photograph. If photography is what is spurring this adoration, read a book on photography. If science is what is really praiseworthy, go read Newton’s Principia. Don’t browse space photos and spurt on about how mindblowingly amazing science is.