ماده‌گرایان، طبیعت‌گرایان و خداناباوران تاریخ درازی در انکار وجود چیزهایی دارند که در تصور بسیار محدود و تنگ‌نظرانه‌شان از هستی نمی‌گنجند. خدا همیشه در صدر فهرست آنان برای انکار قرار دارد.

Materialists, naturalists, and atheists have a long history of denying the existence of things that do not fit into their very narrow, limited conception of existence. God is always number one on their list of targets for denial.

اما آنچه عامه مردم درک نمی‌کنند و ملحدان آن را آشکار نمی‌کنند این است که فلسفه طبیعت‌گرایانه و ماده‌گرایانه آنان مستلزم انکار چیزی بسیار فراتر از خدا است. آنان نمی‌خواهند که عموم مردم از این امر آگاه شوند، زیرا در آن صورت مردم بیدار می‌شوند و می‌بینند که این فلسفه‌ها چه تصویر مضحکی از جهان را بر آنان تحمیل می‌کنند.

But what the public does not realize and atheists do not publicize is that their naturalistic, materialistic philosophy requires the denial of much more than God. They do not want the public at large to be aware of this because then, the people will wake up and see what a silly picture of the world these philosophies commit one to.

برای نمونه، تجربه‌گرایی علمیِ سخت‌گیرانه‌ای که ملحدان نوین بدان پایبندند — این اندیشه که تنها چیزهایی وجود دارند که علم بتواند آن‌ها را مشاهده یا شناسایی کند — مستلزم انکار وجود ذهن و بی‌تردید ذهن دیگران نیز هست. علم تاکنون ذهن را شناسایی نکرده است. تنها می‌توان سیگنال‌های الکتریکیِ مغز را آشکار کرد، و این با خودِ ذهن یکی نیست.

For example, the strict scientific empiricism required by new atheists — the idea that the only things that exist are those observable/detectable by science — also requires denying the existence of the mind and certainly the minds of others. Science has not detected the mind. Only electrical signals in the brain can be detected, but that is not the same thing as the mind.

هرگز ذهن دیگری را دیده‌اید؟ افکار درونی او را تجربه کرده‌اید؟ احساساتش را حس کرده‌اید؟ نه. تنها چیزی که می‌توانیم ببینیم رفتار بیرونی است. ذهن درونی دیگران برای قوای ادراکی ما دست‌نیافتنی است. آیا این بدان معناست که باور نداریم دیگران نیز همچون ما دارای آگاهی هستند؟ اگر معیارهای تجربه‌گرایی علمی را که ملحدان به کار می‌برند به‌طور پیوسته به کار ببریم، این نتیجهٔ اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

Have you ever seen someone else’s mind? Have you experienced their inner thoughts? Have you felt their emotions? No. All we can see is external behavior. The internal mind of others is inaccessible to our perceptual faculties. So does that mean that we disbelieve that others possess consciousness like our own? If we consistently apply the standards of scientific empiricism used by atheists, that would be the inescapable conclusion.

این کار مضحک است. به همین دلیل است که ما تجربه‌گرایی علمی و الحادِ ساده‌لوحانه‌ای را که بر آن تکیه دارد رد می‌کنیم.

Doing so is preposterous. Which is why we reject scientific empiricism and the simple-minded atheism that relies on it.